ตอนที่ 350: การจากไป.
เจี้ยนเฉินไม่สนใจการเฝ้าติดตามของตระกูลเจียเต๋อ เขาคาดไว้แล้วว่าพวกเขาต้องทำแบบนี้
ในวันที่สอง เจี้ยนเฉินออกจากห้องของเขาและไปเดินเล่นไปตามถนนของเมืองทหารรับจ้าง เขาเดินไปทางตะวันออก เขาเดินไปทางทิศตะวันตก ไม่มีจุดหมายที่ชัดเจน ข้างหลังเขามีผู้ชายหลายกลุ่มตามเขามาไกล ๆ เนื่องจากพวกเขาไม่กลัวว่าเจี้ยนเฉินจะจับได้อีกต่อไป พวกเขาจึงไม่สนใจที่จะหลบซ่อน
เจี้ยนเฉินนำกลุ่มนั้นเดินไปนานมากก่อนจะกลับมาที่โรงเตี๊ยมตอนกลางคืน ในวันต่อมาเจี้ยนเฉินออกจากโรงเตี๊ยมอีกครั้ง เมื่อเขาออกไป เสี่ยวเอ้อที่อยู่ข้างหลังก็เดินตามเขาไปห่างออกไป 30 เมตร
เจี้ยนเฉินไม่แม้แต่จะหันมามองกลุ่มคนที่อยู่ข้างหลังเขา เขาเดินเล่นไปรอบ ๆ เมืองทหารรับจ้างอีกครั้ง คราวนี้เขาจ้องมองไปทางทิศตะวันออกในขณะที่เดินไปทางทิศตะวันตกราวกับว่าเพลิดเพลินไปกับทิวทัศน์รอบตัวเขา
ในไม่ช้าเจี้ยนเฉินก็เจอบ่อนการพนัน เจี้ยนเฉินเดินเข้าไปในสถานที่นั้นอย่างยิ้มแย้มพร้อมกับคนที่ติดตามเขาอยู่ข้างหลัง
ภายในบ่อนมีนักพนันหลายคนกำลังส่งเสียงดัง คนที่ได้เงินต่างโห่ร้องออกมาด้วยความดีใจในขณะที่คนที่สูญเสียเงินต่างถอนหายใจอย่างเจ็บใจ
เจี้ยนเฉินเดินทางอย่างรวดเร็วผ่านกลุ่มคนไปยังฝูงชนที่มีขนาดใหญ่ขึ้นก่อนที่จะผสมผสานกับนักพนันคนอื่น ๆ ร่างของเขาหายไปจากบ่อนทันที ทำให้พวกที่ติดตามต้องค้นหาเขาไปทั่วอย่างกังวล
เจี้ยนเฉินออกมาจากบ่อน เขาเปลี่ยนเส้นทางทันทีและมองหาโรงเตี๊ยมอื่นเพื่อซ่อนตัว
ในคืนนั้นกลุ่มที่ติดตามเจี้ยนเฉินก็ค้นพบเขาอีกครั้ง พวกเขาล้อมรอบโรงเตี๊ยมแห่งใหม่นี้ไว้
“ช่างเป็นกลุ่มแมลงวันที่น่ารำคาญมาก” เจี้ยนเฉินถอนหายใจกับตัวเองโดยไม่มีทางเลือก เมื่อคนกลุ่มนี้ไล่ล่าเขาอย่างต่อเนื่อง เขาจึงไม่สามารถออกจากเมืองทหารรับจ้างได้ ในกรณีที่ตระกูลเจียเต๋อและตระกูลชิพบว่าเขาออกจากเมืองและรู้ที่อยู่ใหม่ของเขา เขาน่าจะถูกสังหารหลังจากนั้น
ในวันถัดไปเจี้ยนเฉินออกจากห้องและมุ่งหน้าไปยังจตุรัสที่ตั้งราชวังของเมืองทหารรับจ้าง บริเวณนี้เป็นเมืองชั้นในซึ่งเชื่อมต่อกับถนนด้านนอกและโลกภายนอก
เนื่องจากเจี้ยนเฉินเป็นราชาแห่งทหารรับจ้าง สถานะพิเศษของเขาจึงอนุญาตให้เขาเข้าไปในสถานที่แห่งนี้โดยไม่มีสิ่งกีดขวาง อย่างไรก็ตามมีชายวัยกลางคนมาพบเขา
“ผู้อาวุโส เป็นไปได้หรือไม่ที่ข้าจะขอพบผู้อาวุโส” เจี้ยนเฉินถามเขาอย่างสุภาพ
ชายคนนั้นส่ายหน้า “ไม่ต้องถามเลยว่าการพบผู้อาวุโสนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย พิธีของเจ้าผ่านไปนานแล้ว เจ้าจะไม่ได้เจอเขานอกจากว่าเขาต้องการพบก่อน”
เจี้ยนเฉินมีใบหน้าที่เศร้าสลด เขาถามว่า “ถ้าอย่างนั้นข้าจะออกจากเมืองทหารรับจ้างผ่านประตูมิติได้หรือไม่ ? ”
“ประตูมิติของเมืองทหารรับจ้างของเรานั้นมีไว้สำหรับการเข้าไปในเมืองซึ่งสมาชิกภายในสามารถใช้ได้ สำหรับการออกจากเมืองผ่านประตูมิติ เจ้าต้องได้รับอนุญาตจากผู้อาวุโส มิฉะนั้นแม้แต่สมาชิกภายในก็ถูกห้ามไม่ให้ใช้มัน” ชายผู้นั้นอธิบาย
เจี้ยนเฉินออกไปอย่างเศร้าใจ ถ้าเขารู้เรื่องนี้มาก่อน เขาจะขออนุญาตผู้อาวุโสแปดออกจากเมืองในช่วงเวลาที่เขาอยู่ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์
เจี้ยนเฉินเดินเล่นไปรอบ ๆ ถนนของเมืองทหารรับจ้างอีกครั้ง เขาเริ่มนึกถึงแผนการหลบหนี หลังจากที่เขาใช้บ่อนพนันหลบหนีกลุ่มที่ติดตามเขา ตอนนี้พวกเขาคงระมัดระวังว่าเขาจะมีแผนหลบหนีครั้งที่สอง แม้แต่ระยะทางก็ลดลงจาก 20 เมตรเป็น 5 เมตร ยิ่งตอนนี้กลุ่มนั้นได้ติดตามเจี้ยนเฉินอย่างเย่อหยิ่งทำให้เขารู้สึกรำคาญอย่างมาก ถ้าไม่ใช่เพราะความจริงที่ว่าเมืองทหารรับจ้างห้ามการใช้ความรุนแรง เจี้ยนเฉินก็คงจัดการพวกเขาไปนานแล้วเพราะความเย่อหยิ่ง
เจี้ยนเฉินรู้ว่าการสลัดพวกเขาออกไปในระยะใกล้เช่นนี้เป็นเรื่องที่ยากมาก แม้ว่าเขาจะใช้ทักษะมายาพริบตา หากมีเซียนปฐพีธาตุลมในกลุ่มนั้น อย่างน้อยสองคนก็จะสามารถตามเขาทัน
คืนนั้นเจี้ยนเฉินเข้าไปในโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งและสั่งอาหาร เขาเข้าไปห้องพักเพื่อพักผ่อน คนที่ยังติดตามเขาก็หยุดและจองห้องที่อยู่ติดกัน กลุ่มชายอีกกลุ่มหนึ่งล้อมรอบโรงเตี๊ยมไว้อย่างแน่นหนาเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เจี้ยนเฉินหนีจากพวกเขา
เช้าวันรุ่งขึ้น เจี้ยนเฉินออกจากห้องของเขาอีกครั้งหลังจากรับประทานอาหารในช่วงเช้าตรู่ จากนั้นเขาเดินกลับเข้าไปในห้องของเขาและเริ่มบ่มเพาะ
สองสามวันหลังจากนั้น เจี้ยนเฉินไม่ได้ออกจากห้องเลยนอกจากลงไปรับประทานอาหาร เขาใช้เวลาทั้งหมดไปกับการศึกษาทักษะมายาพริบตา ในขณะที่คนที่อยู่นอกห้องของเขายังคงเฝ้าระวังอยู่ พวกเขาต่างก็ตระหนักว่าเจี้ยนเฉินน่าจะวางแผนที่จะอยู่ในโรงเตี๊ยมแห่งนี้ในระยะยาว ดังนั้นพวกเขาจึงค่อนข้างผ่อนคลาย พวกเขาไม่จำเป็นต้องระวังเหมือนเมื่อสองสามวันก่อน แต่พวกเขายังคงล้อมรอบสถานที่อย่างแน่นหนา ไม่ว่าจะเป็นกลางวันหรือกลางคืน ก็ยังมีใครบางคนที่คอยเฝ้าดูอยู่ ราวกับว่ามีตาข่ายยักษ์วางอยู่เหนือโรงเตี๊ยม
สิบวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว เจี้ยนเฉินใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการค้นคว้าทักษะมายาพริบตา หากเขาสามารถเข้าใจความลึกลับที่ลึกซึ้งของโลกในใจของเขาได้สักส่วนหนึ่ง ความเข้าใจเกี่ยวกับทักษะมายาพริบตาจะทวีคูณขึ้นหลายเท่า เขาเข้าใจพื้นฐานแล้วทำให้ความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นเป็น 2 เท่าจากตอนที่เขาอยู่ในงานชุมนุมกลุ่มทหารรับจ้าง ถึงตอนนี้เจี้ยนเฉินเกือบจะเทียบเคียงได้กับความเร็วของเซียนปฐพีธาตุลมวัฏจักรที่ 6 อย่างน้อยที่สุดเขาก็สามารถเอาชีวิตรอดจากเซียนสวรรค์ได้
แน่นอนว่านี่เป็นเพียงการคาดเดาแบบสุ่ม เขาเข้าใจพื้นฐานเพียงอย่างเดียว ดังนั้นเขาสามารถเดาได้ว่าตัวเองเร็วแค่ไหน เขาเร็วเพียงใดเขาย่อมไม่รู้อย่างแน่นอน เพราะเขายังไม่สามารถทดสอบมันได้
เช้าตรู่วันหนึ่ง เจี้ยนเฉินค่อย ๆ ลืมตาจากท่าทางการนั่งสมาธิและมองดูท้องฟ้าที่สดใส เขาพึมพำกับตัวเองว่า "เกือบจะได้เวลาแล้ว" จากนั้นเขาจึงลุกขึ้นจากเตียงและปล่อยแสงสีฟ้าและสีม่วงจาง ๆ ออกมาจากนิ้วของเขา มันลอยเหนือศีรษะไปถึงเพดานไม้ มันเจาะรูเพดานทันที ทำให้เพดานไม้ฉีกเป็นชิ้น ๆ เหมือนเต้าหู้ เจี้ยนเฉินจึงถอดชิ้นส่วนของเพดานออกมาครึ่งเมตรด้วยดึงเบา ๆ เผยให้เห็นรูขนาดใหญ่
เมื่อเห็นรูกว้างเจี้ยนเฉินจึงยิ้มแย้มก่อนที่จะเอาชิ้นไม้กลับมาวางไว้ที่เดิม จากนั้นเขาก็ออกจากห้อง
เจี้ยนเดินไปรับประทานอาหารแต่เช้าตรู่เหมือนปกติ หลังจากนั้น เขาก็เดินกลับไปที่ห้อง เขาปิดประตูและหน้าต่าง ทันใดนั้นเขาก็เริ่มเอาสมุนไพรหลากหลายชนิดจากวงแหวนมิติออกมาและใช้มันวาดเขียนบนใบหน้าของเขา
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เจี้ยนเฉินเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ถึงตอนนี้ใบหน้าของเขากลายเป็นใบหน้าของชายวัยกลางคนธรรมดาที่มีรอยแผลมากมายและมีเครายาว มันทำให้เขาดูดุร้าย
เจี้ยนเฉินพยักหน้าพอใจเมื่อมองไปที่ภาพสะท้อนของตัวเอง ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงแตกเมื่อความสูงของเจี้ยนเฉินเพิ่มขึ้นอย่างกะทันหัน เขาตัวใหญ่ขึ้น ในเวลาไม่นาน ร่างกายของเจี้ยนเฉินก็เติบโตกำยำขึ้นอย่างแข็งแกร่งซึ่งตรงกันข้ามกับที่เขาเคยเป็นมาก่อน
เขาหยิบเสื้อคลุมสีดำตัวใหม่ขึ้นมาสวมจากเข็มขัดมิติ เขาตัดผมยาวประบ่าอีกครั้ง ทำให้ผมของเขาดูสั้นลงมาก
หลังจากทำเสร็จ เจี้ยนเฉินก็กลายเป็นคนที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิงโดยไม่มีอะไรที่สามารถเชื่อมโยงทั้งสองคนเข้าด้วยกันได้ แม้แต่หมิงตงและฉินเซียวที่เป็นสหายกับเจี้ยนเฉินก็ไม่สามารถบอกได้ว่าผู้ชายที่ดูแข็งแรงคนนี้คือเขา
เจี้ยนเฉินตรวจสอบใบหน้าของเขาอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีสิ่งใดถูกมองข้ามก่อนที่จะถอดฝาครอบรูไม้ออกจากเพดาน เขากระโดดและลงไปที่ห้องด้านบนทันทีก่อนที่จะปิดรูไว้เหมือนเดิม เจี้ยนเฉินปิดประตูห้องและเดินออกไปข้างนอก
เขาสามารถหลีกเลี่ยงสายตาของกลุ่มที่ติดตามได้ในขณะที่เขาเดินออกไป ไม่ต้องพูดถึงเรื่องคนสงสัย ไม่มีใครเหลียวมองเขาด้วยซ้ำ
จากช่วงสองสามวันที่ผ่านมา เจี้ยนเฉินปล่อยให้ทุกคนคุ้นเคยกับนิสัยของเขา หลังจากมื้อเช้า เขาจะขังตัวเองอยู่ในห้องเพื่อบ่มเพาะ ไม่มีใครจะคิดเลยว่าเจี้ยนเฉินจะเปลี่ยนรูปลักษณ์หน้าตาและพยายามหนีไป
เจี้ยนเฉินเดินไปตามถนน เขาเดินเข้าไปในโรงเตี๊ยมที่คึกคักซึ่งมีผู้คนมากมายอยู่ข้างใน หลังจากจองห้องพัก เจี้ยนเฉินก็ปลอมตัวอีกครั้งเป็นชายวัยกลางคนที่ดูผอมบางก่อนที่จะออกจากอาคาร
เมื่อทำเสร็จ เขาก็เดินไปที่ร้านค้าและซื้อแผนที่และสิ่งของอื่น ๆ ที่จำเป็นสำหรับการใช้ชีวิตในพื้นที่ชนบท จากนั้นเขาเดินไปที่ตรอกซอกซอยที่เปลี่ยวและเปลี่ยนรูปลักษณ์ของเขาอีกครั้ง
คราวนี้เจี้ยนเฉินอำพรางตนเองในฐานะลูกชายคนสำคัญของตระกูลที่มีอำนาจ
เขาใส่ผมปลอมและขี่สัตว์อสูรระดับ 3 ไปยังประตูของพ่อค้านอกเมืองซึ่งเขาได้แสร้งเป็นผู้นำกลุ่มพ่อค้าที่กำลังเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการออกเดินทาง ด้วยวิธีนี้เขาจึงกลายเป็นผู้นำของกลุ่มคาราวาน
