ผู้ควบคุมเวลา (นิยายแปล) - ตอนที่ 3 ฝึกฝนให้คุ้นชิน

ตอนที่ 3 ฝึกฝนให้คุ้นชิน

การเคลื่อนไหวของ คาสึกิ อยู่ภายใต้การสังเกตของ โอบิโตะ

เมื่อเขาเห็นว่า คาสึกิ หลับตาและไม่ได้มองมาที่เขา แต่เปลือกตาของอีกฝ่ายขยับ 2-3 ครั้ง ราวกับว่าตั้งใจที่จะยั่วยุ เขาก็อดไม่ได้ที่จะกำหมัดเอาไว้แน่น

“ให้ตายสิ…ช่างเย่อหยิ่งอะไรอย่างนี้…”

“คนที่ถูกน้องชายทิ้งเอาไว้ข้างหลัง…”

โอบิโตะ กัดฟันแน่น

เหมือนกับ คาคาชิ ที่หยิ่งผยอง แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็สามารถเรียนจบก่อนกำหนดภายในเวลาไม่ถึงครึ่งปี กล่าวโดยสรุปแล้ว บรรดา 2 พี่น้องนี้ พี่ชายนั้นได้สร้างความอึดอัดให้กับเขามากกว่าน้องชายที่เรียนจบออกไป

“ฉันได้ยินมาว่าเมื่อไม่นานมานี้ คาคาชิ ได้ทำภารกิจระดับ A ร่วมกับโจนินได้สำเร็จ”

“แม้ว่าฉันไม่อยากยอมรับ แต่เจ้าหมอนั่นค่อนข้างแข็งแกร่งเลยทีเดียว เขาได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นจูนินเมื่อปีที่แล้ว บางทีมันอาจจะใช้เวลาไม่นานในการเป็นโจนิน..…”

มีคนได้ยินคำพูดของ โอบิโตะ และเริ่มพูดตามคำพูดของ โอบิโตะ อย่างจงใจ

ผลงานของ คาสึกิ ในชั้นเรียนมักจะอยู่ใน 10 อันดับแรก และบางครั้งเขาก็จะได้ที่หนึ่ง ดังนั้นจึงหาเหตุผลไม่ได้จริงๆที่จะล้อเลียนนอกจากเอา คาคาชิ มาเปรียบเทียบ

เมื่อเทียบกับ คาคาชิ ที่เรียนจบตอนอายุ 5 ปีและได้เลื่อนตำแหน่งเป็นจูนินตอนอายุ 6 ปี ความโดดเด่นของ คาสึกิ ก็ถูกบดบังในทันที และมันก็ค่อนข้างยากที่จะพูดถึง คาสึกิ ให้เท่าเทียมกับ คาคาชิ

คนที่อยู่ข้างๆ เขาก็เข้าใจเจตนาของเขาทันที ชำเลืองมองที่ คาสึกิ และพูดอย่างสบายๆ: “เจ้าหมอนั่นเป็นอัจฉริยะจริงๆ นั่นแหละ เมื่อเทียบกับเขาแล้ว คนบางคนไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเป็นพี่ชายเลยด้วยซ้ำ”

ประโยคนี้แทบจะบอกได้เลยว่าเป็นการยั่วยุ

โดยไม่รอปฏิกิริยาของ คาสึกิ เด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่งอยู่ข้างหน้า คาสึกิ ก็ลุกขึ้นยืน เธอมองไปที่ อินุซึกะ ที่กำลังพูดด้วยความโกรธ แล้วพูดว่า “เฮ้! นายกำลังพูดถึงอะไร?!”

อินุซึกะ จ้องมองที่หญิงสาว แล้วพูดขึ้นว่า: “ทำไม ฉันพูดอะไรผิด?”

อิกะ รู้สึกรำคาญมาก แต่เธอก็ไม่สามารถหาคำใดมาหักล้างได้

คาสึกิ ลืมตาขึ้น แล้วมองไปที่ อิกะ ยามานากะ จากนั้นพูดอย่างเฉยเมยด้วยรอยยิ้ม: “คาคาชิ เป็นอัจฉริยะจริงๆ นั่นแหละ เป็นเรื่องยากมากสำหรับคนทั่วไปที่จะเปรียบเทียบกับเขา…”

อิกะ พยักหน้าและพูดว่า: “อืม คาสึกิ นายไม่จำเป็นต้องไปสนใจคำพูดของเจ้าหมอนี่ นินจาอัจฉริยะอย่างน้องชายของนายนานๆจะปรากฏตัวขึ้นสักครั้ง ดังนั้นนายอย่าได้คิดมาก”

คุเรไน ก็พยักหน้าเห็นด้วยเช่นกัน

ตราบใดที่ไม่เทียบกับ “สัตว์ประหลาด” อย่าง คาคาชิ คาสึกิ ก็เป็นอัจฉริยะที่โดดเด่นอยู่แล้วในชั้นเรียนนี้ แถมยังไร้ที่ติด้วยซ้ำ

คาสึกิ ถูกขัดจังหวะก่อนที่เขาจะพูดจบ เขายักไหล่อย่างขอไปทีและไม่ได้แก้ตัวอะไรมาก เพียงมองไปที่ คุเรไน และยิ้ม

อินุซึกะ เห็นว่า คาสึกิ ไม่ต้องการโต้เถียงกับเขา และสาวๆ ก็เข้าข้างอีกฝ่าย แม้ว่าจะไม่เต็มใจมากนัก แต่พวกเขาก็ทำได้เพียงพึมพำไม่กี่คำและถอนสายตาออกมา

คุเรไน มองไปที่ คาสึกิ ดวงตากลมโตคู่สวยของเธอกะพริบเล็กน้อย และเริ่มพูดเสียงเบาว่า: “การได้เป็นพี่ชายของ คาคาชิ แรงกดดันที่ได้รับคงจะสูงน่าดู”

“ไม่เลย.”

คาสึกิ มองไปที่ คุเรไน แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม: “ทำไมต้องกดดันด้วยล่ะ? การมีน้องชายแข็งแกร่งไม่ดีกว่าเหรอ ฉันไม่เหมือนตระกูลฮิวงะ…”

คุเรไน กระพริบตาและพูดว่า: “ตะกูลฮิวงะ ทำไมเหรอ?”

“โอ้ เธอไม่รู้”

คาสึกิ พูดสั้นๆเกี่ยวกับตระกูลฮิวงะ ถึงเหตุการณ์ระหว่าง บ้านหลัก และ บ้านสาขา ทำให้ คุเรไนi ประหลาดใจเล็กน้อย

คุเรไน มองไปที่คนๆ หนึ่งตรงมุมห้องและพึมพำในใจของเธอ: “ไม่คิดเลยว่าตระกูลใหญ่อย่างฮิวงะจะเป็นแบบนี้”

คนที่นั่งตรงมุมห้องเป็นลูกหลานของตระกูลฮิวงะ เขาเป็นหลานชายของผู้นำตระกูล และเป็นสมาชิกของบ้านสาขา

ในฐานะสมาชิกของตระกูลฮิวงะ เขามีความภาคภูมิใจในตระกูล เขาดูถูกดูแคลน คาสึกิ ซึ่งมักถูกห้อมล้อมด้วยสาวๆ เป็นอย่างมาก ผลการเรียนของเขาเป็นที่ 1 หรือที่ 2 อยู่เสมอ ในชั้นเรียน มีเพียง คาคาชิ เท่านั้นที่เป็นเป้าหมายในการก้าวข้ามของเขา.

ในความเป็นจริง เขาสามารถสำเร็จการศึกษาก่อนกำหนดได้ แต่ผู้อาวุโสในตระกูลเตือนเขาว่าอย่าสำเร็จการศึกษาก่อนกำหนด การฝึกแบบปกตินั้นดี ดังนั้นเขาจึงทำตามคำสั่งนั้น

“……..”

เขาได้ยิน คาสึกิ พูดถึงตระกูลฮิวงะแว่วๆ เขาจึงหันศีรษะไปมอง คาสึกิ ที่อยู่ตรงนั้น พร้อมกับขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ได้ยินไม่ได้ศัพท์.

แม้ว่าเขาจะได้ยินไม่ชัดเจน แต่เขาก็พอเดาได้ว่า คาสึกิ พูดถึงตระกูลฮิวงะอย่างแน่นอน

“กล้าดียังไงมาพูดถึงตระกูลของฉัน มันจะมากเกินไปแล้ว…”

แม้ว่าเขาจะไม่สนใจกับสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นอย่างเช่น การถูกห้อมล้อมด้วยสาวๆ และการเป็นที่นิยมอย่างมากของอีกฝ่าย แต่ถ้ามาพูดถึงตระกูลฮิวงะก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

เขาควร “ตักเตือน” อีกฝ่ายหลังเลิกเรียน?

ดวงตาของ ฮากุยะ เป็นประกาย

คาสึกิ ไม่ใช่ คาคาชิ ในความคิดของเขา มีเพียง คาคาชิ เท่านั้นที่สามารถเอาชนะเขาได้ในบรรดาคนที่มีอายุใกล้เคียงกัน

เมื่อ ฮากุยะ กำลังคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ นักเรียนคนสุดท้ายก็ผ่านการทดสอบการใช้ร่างโคลนจบแล้ว ครูจูนิน จดบันทึกคะแนน หลังจากชำเลืองดูเขาก็พูดขึ้นว่า:

“การทดสอบของวันนี้จบลงแล้ว”

“คนที่ได้คะแนนต่ำกว่าคนอื่นๆ อย่าง อุจิวะ โอบิโตะ, อาบุราเมะ คิซารุ… ควรกลับไปฝึกฝนให้มากกว่าเดิม”

“พรุ่งนี้จะมีการทดสอบจำลอง พวกเธอควรจะเตรียมตัวให้พร้อม  และ 4 วันหลังจากนี้คือการสอบจริง ผู้ที่สอบไม่ผ่าน ในช่วงปิดเทอมฤดูหนาวนี้จะต้องอยู่ที่สถาบันเพื่อทบทวนแบบฝึกหัดจนกว่าจะสอบผ่าน!”

เมื่อสิ้นเสียงของ ครูจูนิน นักเรียนหลายคนในชั้นเรียนก็ถอนหายใจยาว

โอบิโตะ และคนอื่นๆ ที่ได้คะแนนน้อยก็มีสีหน้าตรึงเครียด แน่นอนว่าไม่มีใครอยากเรียนในวันหยุดฤดูหนาว และมันคงน่าอายในขณะที่คนอื่นได้หยุดแต่ตนเองไม่ได้หยุด

“วันนี้พอแค่นี้ พวกเธอกลับบ้านได้”

ครูจูนิน เก็บผลทดสอบลงในแฟ้มหลังจากคัดแยกแล้ว จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นและพูดกับนักเรียน

เมื่อได้ยินสิ่งที่ ครูจูนิน พูด นักเรียนหลายคนยืนขึ้นและคำนับครู หลังจากที่ ครูจูนิน พยักหน้าพวกเขาก็พากันออกจากห้องเรียน 

ด้วยการอ้างถึงเหตุผลที่ว่า ‘ฉันมีเรื่องต้องทำ ขอตัวกลับก่อน’ คาสึกิ ก็สามารถปลีกตัวออกจากสาวๆ อย่างเช่น คุเรไน และ อิกะ ได้

เป็นเรื่องที่น่าสนใจที่จะมองดูเด็กหญิงอายุ 8 – 9 ขวบที่มีค่าเหล่านี้แข่งขันกันเพื่อความรักที่นั่น แต่ คาสึกิ ยังมีสิ่งที่สำคัญกว่านั้นที่ต้องทำ นั่นคือ การปรับตัวให้เข้ากับสถานะความเร็ว 3 เท่าโดยเร็วที่สุด

ความเร็ว 3 เท่า ย่อมเร็วกว่าความเร็ว 2 เท่าอย่างไม่ต้องสงสัยแม้ว่ามันจะเพิ่มมาแค่ 1 เท่าก็ตาม 

หลังจากทานอาหารเย็นแบบง่ายๆ คาสึกิ ก็ไปที่สวนหลังบ้าน เข้าสู่สภาวะความเร็ว 3 เท่า และเริ่มเหวี่ยงกำปั้นของเขากับกองไม้ที่วางอยู่ในสวนหลังบ้าน

เพื่อให้ร่างกายเติบโตเร็วขึ้น นอกจากการเปิดโหมดความเร็ว 2 เท่าระหว่างฝึกฝนแล้ว คาสึกิ ยังเปิดความเร็ว 2 เท่าเมื่อนอนหลับอีกด้วย การแบ่งเซลล์และการเผาผลาญของร่างกายก็เร็วขึ้นเช่นกัน 1 วันของคนอื่นเกือบจะเทียบเท่ากับ 2 วันของเขา ดังนั้นแม้ว่าอายุของเขาจะ 8 ขวบ แต่อายุจริงของเขาก็ 9 ขวบแล้ว เพราะเขาได้เร่งความเร็ว 2 เท่ามาโดยตลอดในช่วง 2 ปีที่ผ่านมา

หากเขาเปิดสถานะความเร็ว 2 เท่าไว้เรื่อยๆ ร่างกายของเขาจะเติบโตเร็วขึ้นได้ แต่การเปิดสถานะความเร็ว 2 เท่าในเวลาปกตินั้นมันน่าเบื่อจริงๆ การฟังครูพูดในชั้นเรียนก็เหมือนกับการเล่นวีดีโอให้ช้าลงในอัตรา 0.5 เท่า ทุกน้ำเสียงของครูจะยืดยาวจนคนฟังรู้สึกง่วงนอน

หากเขาเปิดความเร็ว 2 เท่า เพื่อให้ตัวเองดูปกติ เขาต้องลดความเร็วในการพูดและการเคลื่อนไหวลง ซึ่งเป็นเรื่องที่ลำบากมาก ดังนั้น คาสึกิ จึงยังคงใช้สถานะปกติในสถาบัน