เกิดใหม่เป็นพ่อของตัวร้ายรุ่นที่สอง - ตอนที่ 7 ทำไมไม่ออกเมืองไปละ
ความคิดของฉินเทียนค่อนข้างชั่วร้าย
แต่…ทำไมเขาถึงกลายเป็นตัวร้าย?
และตัวร้ายคืออะไร?
ไม่ว่าอย่างไร ใครก็ตามที่ต้องต่อสู้กับตัวเอกอาจเรียกได้ว่าเป็นตัวร้าย
ดังนั้นความจริงที่ว่าจิตใจของเขาค่อนข้างชั่วร้ายก็เป็นเรื่องปกติ
ฉินเทียนเป็นคนยากจนในชาติที่แล้ว เขามักคร่ำครวญถึงความไม่ยุติธรรมของโลก
เขามักจะคิดในใจ
ทำไมบางคนเกิดมารวยแล้วไม่ต้องห่วงชีวิต ส่วนคนอย่างฉัน ที่นอกจากจะไม่มีพ่อแม่ตั้งแต่เด็กแล้วยังต้องทำงานหนักไปตลอดชีวิต จะซื้อบ้านสักหลังยังไม่ได้?
คุณจะคาดหวังให้เด็กกำพร้ารักโลกได้ยังไง?
คุณจะคาดหวังให้ผู้อื่นมีเมตตา โดยไม่เห็นแก่ตัวได้ยังไง?
ฉินเทียนไม่ใช่คนดี
ยิ่งกว่านั้น เขาคุ้นเคยกับนวนิยายมากมายและรู้ว่าตัวเอกของนิยายเหล่านี้ไม่มีเหตุผลแค่ไหน:
เขาเล่นกีฬาตั้งแต่เด็กและรู้จักกีฬาทุกประเภท…
ระเบิดพลังต่อสู้กับความสัมพันธ์ทางสังคมที่ซับซ้อน
ฉินเทียนขี้เกียจเกินไปที่จะบ่นเกี่ยวกับสิ่งที่คนเหล่านี้พึ่งพาในการจัดการความสัมพันธ์เหล่านี้
เขารู้แค่ว่าถ้าเขาต้องการที่จะใช้ชีวิตอย่างมีความสุขในปัจจุบัน เขาต้องใช้แต้มวายร้ายเพื่อพัฒนาตัวเองและทำลายตัวเอกเหล่านี้
มิฉะนั้นเขาจะถูกทำลายในที่สุด
วิธีที่เร็วที่สุดในการค้นหาแต้มวายร้าย คือการฉกฉวยเอาจากพระเอกและนางเอก
ไม่มีอะไรผิดแปลกกับเรื่องนี้
ผู้ชายชอบผู้หญิงสวย และฉินเทียนก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น
แม้ว่าเขาจะอยู่ในโลกคู่ขนานนี้ ร่างกายของเขาอายุ 40 ปี
แต่วิญญาณในร่างของเขามีอายุเพียง 28 ปีเท่านั้น
ในฐานะชายโสดที่ไม่มีสาวๆ เขาชอบผู้หญิงสวยๆมาก
ปัญหาคืออะไร?
ไม่มีไง
ฉินเทียนจึงสงบลงและเริ่มคิดถึงแผนการตอบโต้
…..
อีกด้านหนึ่ง
เมื่อฉินเทียนกลับไปที่บ้านเพื่อพักผ่อน ถังเซวียที่อยู่โรงพยาบาลซิงไหก็ค่อยๆ ออกจากที่ทำงาน
วันนี้เธอตกอยู่ในภวังค์ทั้งวัน
เธอสมัครเข้ามหาวิทยาลัยการแพทย์เพราะครอบครัวของเธอ และปัจจุบันเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยการแพทย์และฝึกงานอยู่ที่โรงพยาบาลซิงไห่
สำหรับเธอ สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้เป็นเรื่องแปลก
ฉันเจอผู้ชายคนนั้นแกล้งฉันบนถนน แต่โชคดีที่มีชายหนุ่มอีกคนช่วยฉันไว้
มิฉะนั้นฉันอาจตกอยู่ในอันตราย
แต่ตอนนี้คนที่ถูกทำร้ายกลับกลายเป็นคุณชายตระกูลฉิน
นี่เป็นเรื่องใหญ่
หากตระกูลฉินต้องการแก้แค้น ครอบครัวแพทย์แผนจีนเล็กๆ ของเธอจะต่อต้านได้อย่างไร?
“เสี่ยวหลิน ดื่มชาสักถ้วยแล้วรอสักพักนะ เสี่ยวเซวียน่าจะใกล้เลิกงานแล้ว”
ถังเจียจีซือเป็นคลินิกแพทย์แผนจีนที่เปิดโดยถังเต๋อเสวียน ผู้อาวุโสตระกูลถัง
เวลาทำการคือวันจันทร์ถึงวันศุกร์ เวลา 9.00 น. ถึง 21.00 น.
ทุกครั้งที่ถังเซวียเลิกงาน เธอจะมาที่นี่เพื่อช่วยปู่ของเธอและฝึกฝนทักษะทางการแพทย์ของเธอ
วันนี้ทันทีที่เธอจอดรถและก่อนจะเปิดประตู เธอได้ยินปู่ของเธอพูดประโยคนั้น
ถังเซวียรู้สึกแปลกเล็กน้อย
เสียงคุณปู่ของฉันหรือเปล่า? เขากำลังคุยกับใคร ทำไมถึงดูเคารพขนาดนั้น?
เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ เธอจึงหยุดเดิน
เสียงข้างในตอบว่า “ไม่เป็นไรครับ ผู้อาวุโสถัง ผมไม่รีบ”
เสียงขี้เกียจของชายหนุ่มดังมาถึงหูของถังเซวีย
เสียงนี้ช่างคุ้นเคยยิ่งนัก
ถังเซวียตกตะลึงและอีกครั้ง และก็เดินเข้าไปในถังเจียจีซือ
ในไม่ช้าเธอก็สังเกตเห็นร่างที่คุ้นเคยสองร่าง
คนหนึ่งเป็นแพทย์แผนจีนในเมืองหมิง และอีกคนคือถังเต๋อเสวียนปู่ของเธอ
ชายหนุ่มคนนั้นแต่งตัวสบายๆ
เอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยสีหน้าเอื่อยเฉื่อย
“เสี่ยวเซวีย กลับมาแล้วหรอ? มา มา มา ปู่จะแนะนำคนให้หลานรู้จัก!”
“คนๆ นี้มีชื่อว่าหลินเฟิง เขาเพิ่งมาถึงวันนี้ เขาจะ…”
“เป็นนายนั้นเอง?”
“โอ้ คนสวย เราเจอกันอีกแล้วนะ”
ก่อนที่ถังเต๋อเสวียนจะพูดจบ ทั้งสองก็มองหน้ากันและทักทายกัน
ถังเซวียรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย และหลินเฟิงก็หัวเราะ
เมื่อเห็นฉากนี้ถังเต๋อเสวียนก็รู้สึกสับสนเล็กน้อย:“รู้จักกันหรอ?”
ถังเซวียมองหลินเฟิงอย่างตื่นตระหนก เธอรีบวางกระเป๋าของเธอไว้ข้างๆ และดึงคุณปู่ออกมา
“คุณปู่ เขามาบ้านเราทำไมคะ?”
ถังเซวียไม่สนใจคำพูดของคุณปู่ แต่จ้องมองชายหนุ่มที่ดูขี้เกียจนั่น
เมื่อได้ยินเช่นนี้ถังเต๋อเสวียนก็ยิ่งสับสนมากกว่าเดิม “เสี่ยวหลินและปู่เป็นคนรู้จักเก่าแก่กัน เขาลงมาจากภูเขาเมื่อเร็วๆ นี้เพราะเขามีธุระที่ต้องทำในเมือง”
“เอ้อ เขาจะพักที่บ้านเราชั่วคราว มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?”
“โอ้ แน่นอน มีปัญหาแน่นอนค่ะ ปัญหาใหญ่ด้วย”
“…”
ถังเซวียไม่สนใจแขก และรีบอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้
“อย่างนี้ค่ะ เมื่อเช้านี้…”
หลังจากนั้นไม่นาน…
“อะไร? เสี่ยวเซวีย… หลานพูดจริงเหรอ?” ถังเต๋อเสวียนดูประหลาดใจ
ทันทีที่หลินเฟิงมา เขาก็หักขาลูกชายของชายที่ร่ำรวยที่สุดในเมืองฉิวหมิง?
“แน่นอนว่าเป็นความจริง ถ้าไม่เชื่อก็ถามเขาสิคะ”
ถังเซวียหันไปมองหลินเฟิง
ถังเต๋อเสวียนเหลือบมองหลินเฟิงที่นั่งอยู่บนโซฟาโดยที่หัววางอยู่บนมือทั้งสองข้าง
ผู้อาวุโสถังเดินตัวสั่นไปหาหลินเฟิง
“ไม่ต้อง ผมได้ยินทุกอย่างที่เธอพูด”
เสียงขี้เกียจของหลินเฟิงดังขึ้นอีกครั้ง “สิ่งที่เธอพูดเป็นความจริง ผมหักขาของฉินซือเจีย”
“ฮะ?” ถังเต๋อเสวียนหวาดกลัว: “นี่…ไม่ดีแน่”
“เสี่ยวหลิน ตระกูลฉินทรงอิทธิพลมาก ถ้าพวกเขาอยากแก้แค้น ชายแก่คนนี้ก็ปกป้องเธอไม่ได้ ดังนั้น…ทำไมเธอไม่ออกจากเมืองนี้และไปยังเมืองอื่นเพื่อหลีกเลี่ยงการตามล่าล่ะ?”
ถังเต๋อเสวียนถามเสียงเบา
ถังเต๋อเสวียนไม่สามารถที่จะยั่วยุตระกูลฉินได้ และก็ไม่คิดส่งมอบหลินเฟิงให้เช่นกัน
เนื่องจากหลินเฟิงเป็นศิษย์ของผู้มีพระคุณของเขา
ฉันไม่สามารถเนรคุณต่อผู้มีพระคุณเ
“ออกจากเมือง? ผม?” หลินเฟิงยิ้มเหยียด: “ฮ่าๆ ไม่ต้องกังวลไป”
“ผมแค่หักขาเด็กคนนั้น แม้ผมจะไม่รู้ว่าตระกูลฉินนั้นทรงอิทธิพลแค่ไหนในเมืองฉิวหมิงนี้ แต่นี่ไม่ได้ทำให้ผมกลัว!”
“ ยิ่งไปกว่านั้น แม้ว่าตระกูลฉินจะมาหาผม ผมสัญญาว่าจะไม่ลากคุณเข้ามาเกี่ยวด้วย”
เรื่องอื่นๆ ที่คุณอาจชอบ
