ฮอกวอตส์ ฉันคือพ่อมดต้นแบบ - บทที่ 21 หมวกคัดสรรกล้าหาญขนาดนั้นเลยเหรอ?

บทที่ 21 หมวกคัดสรรกล้าหาญขนาดนั้นเลยเหรอ?

หลังจากอุบัติเหตุครั้งนี้ หมวกคัดสรรจะไม่ได้พูดมากอีกต่อไป และโดยทั่วไปแล้วการคัดสรรก็สามารถทำได้เพียงแค่สัมผัสผมของนักเรียนใหม่ ด้วยประสิทธิภาพนี้ ในไม่ช้าก็เหลือเพียงนักศึกษาใหม่สองคนสุดท้ายเท่านั้น 

“คานน่า พรินซ์!” เมื่อได้ยินชื่อที่คุ้นเคยนี้ ไคล์และเซดริกก็มองดูพร้อมกัน        “นั้นเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ บนรถไฟ” เซดริกถามอย่างสงสัย “คุณคิดว่าเธอจะถูกคัดสรรไปที่ไหน สลิธีริน?”        “อาจจะ” ไคล์เกาหลังของเขาโดยไม่รู้ตัวและพูดว่า “เนื่องจากเธอสวมเสื้อผ้าที่ไม่ธรรมดา เธอจึงน่าจะเป็นเลือดบริสุทธิ์ ดังนั้นเธอควรจะเป็นสลิธีริน… หืม?”

ในขณะนี้ ไคล์ก็ตกตะลึงทันที เขาสงสัยว่ามันเป็นจินตนาการของเขาหรือเปล่า หลังจากที่ศาสตราจารย์มักกอนนากัลเรียกชื่อคานน่า สเนปซึ่งมีหน้านิ่งมาตลอดและดูเหมือนไม่สนใจเรื่องการคัดสรรเลย จริงๆ แล้วเขาก้าวไปข้างหน้า และเป็นครั้งแรกที่ความสนใจของเขามุ่งความสนใจไปที่หมวกคัดสรรอย่างเต็มที่        “พวกเขาน่าจะรู้จักกัน!” ไคล์กล่าว        แม้ว่าสเนปแทบไม่เคยเข้าร่วมกิจกรรมทางสังคมเลยเนื่องจากสถานะพิเศษของเขา แต่เขาเป็นหนึ่งในสี่หัวหน้าบ้านของฮอกวอตส์และเป็นปรมาจารย์ด้านปรุงยาที่มีชื่อเสียง เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะไม่มีคนรู้จักในโลกเวทมนตร์        อาจจะเป็นครอบครัวของคานน่า เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ไคล์ก็รู้สึกเย็นชาและจู่ๆ เขาก็รู้สึกแย่หากเป็นกรณีนี้ ด้วยตัวละครของสเนป หากเขารู้ว่าเขาหลอกคานน่า เขาคงจะเพลิดเพลินกับการปฏิบัติแบบตัวเอกล่วงหน้า

“มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ…” ไคล์รู้สึกชาที่หนังศีรษะช่างเป็นอาชญากรรม เมื่อกี้ ฉันล้อเลียนฝาแฝดวีสลีย์ที่บอกว่ากรรมชั่วจะต้องถูกลงโทษ แต่ไม่คิดว่าผลกรรมในโลกนี้จะมาเร็วขนาดนี้ และมันจะตกอยู่กับฉันในวินาทีถัดไป ไคล์มองไปบนเวทีอย่างกังวลใจ         ไม่รู้ว่าทำไม แต่เมื่อถึงตาของคานน่า ประสิทธิภาพของหมวกคัดสรรดูเหมือนจะกลับไปเหมือนก่อนหน้านี้ ทุกคนรอนานกว่าหนึ่งนาทีก่อนที่หมวกคัดสรรจะพูด

“ฮัฟเฟิลพัฟ!”        เอิ่ม? เสียงเชียร์อันอบอุ่นดังขึ้นที่โต๊ะฮัฟเฟิลพัฟ และพรีเฟ็คก็ยืนขึ้นอีกครั้งเพื่อต้อนรับคานน่า มีเพียงไคล์เท่านั้นที่มองคานน่าที่เดินผ่านเขาไปพร้อมกับเครื่องหมายคำถามบนหน้าผาก สถานการณ์เป็นได้ยัไง นอกจาก สคามันเดอร์แล้ว ยังมีครอบครัวเลือดบริสุทธิ์ที่มาเยือนฮัฟเฟิลพัฟอีก? นี่หายากจริงๆ        ไม่ใช่ว่าไม่มีเลย บ้านทั้งสี่หลังมีเลือดบริสุทธิ์ แต่มีฮัฟเฟิลพัฟน้อยกว่า ส่วนคานน่าจะมาตามเขามาหรือเปล่า…มันเป็นไปไม่ได้เลย การคัดสรรไม่ใช่เกม หากมองในระดับที่ใหญ่ขึ้น มันจะส่งผลต่อเส้นทางในอนาคตของพ่อมดได้ด้วยซ้ำ

ดังนั้นแม้ว่า คานน่าจะยังเด็กและโง่เขลา หมวกคัดสรรก็ไม่สามารถปล่อยให้เธอวิ่งหนีอย่างดุเดือด ไม่เช่นนั้น ครอบครัวของคานน่า จะไม่ปล่อยมันไป ไคล์จำได้ว่าคริสเคยบอกเขาว่าเมื่อซิเรียส แบล็กถูกคัดตัวเป็น กริฟฟินดอร์ เลดี้แบล็คก็สร้างความยุ่งยากครั้งใหญ่ที่ฮอกวอตส์

ถ้าไม่ใช่เพราะระงับที่รุนแรงของดัมเบิลดอร์ เธอคงเกือบจะเผาหมวกคัดสรรด้วยไฟอันแรงกล้า เรื่องนี้ค่อนข้างเป็นเรื่องใหญ่ในเวลานั้น แม้ว่าฮอกวอตส์จะอยู่ภายใต้ดัมเบิลดอร์ แต่กระทรวงเวทมนตร์ก็ได้จัดการประชุมหลายครั้งเพื่อหารือว่าจะละทิ้งหมวกคัดสรรและนำวิธีการอื่นไปใช้ในอนาคตหรือไม่        อัตราการสนับสนุนสำหรับข้อเสนอนี้ไม่ต่ำ เนื่องจากครอบครัวเลือดบริสุทธิ์ส่วนใหญ่ไม่ยอมให้ลูก ๆ ของตนไปเรียนมหาวิทยาลัยอื่นที่ไม่ใช่สลิธีริน โดยเฉพาะเด็กวัยเรียนที่หัวรั้น การมีกริฟฟินดอร์ในครอบครัวเป็นเพียงเรื่องน่าละอายในสายตาของพวกเขา        แน่นอนว่าผลลัพธ์สุดท้ายจะต้องล้มเหลวอย่างแน่นอน ท้ายที่สุดแล้ว ดัมเบิลดอร์เมื่อยี่สิบปีที่แล้วไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะพูดคุยเหมือนตอนนี้ หลังจากที่เขาแสดงการคัดค้านอย่างชัดเจน ครอบครัวเลือดบริสุทธิ์ก็ไม่กล้าที่จะไม่ให้หน้าเขา เรื่องนี้ก็จบลง

อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา สมาชิกในครอบครัวเลือดบริสุทธิ์ที่สนับสนุนข้อเสนอนี้ไม่ได้ไปเรียนที่โรงเรียนอื่น ไคล์เหลือบมองที่นั่งของอาจารย์บนเวที ยืนยันง่ายๆว่าการคัดสรรเป็นเรื่องปกติหรือไม่ ดูปฏิกิริยาของสเนปสิ หากครอบครัวคานน่ามีความสัมพันธ์ที่ดีกับสเนปจริงๆ สเนปจะไม่ทำอย่างนั้นอย่างแน่นอนหลังจากที่เธอถูกแยกตัวไปเป็นฮัฟเฟิลพัฟ ก็ยังคงนั่งสงบนิ่งต่อไป…         ไคล์คิดผิด ในที่นั่งอาจารย์ ใบหน้าของสเนปมืดมน เขาคุยกับดัมเบิลดอร์ไม่หยุด และมองดูฮัฟเฟิลพัฟเป็นครั้งคราว ไคล์รีบก้มศีรษะลงอย่างรวดเร็ว พยายามลดความรู้สึกของการปรากฏตัวลง มันคงไม่ใช่เรื่องบังเอิญขนาดนั้นใช่ไหม? หมวกคัดสรรกล้าขนาดนั้นเลยเหรอ? ไคล์รู้สึกประหม่าเล็กน้อย

ขณะเดียวกัน นักเรียนใหม่คนสุดท้ายเพิ่งจัดเรียงเสร็จและเดินไปที่โต๊ะกริฟฟินดอร์ ดัมเบิลดอร์ลุกขึ้นยืนทันที มองดูนักเรียนในกลุ่มผู้ชมด้วยรอยยิ้ม และเหยียดแขนออก “ยินดีต้อนรับ ยินดีต้อนรับสู่ฮอกวอตส์ มันเป็นปีการศึกษาใหม่อีกครั้งหนึ่ง และไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นไปกว่าการได้พบคุณ ผู้คนต่างมีความสุข กำลังรออะไรอยู่? กิน!        โต๊ะรับประทานอาหารที่ว่างเปล่าแต่เดิมเต็มไปด้วยอาหารร้อนร้อนๆ ทันที เนื้อวัว ไก่ย่าง พอร์คชอป ไส้กรอก และสเต็กกองรวมกันอย่างเนินเขา ซึ่งทำให้ความอยากอาหารของผู้คนเพิ่มขึ้นอย่างมากเพียงแค่มองดู ถ้าคุณคิดว่ามันเยิ้มเกินไป ก็มีมันฝรั่งต้มหอม ถั่วลันเต่า และมันฝรั่งทอดทอดกรอบไว้ทานคู่กันอีกด้วย

หอประชุมทั้งหมดเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของอาหาร ไคล์ส่ายหัวและพยายามอย่างหนักที่จะไม่คิดถึงเรื่องวุ่นวายเหล่านั้น ลืมไปเถอะ ยังไงซะมันก็เป็นแบบนี้ จะมีประโยชน์อะไรที่จะคิดมาก ค่อยๆ ก้าวไปทีละขั้น ไม่ว่ายังไงเขาก็จะไม่ใช่คนแรกที่โชคร้าย ยังมีหมวกคัดสรรอยู่ข้างหน้าเขา นอกจากนี้ แม้ว่าสเนปต้องการสร้างปัญหาให้เขาจริงๆ แต่มันก็คงอยู่ได้ไม่นาน ตราบใดที่เขาสามารถอยู่รอดได้จนกระทั่งแฮร์รี่ พอตเตอร์เข้าโรงเรียนในปีหน้า เขาก็จะไม่มีอารมณ์ที่จะจัดการเขาอีกต่อไป

ไคล์สงบลง เอื้อมมือไปหยิบขาไก่ทอดจากข้างหน้าเขาแล้วยัดเข้าปาก เขาอยู่บนรถไฟมานานแล้วและไม่มีความอยากอาหารเลย เขาเพิ่งกินขนมไป ตอนนี้เขาหิวมาก พวกเอลฟ์มีฝีมือค่อนข้างดี         ขาไก่ทอดกรอบนอกนุ่มใน เมื่อคุณกัดเข้าไป น้ำจะล้นออกมา และกลิ่นหอมก็อบอวลไปทั่วทั้งปากของคุณทันทีมันฝรั่งย่างก็อร่อยดี ความร้อนพอเหมาะ และไม่มีเครื่องปรุงรสเพิ่มเติม จึงยังคงกลิ่นหอมของมันฝรั่งไว้ได้อย่างเต็มที่ หากคิดว่ารสชาติจืดชืดก็มีแยกซอสมะเขือเทศและพริกไทยดำไว้ด้านข้าง

ไคล์พบว่าการผสมผสานนี้ดีอย่างน่าประหลาดใจ เขาจึงหยิบอีกอันขึ้นมา แต่เมื่อเขาหั่นมันฝรั่งและกำลังจะได้พริกไทยดำ จู่ๆ เซดริกก็เข้ามาและกระซิบว่า “คุณสังเกตเห็นไหมว่าเธอกำลังจ้องมองคุณอยู่”        “มองมาที่ฉันเหรอ? ใครหรอ?” ไคล์ตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง        “น้องใหม่ชื่อคานน่า พรินซ์ ที่ฉันพบบนรถไฟ” เซดริกเลิกคิ้วและชี้ไปในทิศทางตรงกันข้ามด้วยสายตาหยอกล้อ “ดูสิ ถ้าคุณไม่เชื่อ เธอมองคุณอีกแล้ว”