ฮอกวอตส์ ฉันคือพ่อมดต้นแบบ - บทที่ 40 หมวกคัดสรรดื่มไวน์ปลอมหรือเปล่า

วันรุ่งขึ้น ไคล์ต้องไปที่ชั้นสองของปราสาทเพื่อศึกษาประวัติศาสตร์เวทมนตร์กับน้องใหม่ของบ้านกริฟฟินดอร์ไม่มีอะไรจะพูดเกี่ยวกับชั้นเรียนนี้มากนัก เนื่องจากเป็นชั้นเรียนที่น่าเบื่อที่สุดในฮอกวอตส์ ไคล์จึงหลับไปตลอดเวลาเขาไม่เคยคิดเลยว่าชั้นเรียนจะน่าเบื่อขนาดนี้        ในฐานะผี ศาสตราจารย์ คัธเบิร์ต บินส์ ไม่ได้บรรยายตามปกติ ตักเตือนนักเรียน และไม่มีการคุยกันในห้องเรียน เมื่อร่างสีขาวน้ำนมของเขาทะลุกำแพงและเข้าไปในห้องเรียน เขาเริ่มอ่านหนังสือโดยมีหนังสืออยู่ในอ้อมแขน และเขาก็มีเพียงโทนเสียงเดียวเท่านั้นหลังจากผ่านไปเพียงสิบนาที ไคล์ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขารู้สึกราวกับว่ามีผึ้งจำนวนนับไม่ถ้วนบินวนรอบหัวของเขา ส่งเสียงหึ่งๆ และเสียงดัง และเขาไม่ได้ยินสิ่งที่ศาสตราจารย์บินน์พูดเลยมองไปรอบ ๆ อีกครั้ง

สิงโตน้อยแห่งกริฟฟินดอร์ยอมแพ้อย่างสิ้นเชิง พวกเขานอนอยู่บนโต๊ะอย่างยุ่งเหยิง น้ำลายไหล ขบฟัน พูดขณะหลับ… พวกเขานอนหลับอย่างไพเราะ ฮัฟเฟิลพัฟเก่งกว่า โดยเฉพาะแบดเจอร์ตัวน้อยที่มีหน้าที่บันทึกประวัติศาสตร์เวทมนตร์ เพราะมิเกล ความรู้สึกมั่นคงในภารกิจของพวกเขาได้นำความมุ่งมั่นและความอดทนมาไปสู่ระดับที่ไม่เคยมีมาก่อน       แม้ว่าพวกเขาจะเผชิญกับอุปกรณ์สะกดจิตของศาสตราจารย์บินน์ แต่พวกเขาก็ยังคงพยายามตื่นตัวและยืนกรานที่จะจดชื่อและวันที่ทุกรายการ แม้ว่าสิ่งนี้จะไม่มีประโยชน์ก็ตาม เพราะศาสตราจารย์บินส์แค่อ่านจากหนังสือเรียน และไม่พลาดแม้แต่คำเดียวตั้งแต่ต้นจนจบ หลังจากค้นพบสิ่งนี้แล้ว แบดเจอร์ตัวน้อยก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ดังนั้นพวกเขาจึงเก็บกระดาษแผ่นนี้ทิ้งแล้วเข้านอน!

หากมีหลักสูตรใดที่ฮอกวอตส์ที่น่าเบื่อสำหรับพ่อมดรุ่นเยาว์มากกว่าประวัติศาสตร์อันน่าเบื่อของเวทมนตร์ คงจะเป็นชั้นเรียนปรุงยาในช่วงบ่าย แม้ว่าประวัติศาสตร์เวทมนตร์จะน่าเบื่อเป็นล้านเท่า แต่ฉันก็สามารถนอนหลับหรือทำอะไรสักอย่างได้ ตราบใดที่ฉันไม่กรนเสียงดังเกินไป ศาสตราจารย์บินน์จะไม่พูดอะไรเลย       แต่คลาสปรุงยานั้นแตกต่างออกไป มันเป็นการทรมานอย่างแท้จริงและเนื่องจากความลำเอียงอย่างไม่สะทกสะท้านของศาสตราจารย์บางคน จึงไม่มีใครจากบ้านอื่นนอกจากสลิธีรินชอบเรียนวิชาปรุงยา ในบรรดาพวกเขา กริฟฟินดอร์เป็นคนที่ได้รับบาดเจ็บมากที่สุด

บ้านอื่นๆ ไม่เพิ่มคะแนน บ้านเขาเป็นเพียงบ้านเดียวเท่านั้นที่ถูกหักคะแนนทุกครั้งด้วยเหตุผลหลายประการ เหตุผลเหล่านี้ไม่จำกัดเพียงการจดบันทึกที่ช้า การไม่อ่านหนังสือระหว่างเรียน การอ่านหนังสือโดยไม่มองอาจารย์เท่านั้น…ต้องบอกว่าสเนปมีบทบาทสำคัญในของกริฟฟินดอร์ในการครองตำแหน่งล่างสุดของคะแนนบ้านตลอดทั้งปี นี่คือเหตุผลว่าทำไมเฟรดและจอร์จจึงอยากส่งเขาไปห้องพยาบาลที่โรงเรียนมากพวกเขาเกลียดเขาจริงๆ!

ในช่วงบ่าย ในที่สุดฮัฟเฟิลพัฟก็ได้เข้าเรียนวิชาปรุงยาเป็นครั้งแรก และก็เรียนกับสลิธีรินด้วยตามคำแนะนำมากมายจากพรีเฟ็คของพวกเขา พ่อมดตัวน้อยก็ออกจากห้องนั่งเล่นก่อนเวลาและไปที่ห้องเรียนใต้ดินล่วงหน้าสิบนาทีเพื่อรอ ยกเว้นไคล์…เขาถูกดัมเบิลดอร์เรียกไปห้องพยาบาลโรงเรียน       “ไคล์ ในที่สุดคุณก็มาแล้ว!” หลังจากที่ได้เห็นไคล์แล้ว มิเกลก็ดูเหมือนจะเห็นแสงสว่างแล้วจึงพูดอย่างรีบร้อน “คุณมาที่นี่เพื่อรับฉันจากห้องพยาบาลใช่ไหม? คุณต้องมาที่นี่เพื่อรับฉันจากห้องพยาบาล!” “โอ้พระเจ้า คุณไม่มีทางรู้เลยว่าฉันผ่านอะไรมาบ้าง นี่ไม่ใช่สถานที่สำหรับมนุษย์ พยาบาลจับฉันไปนอนบนเตียงไม่ให้ขยับ เธอไม่ยอมให้ฉันกินขนมด้วยซ้ำ”       “ต่อมามีชายผมมันเยิ้มเข้ามาขอให้ฉันดื่มยาแปลกๆ ฉันไม่ต้องการที่จะดื่มยา ดังนั้นเขาจึงบังคับมันเข้ามาหาฉันด้วยไม้กายสิทธิ์ แหวะ… กลิ่นเหม็นยิ่งกว่าอึ!”

เอ่อ ไคล์มองไปที่มาดามพอมฟรีย์ซึ่งหน้าอกของเธอสั่นอย่างรุนแรง จากนั้นจึงมองไปที่สเนปซึ่งยืนอยู่ที่ประตู แทบจะระเบิดออกมา       เขาว่าเขายังคงประเมินมิเกลต่ำเกินไป กล้าพูดต่อหน้ามาดามพอมฟรีย์ว่าห้องพยาบาลในโรงเรียนไม่ใช่สถานที่สำหรับคน และยังบอกอีกว่าสเนปเป็นคนขี้เหนียว… หมวกคัดสรรคงดื่มไวน์ปลอมแน่ๆ ความสามารถแบบนี้ เขาต้องไปกริฟฟินดอร์ไม่ใช่เหรอ?

โดยไม่ลังเลเลย ไคล์แสดงท่าทีไร้สัญชาตญาณโดยสิ้นเชิง เขาหุบปากแล้วก้มหน้าลง และรีบเข้ามาหาดัมเบิลดอร์เพื่อพยายามลดการปรากฏตัวของเขาลง เขาไม่รู้ว่าเขาคือใคร เขาเป็นเพียงคนสัญจรไปมาธรรมดาๆ บรรยากาศในห้องพยาบาลของโรงเรียนลดลงถึงจุดเยือกแข็งทันที         แต่มิเกลไม่ได้สังเกตว่ามีอะไรผิดปกติ เขายังคงพูดคุยเกี่ยวกับสิ่งที่เขาเจอในสองวันที่ผ่านมา จนกระทั่งเขารู้สึกกระหายน้ำและหันไปหยิบน้ำ เขาจึงเห็นมาดามปอมฟรีย์พร้อมรอยยิ้ม

“อ๊า~” มิเกลกรีดร้องแปลกๆ แล้วเอาผ้าห่มคลุมหัวทันทีและเริ่มแกล้งทำเป็นตาย        “อะแฮ่ม…อากาศแย่แบบนี้ ทำไมในเดือนกันยายนถึงหนาวขนาดนี้ ” ดัมเบิลดอร์ลูบแขนและเป็นผู้นำทำลายบรรยากาศแปลกๆ รอบตัวเขา        เขามองไปที่ไคล์แล้วพูดว่า “อย่างที่คุณเห็น มิสเตอร์เดรคดื่มยาระงับเวทมนตร์แล้ว และจะออกจากห้องพยาบาลได้ หลังจากนั้นฉันจะให้ศาสตราจารย์สเน…สเปารต์ช่วยเขาเรียนรู้ที่จะควบคุมเวทมนตร์ของตนเอง แต่ไคล์ ศาสตราจารย์มีเวลาไม่มาก สำหรับมิสเตอร์เดรค ความช่วยเหลือจากเพื่อนๆ สำคัญกว่า”        “เข้าใจแล้วครับ ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์” ไคล์พูดอย่างจริงจัง “สิ่งที่เกิดขึ้นในชั้นเรียนคาถาจะไม่เกิดขึ้นอีก”

อันที่จริง แม้ว่าดัมเบิลดอร์จะไม่พูดอะไร ไคล์ก็ไม่นิ่งนอนใจแน่นอน มิเกลยังคงเป็นเพื่อนร่วมห้องของเขาไม่ว่ายังไงก็ตาม แต่พวกเขาก็เป็นพี่น้องกัน เขาจะดูคนอื่นกลายเป็นสควิบได้อย่างไรเนื่องจากพลังเวทย์มนตร์เกินตัวบ่อยครั้ง ฮอกวอตส์ไม่ต้องการคนดูแลคนที่สอง        “ไม่ต้องจริงจังขนาดนั้น ไคล์” ดัมเบิลดอร์กระพริบตาแล้วพูดว่า “ศาสตราจารย์วิชาปรุงยาของเรามีความสามารถมาก ตราบใดที่มิสเตอร์เดรคใช้ยาระงับเวทมนตร์ตรงเวลา ก็จะไม่มีพลังเวทย์มนตร์เกินตัว ใช่แล้ว คุณอาจจะ อยากเตรียมขนมให้เขา ฉันขอแนะนำท็อฟฟีแมลงสาป” ไคล์ไม่ได้พูดอะไรเพราะเขาสังเกตเห็นว่าสีหน้าของสเนปแย่ลงไปอีก

“เอาล่ะ พามิสเตอร์เดรกกลับไปกันเถอะ” ดัมเบิลดอร์พูด “คุณควรมีเรียนด้วย อย่าไปสาย”         “เดี๋ยวก่อน อาจารย์ใหญ่” ทันใดนั้นมาดาม พอมฟรีย์ก็พูดว่า “พ่อมดตัวน้อยคนนี้” “การรักษายังไม่สิ้นสุด คงต้องรอสักพักหนึ่ง”        ดัมเบิลดอร์ลังเล “แต่…”        “ฉันบอกว่ามันยังไม่เสร็จ!” มาดามพอมฟรีย์พูดด้วยรอยยิ้ม “อย่ากังวล มันจะจบ… เร็วๆนี้” “มันเป็นเพียงการตรวจร่างกายเล็กๆน้อยๆ เท่านั้น จะไม่ทำให้ชั้นเรียนล่าช้า”        “แล้วแต่คุณพอมฟรีย์ ดัมเบิลดอร์พยักหน้าอย่างรวดเร็วแล้วเดินออกจากห้องพยาบาลของโรงเรียน สเนปที่ประตูตะคอกอย่างเย็นชาและจากไป

ไคล์ต้องการออกไปจริงๆ แต่เขาต้องพามิเกลกลับมา ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงถอยไปที่ทางเดินและรอเวลาเท่านั้นหลังจากนั้นไม่นาน เสียงคร่ำครวญอย่างสิ้นหวังก็ดังมาจากห้องพยาบาลของโรงเรียน        “ฉันไม่อยากดื่มนี่… เอ่อ… มันแย่กว่ายาสีน้ำเงินนั้น… เอ่อ… ช่วยด้วย… อ๊า…”        ที่ทางเดิน ไคล์ฟังเสียงร้องอย่างสิ้นหวังของมิเกลเพื่อขอความช่วยเหลือ เขาอยากช่วย แต่เขาทำไม่ได้ แม้แต่ดัมเบิลดอร์ก็วิ่งหนีไปแล้ว ดังนั้นเขาซึ่งเป็นพ่อมดเด็กปีหนึ่งที่อ่อนแอจะทำอะไรได้ ไคล์จึงปิดประตูห้องพยาบาลอย่างเงียบๆทันทีที่ประตูปิด ทางเดินก็เงียบลงทันที เยี่ยมเลย ตอนนี้ฉันไม่รู้สึกอึดอัดแล้ว

*เพิ่มไปเลย 1 ตอน ＼(＞×＜) ／