เกิดใหม่เป็นพ่อของตัวร้ายรุ่นที่สอง - ตอนที่ 34 ฉินเทียนรู้จักศิลปะการต่อสู้
“พระเจ้า ผู้ชายคนนี้สู้เก่งขนาดนั้นได้ยังไง?”
นอกบาร์ การต่อสู้ใกล้จะสิ้นสุดแล้ว
พอมองพวกของเขาที่ล้มลงไปทีละคน หวังหวู่ก็รู้สึกตะลึง
“ไม่เอา ไม่เอาแล้ว ฉันต้องออกไปจากที่นี่”
เมื่อเห็นว่าพวกเขาที่เหลือแค่สองคนไม่กล้าสู้แล้ว หวังหวู่ก็หันหลังกลับและวิ่งออกโดยไม่พูดอะไรสักคำ
อีกฝ่ายแข็งแกร่งมาก ถ้าไม่วิ่งจะอยู่รอความตายหรอ?
“คิดหนี?”
สายตาของฉินเทียนดุดันมาก เขาหยิบก้อนหินแถวนั้นขึ้นมา
ชั่งน้ำหนักในมือ
หลังประเมินน้ำหนัก!
หวืด!
ปัง!
ก้อนหินบินออกไป
ราวกับมีตา ก้อนหินโดนเท้าของหวังหวู่อย่างแม่นยำ
หวังหวู่ไม่คิดว่าฉินเทียนจะปาได้แม่นยำและแรงขนาดนี้
ทันทีที่โดน เขาก็สะดุดและล้มลงกับพื้น
“เฒ่าหลี่ ไปลากมันมา!” ฉินเทียนสั่งด้วยเสียงเย็นชา
เมื่อเห็นฉินเทียนขว้างหินได้อย่างแม่นยำ สมองของเฒ่าหลี่ก็หยุดทำงานไปชั่วขณะ
แต่บอดี้การ์ดก็คือบอดี้การ์ด ท้ายที่สุดแล้วทักษะของพวกเขาย่อมไม่เลว
เมื่อเผชิญหน้ากับผู้เชี่ยวชาญตัวจริง บอดี้การ์ดอาจมีปัญหาในการเอาชนะ
แต่กับพวกขยะนี่ มันไม่ใช่ปัญหาเลย
แม้ว่าฝ่ายตรงข้ามจะได้เปรียบในด้านจำนวน แต่บอดี้การ์ดสองคนก็หลีกเลี่ยงการบาดเจ็บสาหัสได้
แต่เฒ่าหลี่ได้รับบาดเจ็บสองจุดที่แขนซ้ายและหลัง ไม่มีอะไรถึงตาย โดยรวมแล้วไม่เป็นบาดแผลฉกรรจ์
ในเวลานี้ เมื่อได้ยินคำสั่งของฉินเทียน เขายังมีพละกำลังที่จะต่อสู้และไม่มีเวลาคิดมาก ดังนั้นเขาจึงรีบไปลากหวังหวู่มาให้ฉินเทียน
จากนั้นเขาก็เตะเข่า
“คุกเข่าซะ!”
ปัง!
หวังหวู่ซึ่งถูกก้อนหินกระแทกล้มลง สภาพน่าอนาถมาก
การเตะของเฒ่าหลี่ทำให้เข่าของเขาอ่อนแรงและคุกเข่า
“เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะ?”
ฉินเทียนมองหวังหวู่ซึ่งคุกเข่าอยู่ข้างหน้าและถามด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ
แต่ในกรณีนี้ ยิ่งน้ำเสียงของฉินเทียนสงบเท่าไหร่ ยิ่งทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจเท่านั้น
“พี่…พี่ชาย…ผมขอโทษ ผม…”
เพี๊ยะ!
ก่อนที่หวังหวู่จะพูดจบ ฉินเทียนก็ตบอีกฝ่ายอย่างแรง
“ผมขอโทษ” เขากล่าว
ร่างกายของฉินเทียนนั้นเทียบเท่ากับผู้ชายที่เป็นผู้ใหญ่ทั่วไปเท่านั้น
เพื่อใช้ความแข็งแกร่งที่ไม่ธรรมดา เขาจำเป็นต้องระดมพลังปราณแท้จริงเพื่อทำอย่างนั้น
ฉินเทียนไม่ได้ใช้ปราณแท้จริงในการตบครั้งนี้
เขาใช้กำลังเก้าสิบเปอร์เซ็นต์แทน
เก้าสิบเปอร์เซ็นต์ของกำลังผู้ชายวัยผู้ใหญ่ไม่ควรประเมินต่ำเกินไป
หวังหวู่รู้สึกเวียนหัว
“เชี่ย! ไอ้ชั่ว อย่าอวดดีให้มันมาก พี่ชายฉันคือปรมาจารย์เสือ…”
ปัง!
พูดไม่ทันจบก็โดนตบอีกครั้ง
“ปรมาจารย์เสือ?”
ฉินเทียนหัวเราะเยาะ “ปรมาจารย์เสือคือใคร?”
“ฟังฉันให้ชัด กลับไปขอปรมาจารย์เสือของแกให้สืบดูว่าฉันเป็นใคร?”
“บอกให้เขามาขอโทษฉันภายในสามวัน ไม่งั้นฉันจะทำให้ทุกคนในแก๊งของแกรู้สึกเลวร้ายยิ่งกว่าตาย ถ้าแกไม่รู้ว่าฉันเป็นใคร ก็ไม่จำเป็นต้องพูดกันแล้ว ฉันจะทำให้ชีวิตของแกเลวร้ายยิ่งกว่าความตาย”
“ไง ได้ยินชัดไหม?”
สายตาของฉินเทียนเอาจริงมาก
น้ำเสียงและคำพูดเต็มไปด้วยกลิ่นอายรุนแรง
“ดะ ได้ ผมจะเล่าความจริงในวันนี้ให้หมด…”
จากนั้นหวังหวู่ก็ถูกทั้งตบทั้งเตะ
ในเวลานี้ เลือดก็ไหลออกมาจากปากของเขา สายตาของเขาเต็มไปด้วยความแค้น
ให้ปรมาจารย์เสือมาขอโทษเขา?
เขาไม่เชื่อว่าเด็กที่อยู่ตรงหน้าเขาจะเก่งอย่างที่พูด
แต่ผู้ชายไม่ชอบเสียหน้า และตราบใดที่อีกฝ่ายปล่อยเขาไป ทุกอย่างก็จบ
ฉินเทียนจะปล่อยเขาไปแบบนี้?
มันเป็นไปไม่ได้เลย!
“เฒ่าหลี่ หักมือ และเท้ามันซะ”
“อะไร… อะไร?”
ดวงตาของหวังหวู่เบิกกว้างอย่างไม่เชื่อ
เดิมทีเขาคิดว่าหลังพูดถึงปรมาจารย์เสือแล้ว แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่กลัว อย่างน้อยก็น่าจะปล่อยเขาไป
แต่เขาไม่คิดเลยว่า…
“แกทำให้ประธานฉินไม่พอใจ นี่คือสิ่งที่แกสมควรได้รับ!”
ประจันหน้ากับขยะสังคมนี่ หลี่จุนลงมือโดยไม่เสียเวลาคิดสักนิด
แครก!
ในวินาทีต่อมา เสียงเส้นเอ็นและกระดูกแตกก็ดังขึ้น
“อ๊ากกก…!!!”
เสียงกรีดร้องที่น่าสังเวชของหวังหวู่ดังก้องไปทั่วถนน…
……
ด้านนอกบาร์ มีวัยรุ่นจำนวน 20 คนนอนอยู่บนพื้น
ไม้เบสบอล ท่อเหล็ก มีดสั้น และอาวุธอื่นๆ กระจัดกระจายไปทั่ว
และวัยรุ่นเหล่านี้ก็เอามือกุมท้องหรือเข่าและเอาแต่คร่ำครวญ
โดยเฉพาะหวังหวู่ มือและเท้าทั้งสองของเขางอผิดรูป และเขาก็เป็นลมไปแล้วเพราะความเจ็บปวด
หลังจากจัดการกับหวังหวู่แล้ว เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของบาร์ก็วิ่งออกมา
“พวกนายเป็นอะไรหรือเปล่า?”
ฉินเทียนไม่สนใจพวกอันธพาลและเจ้าหน้าที่อีกต่อไป เขาหันไปมองเฒ่าหลี่อีกสองคน
หลี่จุนส่ายหัว “ไม่มีปัญหา เราไม่เป็นอะไรครับ”
“ใช่ เราไม่เป็นไรครับ”
บอดี้การ์ดทั้งสองทนกับความเจ็บและพูดว่า
ฉินเทียนมองคราบเลือดของทั้งสองคน “นายถูกแทงยังบอกว่าไม่เป็นไรอีกหรอ?”
“เฒ่าหลี่ ให้เงินพวกเขาไปโรงพยาบาล 100,000 หยวน ถ้าไม่พอก็มาบอกฉัน”
ถ้าอยากให้ม้าวิ่ง ต้องป้อนหญ้าให้ม้า
นี่เป็นสิ่งที่ฉินเทียนเข้าใจดี
“ครับ ประธานฉิน!”
เมื่อได้ยินคำพูดของฉินเทียน หลี่จุนก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
รู้สึกเหมือนบุคลิกของเจ้านายของเขาดูเปลี่ยนไปเล็กน้อย?
ในอดีต เมื่อฉินเทียนเจอสถานการณ์แบบนี้ เขาจะต้องด่าว่าพวกเขาไร้ประโยชน์ไม่ใช่หรอ?
เขาเห็นอกเห็นใจลูกน้องตั้งแต่เมื่อไหร่?
แต่หลี่จุนก็ไม่ได้คิดมาก เพราะบุคลิกในตอนนี้ของฉินเทียนนั้นสอดคล้องกับภาพลักษณ์ของเจ้านายในความคิดของเขามากกว่า
สำหรับบอดี้การ์ดสองคนนี่เป็นเรื่องที่ไม่คาดคิดอย่างมาก
พวกเขาไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ เจ้านายของพวกเขาถึงใจกว้างขนาดนี้!
แน่นอนว่าพวกเขาไม่ได้คิดอะไรเท่าไหร่
เพราะเมื่อเทียบกับสิ่งนี้ การต่อสู้ของฉินเทียนน่าประหลาดใจมากกว่า จริงไหม?
ฉินเทียนไม่สนใจที่จะมองไปที่หลี่จุน “นายพาพวกเขาไปโรงพยาบาล ฉันจะไปส่งคุณหนูซูกลับก่อน”
“อ่า แต่…ประธานฉิน…ผม…”
“มีอะไร?”
“มะ-ไม่มีอะไรครับ!”
เรื่องอื่นๆ ที่คุณอาจชอบ
