ตอนที่ 305: เห็นยุทธภัณฑ์ผู้คุมกฎอีกครั้ง.
เทียนโจวจ้องเจี้ยนเฉินด้วยสายตาที่เกลียดชัง “เจ้าหมายจะฆ่าข้ารึ ?”
เจี้ยนเฉินหัวเราะ “นี่เป็นผลสืบเนื่องจากการกระทำของเจ้า เจ้าเป็นคนที่เริ่มต้นทั้งหมดนี้ เจ้าตัดสินว่าข้าผิดแล้วยังอยากจะฆ่าข้า ตอนนี้ก็อย่ามาโทษข้า” หลังจากนั้นเจี้ยนเฉินก็ค่อย ๆ ดึงกระบี่ออกมาจากอกของเทียนโจวจนทำให้เลือดไหลทะลัก
กระบี่ของเจี้ยนเฉินแทงทะลุหน้าอกของเทียนโจวห่างจากหัวใจของเขาเพียง 2 นิ้ว ในขณะที่มันแทงผ่านหน้าอก มันไม่ได้เป็นอันตรายถึงชีวิตสำหรับคนอย่างเขา
เมื่อรู้ว่าเจี้ยนเฉินตั้งใจแน่วแน่ที่จะฆ่าเขา เขาจึงตะโกนออกมาว่า “ถ้าเจ้าต้องการที่จะฆ่าข้า เจ้าควรเตรียมชดใช้ได้เลย !” กระบี่ยักษ์ของเทียนโจวปล่อยพลังระเบิด แสงไฟเริ่มไหลเวียนรอบกระบี่ อุณหภูมิรอบ ๆ ทั้งสองพุ่งสูงขึ้นทันทีในขณะที่หญ้าด้านล่างเริ่มแห้งอย่างรวดเร็ว
“ ไปตายซะ ! ” เทียนโจวร้องโหยหวนขณะที่กระบี่ของเขาเปลี่ยนเป็นแสงเปลวเพลิงที่แผดเผาลงมาที่เจี้ยนเฉิน เขารู้ว่าตราบใดที่หญิงสาวที่ควงธนูพิลึกยังอยู่ที่นั่น เขาคงไม่มีโอกาสหนี ไม่ว่าเขาจะไปที่ไหน เขาอาจต้องตาย แต่เขาก็หวังว่าจะลากเจี้ยนเฉินไปตายพร้อมกับตัวเอง แม้ว่าเขาจะไม่สามารถฆ่าเจี้ยนเฉินได้ แต่อย่างน้อยเขาก็จะสร้างความเสียหายให้มากที่สุด ตอนนี้เหลือเวลาอีกเพียงหนึ่งเดือนจนกว่าการแข่งขันจะสิ้นสุดลง นั่นหมายความว่านี่จะเป็นช่วงที่ต่อสู้ดุเดือดที่สุดของการแข่งขัน หากเขาสามารถทำร้ายเจี้ยนเฉินในช่วงเวลาที่สำคัญนี้ เซียนปฐพีอย่างเจี้ยนเฉินคงไม่สามารถออกจากสถานที่แห่งนี้ได้โดยไม่เกิดอันตรายได้
ด้วยการโจมตีด้วยกระบี่ครั้งเดียว แรงกดดันที่ท่วมท้นกดลงบนร่างกายของเจี้ยนเฉิน ด้วยความรู้สึกนี้ เจี้ยนเฉินรู้สึกราวกับว่าเขาติดอยู่ในบึงโคลน เขาไม่สามารถเคลื่อนไหวได้คล่องตัว
ไม่ต้องสงสัยเลยว่ากระบี่ของเทียนโจวใช้ทักษะการต่อสู้
เจี้ยนเฉินเย้ยหยัน เขาเคยเห็นทักษะการต่อสู้มากมายและเคยได้สัมผัสกับทักษะการต่อสู้แบบพายุมาก่อน ดังนั้นทักษะการต่อสู้เช่นนี้จึงไม่ได้น่าตื่นตาตื่นใจมากสำหรับเขา
เฉพาะในกรณีที่ไม่มีทางเลือกอื่นเจี้ยนเฉินจะพยายามเผชิญหน้ากับทักษะการต่อสู้ แต่เขารู้ว่าโดยทั่วไปเขาไม่มีพลังเพียงพอที่จะต่อสู้ เจี้ยนเฉินเคลื่อนไปข้างหน้า เขาหลบกระบี่อย่างหวุดหวิดและพุ่งกระบี่ไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วไปยังลำคอของเทียนโจว
ก่อนที่เทียนโจวจะตอบโต้ กระบี่วายุโปรยก็จ่อคอของเขาแล้ว
“แม้ว่าเจ้าจะพยายามอย่างมาก ชะตากรรมของเจ้าก็จะไม่เปลี่ยนแปลง เจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้า” เจี้ยนเฉินหัวเราะขณะที่เขามองเทียนโจวอย่างเย้ยหยัน “เทียนโจว เนื่องจากข้าเป็นสหายกับตระกูลเทียนฉิน เจ้าจะบอกลาอะไรก็เชิญ”
“ เจ้ากล้าฆ่าข้าจริง ๆ หรือ ! ” เทียนโจวคำรามด้วยความโกรธแค้น หลังจากประกระบี่กันหลายครั้ง เขาคิดได้แล้วว่าเขาไม่แข็งแรงพอที่จะต่อสู้กับเจี้ยนเฉิน แม้แต่ทักษะการต่อสู้ก็ยังไม่เพียงพอที่จะเอาชนะเด็กหนุ่มวัย 20 ปีผู้นี้ได้ การรู้ว่าเจี้ยนเฉินไม่ใช่เซียนผู้เชี่ยวชาญพิเศษนั้นเป็นความจริงที่เขาไม่อยากจะเชื่อ
เจี้ยนเฉินเย้ยหยัน “เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าเพียงเพราะเจ้าเป็นสมาชิกของตระกูลเทียนฉินแล้ว ข้าจะไม่กล้าทำร้ายเจ้า ? ข้ายับยั้งชั่งใจมามากพอแล้ว”
“ถ้าเจ้าฆ่าข้า ตระกูลเทียนฉินจะไม่ปล่อยเจ้าไป” เทียนโจวเริ่มแสดงความหวาดกลัวเล็กน้อย
แสงจ้าของเจี้ยนเฉินจางลง เขาโบกกระบี่วายุโปรยตบหน้าเทียนโจว คมกระบี่ตัดเข้าไปในใบหน้าของเทียนโจวทำให้มีแผลเลือดทะลัก
"เจ้า…." เทียนโจวเริ่มขุ่นเคืองขณะที่เขาจ้องมองเจี้ยนเฉินอย่างโกรธแค้นแต่เขาก็ไม่กล้าขยับเขยื้อนหรือเริ่มจู่โจม หากสายตาสามารถฆ่าคนได้ เจี้ยนเฉินคงถูกเผาให้เป็นเถ้าถ่านด้วยสายตาที่โหดร้ายของเทียนโจว
ความอัปยศอดสู นี่คือความอัปยศอดสูที่หนักที่สุดที่เทียนโจวเคยรู้สึก ในฐานะสมาชิกโดยตรงของตระกูลเทียนฉิน เทียนโจวจึงมีบทบาทที่ชัดเจนและเด็ดขาดในเรื่องอำนาจและสถานะ แม้แต่ฉินเซียวก็ยังเปรียบเทียบสถานะของเขาไม่ได้ แต่การกระทำของเจี้ยนเฉินนั้นไม่ได้ดีไปกว่าการตบหน้าเขา เทียนโจวเกือบจะระเบิดด้วยความโกรธ
“หากข้าฆ่าเจ้าแล้วจะทำไม ? อย่าเอาตระกูลเทียนฉินมาขู่ข้า เจ้าไม่ได้เป็นตัวแทนของตระกูลเทียนฉิน และถ้าไม่ใช่เพราะฉินเซียว ข้าคงให้บทเรียนกับเจ้าไปนานแล้ว” เจี้ยนเฉินกล่าว เขาจ้องเทียนโจวอย่างดุเดือดและเตะที่หน้าอก อย่างไรก็ตามไม่ว่าจะโดยบังเอิญหรือโดยเจตนาเจี้ยนเฉินเตะเขาตรงบาดแผลที่ถูกแทงก่อนหน้านี้
เทียนโจวส่งเสียงครวญครางในขณะที่เขาลอยขึ้นไป 5-6 เมตรก่อนที่จะกระแทกลงมาที่พื้น เขาพ่นเลือดออกมาเต็มปาก ใบหน้าของเขาก็ขาวซีดราวกับกระดาษ หน้าอกของเขาก็เริ่มมีเลือดไหลทะลักอีกครั้ง
เจี้ยนเฉินดึงกระบี่วายุโปรยออกมาก่อนที่จะแทงที่คอของเทียนโจวด้วยปราณกระบี่ที่น่าสะพรึงกลัว. ในขณะที่เขากำลังจะปลิดชีพเทียนโจว เสียงเบา ๆ ก็ดังมาจากข้างหลัง
“เจี้ยนเฉิน ได้โปรดอย่าฆ่าเขา ไม่ว่าอย่างไรเขาก็เป็นลุงของข้า” ฉินเซียวตื่นขึ้นมาระหว่างการต่อสู้และพยายามที่จะเข้าไปหาเจี้ยนเฉิน เสียงของเขาเป็นเสียงกระซิบที่แทบจะไม่ได้ยิน
กระบี่วายุโปรยของเจี้ยนเฉินหยุดชะงักอยู่ที่ใบหน้าของเทียนโจวอย่างกะทันหัน ปราณกระบี่ที่เยือกเย็นนั้นใกล้พอที่จะสัมผัสร่างกายของเทียนโจว ใบหน้าของเขาไร้ซึ่งความกลัว หลังจากผ่านการต่อสู้แบบเอาชีวิตมาแขวนอยู่บนเส้นด้ายมาหลายปี เทียนโจวได้ประสบกับเหตุการณ์ร้ายแรงหลายครั้ง ความตายไม่มีผลกับเขาอีกต่อไป
เจี้ยนเฉินกัดริมฝีปากและจ้องมองเทียนโจวเหมือนหมาป่าที่หิวโหย เขาคำรามว่า“ เพื่อเห็นแก่ฉินเซียว ข้าจะไว้ชีวิตเจ้าวันนี้” เจี้ยนเฉินดึงกระบี่ของเขากลับมาก่อนที่จะมองแหวนมิติบนนิ้วของเทียนโจว เจี้ยนเฉินคว้าแหวนมิติอย่างผู้ชนะและเดินกลับไปหาฉินเซียว
เทียนโจวคลานขึ้นมาจากพื้นพร้อมกับมองเจี้ยนเฉินอย่างโกรธแค้น เขาพยายามลุกขึ้นยืน เขาจับแผลที่หน้าอกก่อนที่จะเดินออกไป แหวนมิติของเขาถูกยึดและเจี้ยนเฉินยังทำให้เขาขายหน้า ไม่มีคำพูดอะไรที่เขาจะพูดได้อีกแล้ว การแก้แค้นสามารถรอไว้ก่อนได้ ตราบใดที่เขายังมีชีวิตอยู่เขาจะสามารถหาโอกาสที่จะกำจัดความอับอายที่เขาประสบในวันนี้
น้องสามที่เปื้อนเลือดนั้นยืนอยู่ด้านหลังเทียนโจวพร้อมกับสายตาที่สยดสยองเนื่องจากเขาแผ่รังสีชั่วร้ายออกมา
เจี้ยนเฉินหยุดการเคลื่อนไหวในขณะที่เขาหันหน้าไปมองพี่สาม “ใครบอกให้เจ้าไป ? ” เขาดึงกระบี่ลง ปราณกระบี่พุ่งไปที่ชายผู้นั้น
น้องสามได้รับบาดเจ็บหนักหน่วงซึ่งได้ใช้กำลังส่วนใหญ่ของเขาไปแล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถหลบการโจมตีครั้งนี้ได้และถูกแทงด้วยปราณกระบี่
น้องสามที่โชกเลือดล้มลงบนพื้นอย่างช้า ๆ เลือดไหลออกมาจากรูขนาดนิ้วหัวแม่มือในลำคอของเขาเรื่อย ๆ
เทียนโจวส่ายหน้าแต่เขาก็ยังคงเดินต่อไปโดยไม่หยุด เขาหายตัวผ่านสันเขาไปอย่างรวดเร็ว
เจี้ยนเฉินเดินไปที่ฉินเซียวและตรวจสอบบาดแผลของเขาและหยิบโอสถพลังเซียนธาตุแสงมาให้เขากิน
“ไม่ เจี้ยนเฉิน 1 เม็ดก็พอแล้ว อีกเม็ดให้ฉินเจว๋เถอะ” ฉินเซียวไม่ยอมรับยาอีกเม็ด
เจี้ยนเฉินพยักหน้าและใส่โอสถเม็ดหนึ่งเข้าไปในปากของฉินเซียวก่อนที่จะหันไปหาฉินเจว๋และยื่นโอสถให้แก่เขาเช่นกัน
ด้วยความลังเลเล็กน้อย ฉินเจว๋หยิบโอสถใส่ในปากของเขาก่อนที่จะหลับตาเพื่อรักษา เขาเป็นคนเงียบ เขาจึงไม่มีอะไรจะพูด
เจี้ยนเฉินเดินไปหาหญิงสาวชุดเหลืองแล้วพูดว่า “ได้โปรดดูแลสองคนนี้ซักครู่ ข้าจะไปเก็บของบางอย่างแถวนี้”
หญิงสาวมองเจี้ยนเฉินด้วยท่าทางไม่พอใจ ก่อนที่จะหันศีรษะไปด้านข้างด้วยความโกรธโดยไม่พูดอะไรอีก
เจี้ยนเฉินไม่ได้รอช้าและมองไปรอบ ๆ ตัวเอง เมื่อก้าวเท้า เขาก็พุ่งเหมือนลูกธนูไปในทิศทางที่กำหนดทันทีก่อนที่จะหายไปจากสายตาอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นว่าเจี้ยนเฉินได้หายตัวไป หญิงสาวก็หน้าตาบูดบึ้งอย่างฉุนเฉียว
เจี้ยนเฉินกลับมาอย่างรวดเร็วพร้อมกับกิ่งไม้ขนาดใหญ่ เจี้ยนเฉินวางเชือกและผ้าลงบนพื้น เขาเริ่มทำอะไรบางอย่าง
ในช่วงเวลาเพียงพริบตา เปลหามสำหรับฉินเซียวก็ถูกสร้างขึ้น เจี้ยนเฉินวางฉินเซียวลงบนเปลหามอย่างระมัดระวัง เขารู้ดีว่าเอวของฉินเซียวถูกตัดจนเกือบขาดสองท่อน ทำให้เขาไม่สามารถเดินได้ แม้แต่การยืนก็แทบเป็นไปไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงต้องใช้เปลหาม
“เจี้ยนเฉิน ข้าขอโทษด้วยที่เป็นตัวถ่วงเช่นนี้” ฉินเซียวพูดอย่างเสียใจ
เจี้ยนเฉินกระพริบตา “ฉินเซียว หากข้าเป็นน้องชายเจ้าก็อย่าพูดเช่นนี้อีก”
ฉินเซียวจับมือของเจี้ยนเฉินโดยไม่พูดอะไรเลย หัวใจของเขารู้สึกซาบซึ้ง
เจี้ยนเฉินหยิบเปลขึ้นมา เขาหามหามเปลไว้บนไหล่ของเขา เขาหันกลับมามองที่ฉินเจว๋และถามว่า “เจ้าเดินไหวหรือไม่ ? ”
หลังจากที่ฉินเจว๋ได้กินโอสถพลังเซียนธาตุแสงเข้าไป ร่างกายของเขาก็อยู่ในสภาพที่ดีขึ้นกว่าเดิม เขายังไม่หายดีในตอนนี้ แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรดีขึ้นเลย
ฉินเจว๋พยายามยืนขึ้นและจ้องมองเจี้ยนเฉินเฉินด้วยท่าทางที่ซับซ้อน “ข้าไม่มีปัญหา แต่ข้าคงไปต่อสู้กับใครตอนนี้ไม่ได้ ไม่ต้องห่วง ข้ายังพอวิ่งหนีได้อยู่”
“นี่ไม่ใช่ที่ซึ่งเราควรอยู่” เจี้ยนเฉินกล่าว
ทั้งเด็กสาวและฉินเจว๋ก็เห็นด้วยกับเรื่องนี้ และหลังจากดึงเข็มขัดมิติของพี่รอง, พี่สาม, พี่สี่, พวกเขาทั้งสี่จึงออกจากพื้นที่
"ปัง ! " ทันใดนั้นพวกเขาก็ได้ยินเสียงดัง พลังงานจำนวนมากเท่า ๆ กันกระเพื่อมผ่านอากาศ เจี้ยนเฉินและคนอื่น ๆ สามารถสัมผัสได้ว่าพื้นดินเบื้องล่างสั่นสะเทือนเล็กน้อย
“ ปัง ปัง ปัง ปัง ! ”
พวกเขาสามารถได้ยินเสียงอันดังและพลังงานจำนวนมากจากที่ไกล พื้นดินยังคงสั่นสะเทือนต่อไปแม้จะอยู่ในระยะทางไกล อีกทั้งยังมีรอยแตกจำนวนหนึ่ง
เจี้ยนเฉินและคนอื่น ๆ หยุดเคลื่อนไหวทันทีและมองดูภูเขายักษ์ที่ห่างออกไปหลายร้อยเมตรซึ่งพวกเขาแทบจะมองไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้น
“มีคนกำลังต่อสู้กันที่นั่น,พวกเขาดูแข็งแกร่งมาก” เจี้ยนเฉินพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
ในทันใดที่เขาพูด มีผนึกภูเขาขนาดยักษ์บินลงมาจากภูเขาก่อนที่จะกระแทกกับพื้น
"ปัง ! " แรงกระแทกอันทรงพลังทำให้พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างแรงอีกครั้งซึ่งมันยิ่งกว่าครั้งแรก มันดูเหมือนว่าจะเกิดแผ่นดินไหว
“นั่นคือสมบัติผนึกภูเขา ! ” หญิงสาวร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ ใบหน้าของนางขึงขังมากขึ้นขณะที่นางพูดว่า “ชิเซียงกรานกำลังต่อสู้กับใครบางคน เมื่อเห็นว่าสมบัติผนึกภูเขาบินออกมาไกลแค่ไหน พวกเขาจึงรู้ทันทีว่าศัตรูจะต้องแข็งแกร่งมากหรือมีหลายคน”
ในขณะนั้นผนึกภูเขาก็เริ่มบินขึ้นไปบนทางลาดชันของภูเขา เจี้ยนเฉินและอีกสามคนเห็นว่าก่อนที่ผนึกภูเขาจะบินลงมา อีกร่างหนึ่งก็บินขึ้นไปในอากาศพร้อมกับเปลวเพลิงจากกระบี่สีแดงเข้มกระแทกกับผนึกภูเขา
"ปัง ! " เสียงดังสนั่นเหมือนฟ้าผ่า มันสั่นสะเทือนหูของทุกคนเมื่อเห็นพลังงานกระเพื่อมออกมา ผนึกภูเขายังคงโยกเยกอยู่กลางอากาศขณะที่มันบินกลับไปกลับมาอย่างต่อเนื่อง
“ยุทธภัณฑ์ผู้คุมกฎ ! กระบี่นั้นจะต้องเป็นยุทธภัณฑ์ผู้คุมกฎ มันถึงสามารถกระแทกสมบัติผนึกภูเขาจนกระเด็นออกมาได้ ! ” หญิงสาวร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ
