ดันเจี้ยนนี้ ข้าขอพิชิต - บทที่ 180 การวางแผนลับ(ฟรี)
บทที่ 180 การวางแผนลับ(ฟรี)
“นายเอาของนั้นมาหรือเปล่า?” นักสำรวจหัวนกถาม
นักสำรวจสี่ตาล้วงมือเข้าไปในความว่างเปล่า แล้วหยิบคริสตัลทรงกลมที่เปล่งแสงสีฟ้าออกมา
“อยู่นี่ เหนื่อยแทบตายกว่าจะเอามาได้ ที่นี่ห่างไกลจริงๆ”
นักสำรวจหัวนกรับคริสตัลมา ส่องดูกับพระจันทร์เต็มดวงบนฟ้าพลางพูดว่า “ก็นี่มันชายขอบโลก การที่มันห่างไกลก็เป็นเรื่องปกติ”
“ฮึ พูดเหมือนมันง่ายนะ เพื่อหลบการค้นหาของสภาหมอก พกของนี่มาด้วย พวกเรายังไม่กล้าใช้ประตูเทเลพอร์ตด้วยซ้ำ ต้องเดินด้วยขาสองข้างมาถึงชายขอบโลก ความลำบากแบบนี้นายเคยเจอมั้ย”
นักสำรวจหัวนกดูเหมือนจะเข้าใจความเหนื่อยยากของเขา จึงพูดเสียงอ่อนลง “อย่าโกรธเลย ทั้งหมดนี้เพื่อทำลายโลกใบนี้ เพื่อความแค้นของพวกเรา เพื่อถิ่นกำเนิดในอดีตของเรา เพื่อความทุกข์ทรมานอันไม่สิ้นสุดของเรา”
เสียงของเขายิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น คนข้างหลังก็พากันตื่นเต้น
แต่นักสำรวจสี่ตาดูเหมือนจะไม่สนใจเรื่องพวกนี้ แต่ก็ไม่ได้คัดค้าน เพียงโบกมือพูดเบาๆ
“แล้วพวกนายล่ะ หาจุดเชื่อมต่อมิติพบหรือยัง ฉันไม่อยากใช้แรงมากมายขนาดนี้เพื่อเอาของนี่มา แล้วสุดท้ายกลับเสียแรงเปล่า”
“ฮึๆ” นักสำรวจหัวนกวางคริสตัลลงในภาชนะที่เตรียมไว้แล้ว “วางใจได้ พวกเราหาเจอนานแล้ว”
พูดพลางใช้กรงเล็บเกาที่ลำต้นธรรมดาๆ ข้างๆ จากนั้นก็หลบร่างให้เขาดูอย่างละเอียด
เห็นสัญลักษณ์เรืองแสงที่ปรากฏขึ้น นักสำรวจสี่ตาจึงพยักหน้าพอใจ
นักสำรวจหัวนกลูบที่สัญลักษณ์ที่จางหายไปแล้ว พูดเสียงแหลม “ที่นี่ พวกเราเหนื่อยแทบตายกว่าจะหาเจอ พวกพี่น้องของเราอีกมากมายกำลังผ่านด่านสุดท้ายในดันเจี้ยน แค่เขาผ่านด่านได้ ก็จะส่งสัญญาณมาให้พวกเรา ตอนนั้น…”
ตอนนี้นักสำรวจที่มีหนวดยาวสองเส้นบนหน้าผากที่อยู่ด้านหลังพวกเขา จู่ๆ ก็หันไปมองไม่ไกลจากที่เคนอยู่แล้วตะโกน “ใครน่ะ?”
ทิศทางที่เขามองไปจู่ๆ ก็มีความเคลื่อนไหว จากนั้นก็เห็นเงาคนรีบวิ่งออกไปนอกป่า
“ไล่ตามเร็ว ถ้าปล่อยให้หนีไปได้ ความเหนื่อยยากของฉันช่วงนี้ก็สูญเปล่า”
นักสำรวจหัวนกตะโกนอย่างบ้าคลั่ง จากนั้นก็ดึงเสื้อคลุมออก กางปีกด้านหลัง รีบไล่ตามทิศทางที่เงานั้นหนีไป
คนอื่นๆ ก็วิ่งตามออกไป
ส่วนเคนบนต้นไม้มองนักสำรวจที่จากไป ตบอกด้วยความโล่งใจ
เมื่อกี้ตอนถูกตะโกนใส่ เขาเกือบคิดว่าตัวเองถูกจับได้ เตรียมพร้อมจะขึ้นไปต่อสู้กับนักสำรวจพวกนั้นแล้ว
ผลคือกลับเป็นคนอื่น ตั้งใจฟังบทสนทนาของคนพวกนี้มากเกินไป ทำให้เขาไม่ทันสังเกตว่ามีคนอื่นซ่อนตัวอยู่ไม่ไกล
เห็นนักสำรวจสองทีมไล่ตามเงานั้นไป เคนก็รีบเคลื่อนที่ ติดตามนักสำรวจพวกนั้นอย่างใกล้ชิด
ติดตามได้ไม่นาน ด้านหน้าก็มีเสียงวุ่นวาย ไม่นานนักสำรวจด้านหน้าก็หยุดฝีเท้า
เมื่อเคนตามทัน คนที่ซ่อนตัวในความมืดนั้นก็ถูกนักสำรวจหัวนกที่นำหน้าจับได้แล้ว
ตาเหยี่ยวของเคนเห็นแล้วว่านักสำรวจคนนี้ก็มีปฏิกิริยาพลังเวทระดับคอขวดทองแดงเช่นกัน
พิจารณาดูอย่างละเอียดถึงได้เห็นว่านักสำรวจคนนี้สวมชุดหนังที่เหมาะกับการลอบเคลื่อนไหว และยังเห็นสัญลักษณ์ของสภาหมอก นี่เป็นคนของสภาหมอก
นักสำรวจหัวนกจับตัวคนของสภาหมอกได้ จากนั้นให้เพื่อนร่วมทีมมัดเขาไว้
“สภาหมอกระวังตัวดีนี่ มาเร็วขนาดนี้ น่าเสียดาย พวกนายค้นพบช้าเกินไปแล้ว ไม่มีเวลาแล้วล่ะ”
นักสำรวจหัวนกเดินไปเดินมาต่อหน้าคนของสภาที่ขยับไม่ได้ สังเกตดูนักสำรวจของสภาหมอก ปากก็ไม่ลืมเยาะเย้ย
นักสำรวจสี่ตาเห็นเพื่อนร่วมทีมช้าชา จึงเตือนว่า “จัดการเขาเร็วๆ เถอะ พวกเรายังมีธุระต้องทำ”
“ไม่ต้องรีบ เล่นกับเขาหน่อย ยังอีกหลายชั่วโมงกว่าจะถึงเวลานัด ตำแหน่งเราก็หาเจอแล้ว”
ได้ยินคำพูดของเขา นักสำรวจสี่ตาก็ไม่พูดอะไรอีก มองเพื่อนร่วมทีมเยาะเย้ยคนของสภาหมอกด้วยสีหน้าขบขัน
ก่อนเริ่มเรื่องจริงจัง ดูการแสดงนำก็เป็นตัวเลือกที่ไม่เลว
นักสำรวจหัวนกยื่นกรงเล็บไป ตัดผ้าที่ปิดปากนักสำรวจที่ถูกมัดออก
พอผ้าถูกตัดออก นักสำรวจที่ถูกมัดก็แสดงสีหน้าโกรธแค้น รีบด่าคนตรงหน้าว่า “พวกแกหนูในท่อน้ำ ไม่หลบอยู่ในท่อน้ำ ยังกล้าออกมาอีก”
“ฮ่าๆๆ ตอนนี้นายถูกหนูจับแล้ว แถมจะถูกหนูฆ่าด้วย ตอนนี้รีบสวดอ้อนวอนหมอกที่นายรักเถอะ ขออ้อนวอนให้มาช่วยนาย บางทีอาจจะยังมีโอกาสนะ ฮ่าๆๆ…”
“พวกแกพวกคนเลวที่ได้รับพระกรุณาจากท่าน แต่กลับคิดแก้แค้นท่าน น่าเสียดายที่พวกแกไม่มีความสามารถ เหมือนมดปลวกที่มีชีวิตอยู่ใต้อำนาจของท่านอย่างหวาดกลัวไปวันๆ”
นักสำรวจที่ถูกจับ เยาะเย้ยคนตรงหน้าอย่างบ้าคลั่ง ดูเหมือนรู้ว่าตัวเองกำลังจะตาย ไม่คิดจะขอความเมตตา กลัวว่าด่าน้อยไปตอนมีชีวิต ตายแล้วจะเสียเปรียบ
ประโยคนี้ดูเหมือนจะแทงใจดำคนพวกนี้ พวกเขาต่างแสดงสีหน้าโกรธแค้น
แม้จะมีหัวเป็นนก เคนก็เห็นสีหน้าโกรธจนควบคุมไม่อยู่ของเขา
“แกตะโกนอยู่ที่นี่แหละ อีกไม่นานแกก็จะได้เห็น ดันเจี้ยนนี้ถูกพวกเราระเบิดถล่ม ดันเจี้ยนนี้เป็นตัวแทนการเปิดวงแหวนโลก เป็นการเตือนของหมอกถึงพวกแก พอมันถูกระเบิด ตอนนั้นฉันอยากเห็นจริงๆ ว่าแกจะยังทำหน้าแบบนี้ได้ไหม อยากเห็นหน้าตาตื่นของพวกสภาแก ฮ่าๆๆๆ…”
เสียงหัวเราะแหลมดังไปไกล ทำให้เคนฟังแล้วขนลุก
แต่เคนก็ยังตกใจกับข่าวนี้ คนพวกนี้มีวิธีระเบิดดันเจี้ยนที่อยู่บนท้องฟ้าได้
แม้จะมีแท่นเทเลพอร์ตเชื่อมต่อกับมิติบนท้องฟ้า แต่นี่ก็ดูเหลือเชื่อเกินไป
ไม่ใช่แค่เคน แม้แต่นักสำรวจที่ถูกมัดก็แสดงสีหน้าตกใจ จากนั้นพูดอย่างไม่เชื่อว่า “พวกแกมีความสามารถระเบิดดันเจี้ยนด้วยเหรอ? ถ้าพวกแกมีความสามารถนี้ ก็คงไม่กลายเป็นหนูในท่อน้ำ ถูกปราบครั้งแล้วครั้งเล่า”
เห็นสีหน้าของเขา นักสำรวจหัวนกดูจะชอบใจมาก ยิ้มประหลาดพูดว่า “ฉันชอบดูหน้าแกแบบนี้ พอถึงตอนดันเจี้ยนถูกระเบิด หน้าตกใจนั่นจะให้ฉันจำไปชั่วชีวิต น่าเสียดาย แกคงไม่ได้เห็นแล้ว ลาก่อน…”
พูดจบนักสำรวจหัวนกหันไปด้วยสีหน้าดุร้าย จากนั้นยื่นกรงเล็บไปที่ศีรษะของนักสำรวจที่ถูกมัด