ตอนที่ 84 อินกับบทเหลือเกิน
“ เอาล่ะ มันเป็นโชคชะตาที่ทำให้เราเจอกัน คุณอยากดูก็ดูไปเถอะ ! ”
จากนั้นอ้วนหวางก็ส่งดาบไม้ท้อให้กับชายแก่ที่สวมเสื้อคอจีน
“ นี่มันของดี ของดีจริงๆ ”
ชายแก่จับดาบไม้ท้อขึ้นมาด้วยสีหน้าดีใจสุดขีด สีหน้าเหมือนพวกคนแก่ที่ทั้งชีวิตนี้ไม่เคยเจอผู้หญิงมาก่อน แล้วอยู่ๆ ก็มาเจอหญิงงามเปลือยกายต่อหน้า
ฉินห้าวตงแอบชื่นชมพวกเขา มันเป็นเรื่องจริงที่ว่าทุกสายอาชีพล้วนมีคนเก่ง ชายแก่คนนี้เป็นคนเก่งชั้นแนวหน้าของวงการนักต้มตุ๋นอย่างแท้จริง แสดงดีขนาดนี้ทำไมถึงยังมาเป็นนักต้มตุ๋นอีก ? ถ้าไปเป็นนักแสดงป่านนี้กอดถ้วยรางวัลออสการ์กลับบ้านไปแล้ว
แน่นอนว่าชายแก่ไม่รู้ว่าฉินห้าวตงมองทะลุการแสดงของพวกเขาออก เขายังคงแสดงต่อไป “ เถ้าแก่ นี่มันเป็นของดีที่ใช้ไล่ปีศาจได้เลยนะ ดูเหมือนจะเป็นของโบราณ เท่าไรล่ะ ? ฉันจะซื้อมัน ”
อ้วนหวางพูดด้วยสีหน้าลำบากใจ “ พี่ชาย คุณมาช้าเกินไป น้องชายคนนี้ชอบดาบเล่มนี้เหมือนกัน ”
“ ยังไม่ได้จ่ายเงินไม่ใช่เหรอ ? ถ้ายังไม่จ่ายไม่ถือว่าช้า ” ชายแก่พูดข่ม “ เร็วเข้า เท่าไหร่ฉันก็จะได้จ่าย ? ฉันจะจ่ายให้มากกว่านั้นอีกหนึ่งพันหยวน ”
อ้วนหวางชำเลืองมองไปที่ฉินห้าวตงแล้วพูดขึ้น “ ฉันขายให้น้องชายคนนี้ไปสามหมื่นหยวน ”
ชายแก่พูด – “ ของดีแบบนี้ราคาแค่สามหมื่นหยวนเอง ไม่แพงเลยสักนิด ฉันจ่ายสามหมื่นหนึ่งพันหยวน ”
หนิวเอ้อร์ไม่พอใจและจ้องอ้วนหวางแล้วพูดขึ้น “ ไอ้อ้วนหวาง แม้นายจะเป็นนักธุรกิจ แต่นายสนใจแต่เงินไม่ได้นะ ตามกฎแล้วต้องขายให้ตามลำดับ น้องชายคนนั้นมาก่อน นายไม่สามารถขายให้คนอื่นได้ ”
“ ก็ได้ ! ” อ้วนหวางกัดฟันแล้วหันไปพูดกับชายแก่ “ เอ่อ……แม้ว่าคุณจะเสนอให้มากกว่าหนึ่งพันหยวน แต่ผมก็ไม่สามารถขายมันให้คุณได้อยู่ดี เพราะน้องชายคนนี้สนใจมันก่อน ”
ฉินห้าวตงไม่ได้พูดอะไร เขาแค่มองดูพวกนั้น ตอนนี้ตัวเขาเองก็ไม่ได้รีบร้อนอะไร จึงอยากจะรอดูว่าพวกเขาจะแสดงกันไปได้ถึงไหน
อ้วนหวางและคนของเขาก็มีประสบการณ์อย่างเห็นได้ชัด พวกเขาแสดงได้อย่างแนบเนียน แม้ว่าฉินห้าวตงจะไม่ได้พูดอะไร แต่พวกเขาก็เผยพิรุจออกมาเลยแม้แต่น้อย
ชายแก่ยังคงพูดต่อ “ เถ้าแก่ ทำแบบนี้ก็ไม่ถูกนะ ใครให้ราคามากกว่าต้องขายให้คนนั้นสิ เอาเป็นว่าฉันจะให้เพิ่มอีกหนึ่งพันหยวน เถ้าแก่ขายให้ฉันสามหมื่นสองพันหยวนเป็นไง ? ”
เนื่องจากในร้านเขาเกิดความวุ่นวายเช่นนี้ คนที่มาดูความวุ่นวายจึงมีมากขึ้น ในเวลานี้ท่ามกลางกลุ่มคนมีนักพรตเฒ่าคนหนึ่งเดินเข้ามา
นักพรตเฒ่าอายุมากแล้ว ผมขาวหงอกเต็มหัว แต่ใบหน้าของเขาดูมีเลือดฝาด มองดูแล้วเหมือนพวกเทพเซียน มีมาดของคนชนชั้นสูง
เมื่อเขาเห็นดาบไม้ท้อเล่มนั้น ดวงตาของเขาก็เปล่งประกาย เขารีบเดินไปที่เคาท์เตอร์อย่างรวดเร็วและคว้าดาบไม้ท้อเล่มนั้นขึ้นมา
อ้วนหวางรีบตะโกนออกไปทันที “ นักพรตเฒ่า อย่าจับซี๊ซั๊วสิ มันเป็นของโบราณนะ ถ้าทำพังขึ้นมาจะมีปัญญาชดใช้เหรอ ”
อย่างไรก็ตามนักพรตเฒ่าไม่สนใจแม้แต่นิดเดียว เขาจับดาบไม้ท้อด้วยความตื่นเต้นและน้ำตาที่เอ่อล้นอยู่ในดวงตาของเขา “ ขอบคุณพรจากบรรพบุรุษของพวกเรา ในที่สุดฉันก็หามันเจอ ”
อ้วนหวางตะโกนขึ้นอีกครั้ง “ นักพรตเฒ่า คุณหมายความว่าอะไร คุณเป็นนักต้มตุ๋นหรือไง มันเป็นของร้านฉันนะ ”
นักพรตเฒ่าวางดาบไม้ท้อกลับลงไปที่เคาท์เตอร์แล้วพูดขึ้นอย่างตื่นเต้น “ เถ้าแก่ ฉันเป็นทายาทรุ่นที่ 87 ของนิกายเทียนซือ นี่คือดาบไม้ท้อที่จางเต้าหลิง บรรพบุรุษของพวกเราใช้เพื่อขับไล่ปีศาจ โชคร้ายที่มันหายไปหลายปีและในที่สุดฉันก็เจอมัน ”
“ เถ้าแก่บอกฉันมาว่าดาบนี้ราคาเท่าไหร่ ? ฉันจะซื้อมันกลับนิกายเทียนซือ เอาไว้เป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจให้ศิษย์ในสำนัก ”
ชายแก่บ่นอย่างไม่พอใจ “ นักพรตเฒ่า ทุกอย่างต้องเป็นไปตามกฎ ฉันมาก่อน คุณจะเอามันไปได้ยังไง ”
นักพรตเฒ่าพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ แต่นี่เป็นสมบัติตกทอดของนิกายเทียนซือ ฉันต้องซื้อมันกลับไป ”
หนิวเอ้อร์ตะโกนค้านทันที“ จะแย่งกันไปทำไม น้องชายฉันมาก่อน พวกคุณมาทีหลังนะ ”
“ ไม่ได้ ฉันจะซื้อมันให้ได้ ฉันจ่ายได้มากกว่า ”
“ นี่คือสมบัติของนิกายเทียนซือ ฉันต้องซื้อมันกลับไป ไม่ว่ามันจะแพงแค่ไหนก็ตาม…… ”
ชายแก่และนักพรตเฒ่าต่างแสดงท่าทีที่ไม่ยอมกัน
ในที่สุดอ้วนหวางก็พูดขึ้นอย่างจนปัญญา “ ในเมื่อทุกคนต้องการซื้อดาบเล่มนี้ แสดงว่าทุกคนต่างมีวาสนาต่อมัน ”
“ เอาแบบนี้แล้วกัน ทั้งสามคนลองบอกราคามา ฉันเป็นนักธุรกิจ ดาบจะเป็นของคนที่ให้ราคาสูงที่สุด แต่เนื่องจากน้องชายคนนี้มาก่อน ถ้าให้ราคาเท่ากัน ฉันจะขายให้กับน้องชายคนนี้ก่อน ทุกคนมีปัญหาไหม ? ”
“ ฉันไม่มีปัญหา ยังไงซะ วันนี้ฉันก็ต้องซื้อมันมาให้ได้ ” ชายแก่ดูมั่นใจ
“ ฉันก็ไม่มีปัญหาเหมือนกัน ถ้าฉันเอาดาบกลับไปที่นิกายเทียนซือไม่ได้ ตายไปฉันคงไม่มีหน้าไปพบบรรพบุรุษ ”
นักพรตเฒ่าพูดด้วยความชอบธรรม น้ำเสียงของเขาดูเดือดดาล
เมื่อเห็นคนพวกนี้อุทิศกับการแสดงของพวกเขา ฉินห้าวตงรู้สึกว่าถ้าเขาไม่ให้ความร่วมมือสักหน่อย คงเป็นการไม่ถนอมน้ำใจของอีกฝ่าย ดังนั้นเขาจึงพูดตาม “ เอาล่ะ งั้นฉันไม่ค้านอะไรเหมือนกัน ”
สายตาของอ้วนหวางดูเปล่งประกายด้วยความพึงพอใจ เขาคิดกับตัวเองว่า ‘แกกำลังแสร้งทำเป็นใจเย็นอยู่งั้นเหรอ ? แต่ในที่สุด แกก็ติดกับของฉัน’
เขาจึงพูดขึ้น “ เอาล่ะตอนนี้เริ่มได้แล้ว ราคาต่ำสุดคือสามหมื่นหยวน ทั้งสามท่านนี้ ใครให้ราคาสูงที่สุดคนนั้นก็จะได้มันไป ”
“ ฉันจะจ่ายให้สามหมื่นสองพันหยวน…” ชายแก่เป็นคนแรกที่ตะโกนขึ้น
“ ฉันจะจ่ายสามหมื่นสามพันหยวน……. ” นักพรตเฒ่าไม่ยอมแพ้เช่นกัน
" สามหมื่นห้าพันหยวน……"
" สามหมื่นแปดพันหยวน……"
นักพรตเฒ่าและชายแก่แข่งราคากัน ยิ่งตะโกนราคาก็เพิ่มขึ้นสูงกว่าเดิม แต่ฉินห้าวตงกลับมองดูพวกเขาอย่างเงียบๆ และไม่ได้เข้าร่วมการแข่งราคา
นักพรตเฒ่าและชายแก่กำลังรอให้ฉินห้าวตงเสนอราคาของเขาออกมา จากนั้นพวกเขาทั้งคู่จะได้ถอนตัว ฉินห้าวตงจะได้ซื้อในราคานั้นไป แต่ไม่ถึงเลยว่าแม้พวกเขาจะแสดงได้ดีขนาดนี้ แต่ชายหนุ่มคนนี้กลับไม่เสนอราคาใดๆ เลย ซึ่งทำให้พวกเขาไม่สามารถหยุดได้และจำใจต้องเพิ่มราคาขึ้น
ภายในพริบตาเดียว ราคาขึ้นมาถึงห้าหมื่นหยวน แต่ฉินห้าวตงยังคงมองดูอย่างเงียบๆ เขาไม่สนใจที่จะเข้าร่วมการเสนอราคาเลยสักนิด ซึ่งทำให้อ้วนหวางเริ่มเป็นกังวลขึ้นมา เขาจึงส่งสายตาเตือนหนิวเอ้อร์
หนิวเอ้อร์เข้าใจได้ทันที เขาจึงหันไปโน้มน้าวฉินห้าวตง “ น้องชาย ถึงเวลาต้องให้ราคาแล้วนะ เมื่อกี้นายไม่ฟังฉันพูด ไม่งั้นนายก็คงซื้อมันได้ในราคาสามหมื่นหยวนแล้ว ตอนนี้นายไม่สามารถพลาดโอกาสนี้ไปได้ ไม่งั้นนายจะเสียใจทีหลังนะ ”
“ เอาล่ะ เรื่องแบบนี้จะมาบังคับกันไม่ได้หรอก งั้นฉันจะเสนอราคาสักครั้ง ”
ฉินห้าวตงพูดด้วยรอยยิ้ม “ ฉันให้ราคาหนึ่งแสนหยวน ”
ทันทีที่เขาเสนอราคาออกมา ผู้คนทั้งหมดต่างตะลึง สีหน้าของอ้วนหวางเปล่งประกายความสุขจนไม่สามารถปกปิดไว้ได้ คาดไม่ถึงเลยว่าวันนี้จะใช้ดาบราคาถูกมาล่อแกะตัวใหญ่ติดกับได้
ลูกค้าที่มีประสบการณ์ทางลัทธิเต๋าได้เห็นแล้วว่านี่เป็นการหลอกลวง แต่พวกเขาช่วยอะไรไม่ได้นอกจากแอบส่ายหน้า ในใจก็ได้แต่คิดว่าชายวัยรุ่นคนนี้โดนหลอกง่ายเสียเหลือเกิน ไม่ทันไรก็ต้องมาเสียเงินหนึ่งแสนหยวนแล้ว
หนิวเอ้อร์มีความสุขมาก เขาคิดว่าถึงเวลาที่ต้องจบการแสดงแล้ว ดังนั้นจึงพูดขึ้น “ ฉันขอเตือนไว้ก่อนเลยนะ พวกคุณสองคนยอมแพ้เถอะ พวกคุณสู้น้องชายผมไม่ได้หรอก ”
ดูเหมือนเขากำลังช่วยฉินห้าวตง แต่ความจริงแล้วมันเป็นสัญญาณกลุ่มของพวกเขาที่ได้นัดหมายมาล่วงหน้าแล้ว เมื่อใดที่หนิวเอ้อร์พูดเช่นนี้ออกมา นักพรตเฒ่าและชายแก่ต้องยอมแพ้การแข่งขันไป จากนั้นอ้วนหวางก็จะขายดาบให้กับฉินห้าวตง ไม่ว่าเขาอยากจะขายมันหรือไม่ก็ตาม
จนถึงตอนนี้ดูเหมือนทุกอย่างกำลังดำเนินไปด้ด้วยดี แต่ไม่มีใครคาดคิดว่าชายแก่และนักพรตเฒ่าดูเหมือนจะทำการแสดงต่อโดยไม่ยอมแพ้
ชายแก่ตะโกนขึ้น “ ฝันไปเถอะ ! ของดีแบบนี้ ฉันจะต้องซื้อสมบัติชิ้นนี้กลับไปเป็นของตระกูลให้ได้ ฉันจะจ่ายในราคาหนึ่งแสนหนึ่งหมื่นหยวน ”
“ นี่คือสมบัติสืบทอดของนิกายเทียนซือ เราไม่สามารถให้คนนอกซื้อมันไปได้ ฉันจะจ่ายให้ในราคาหนึ่งแสนสองหมื่นหยวน ”
ระหว่างที่พูดอยู่ สายตาของนักพรตเฒ่าดูเผยความบ้าบิ่นออกมา
อ้วนหวางโกรธจนกัดฟันกรอด ในใจได้แต่บ่นด่าไอ้ปัญญาอ่อนสองคนนี้ ราคาเท่านี้ก็พอแล้ว ถ้าราคามันสูงเกินไปจนทำให้ลูกค้ากลัวขึ้นมาละ ?
โชคดีหน่อยที่ฉินห้าวตงไม่ได้ทำให้ผิดหวัง เขาตะโกนออกมา “ ฉันจะจ่ายให้สองแสนหยวน ”
ท่ามกลางฝูงชนเกิดเสียงฮือฮาขึ้น ชายหนุ่มคนนี้โง่ไปแล้วหรือไง ? ตอนราคาสามหมื่นหยวนไม่ยอมซื้อ ตอนนี้กลับมาขอซื้อที่ราคาสองแสนหยวน หรือว่าเขาเป็นคนสติไม่สมประกอบ ?
หนิวเอ้อร์อ้าปากค้าง เขาพยายามขยิบตาให้นักพรตเฒ่าและชายแก่จนแทบเป็นแทบตาย เพื่อเตือนพวกเขาให้หยุด ฉินห้าวตงจะได้ซื้อมันไปสักที
อ้วนหวางรีบพูดตัดบททันที “ น้องชายคนนี้ให้ราคามาสองแสนหยวน ดังนั้นดาบนี้จึงตกเป็นของ…… ”
แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดจบ นักพรตเฒ่าก็ตะโกนแทรกขึ้นมา “ ฉันให้ราคาสามแสนหยวน สิ่งนี้เป็นของนิกายเทียนซือ ฉันต้องเอามันกลับไปกับฉัน ”
หลังจากเขาตะโกนจบ อ้วนหวางและหนิวเอ้อร์แทบอยากจะพุ่งไปตีเขาให้ตาย ราคาตั้งสองแสนหยวนแล้วยังจะเสนอราคาที่สูงกว่าทำพระแสงอะไร แถมยังเพิ่มไปเป็นสามแสนหยวนอีก เขาบ้าไปแล้วหรือไง ?
ฉินห้าวตงยิ้มบาง ก่อนจะพูดขึ้น “ ในเมื่อคุณอยากได้ขนาดนี้ งั้นฉันขอยอมแพ้ ปล่อยให้ของสิ่งนี้ตกเป็นของคุณแล้วกัน ”
หลังจากที่ฉินห้าวตงพูดจบ ร่างกายของนักพรตเฒ่าและชายแก่ก็สั่นเล็กน้อย พวกเขาก็ตื่นจากเคล็ดวิชาควบคุมจิตใจ
ฉินห้าวตงไม่ได้ลบความทรงจำของพวกเขา ดังนั้นทั้งสองจึงจำเรื่องราวเมื่อครู่นี้ได้อย่างแม่นยำ
แต่อ้วนหวางกลับไม่รู้เรื่องพวกนี้ เขากำลังตัวสั่นเทาด้วยความโกรธ ไอ้โง่สองคนนี้มันทำธุรกิจของฉันพังหมด !
ตอนนี้พวกเขาไม่เพียงแต่เสียโอกาสหลอกเอาเงินจากฉินห้าวตง ปัญหาคือจะแสดงต่อไปได้อย่างไร ในเมื่อฉินห้าวตงประกาศอย่างเป็นทางการว่าจะไม่ซื้อมันแล้ว ดาบไม้ท้อเล่มนี้จึงถูกขายให้กับนักพรตเฒ่า แต่เขาจะไปเอาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากไหนล่ะ ?
แต่ถ้าไม่จ่ายเงิน ลูกค้าที่อยู่บริเวณนี้ทั้งหมดก็จะรู้ว่าพวกเขาเป็นนักต้มตุ๋นหลอกลวงผู้คน
ฉินห้าวตงหันไปยิ้มให้ชายแก่ “ ผู้อาวุโส คุณไม่อยากได้ดาบนี่แล้วเหรอ ? ถ้ายังอยากได้ก็รีบเข้าไปให้ราคาซะ มันน่าเสียดายแย่ถ้าต้องพลาดสมบัติที่มีค่าเช่นนี้ไป ”
ชายแก่รีบส่ายหน้าซ้ำไปซ้ำมา “ ไม่ ฉันไม่อยากได้มันแล้ว ! ”
ล้อกันเล่นหรือเปล่า ราคามันพุ่งไปถึงสามแสนหยวนแล้ว ใครจะไปกล้าให้ราคาต่อ
นักพรตเฒ่าตะลึงตาค้างไปเรียบร้อยแล้ว เมื่อกี้มันมีแรงกระตุ้นบางอย่างทำให้เขานึกว่าตัวเองเป็นทายาทของนิกายเทียนซือจริงๆ และจะต้องซื้อดาบเล่มนั้นกลับคืนมาให้ได้ ดังนั้นเขาจึงเพิ่มราคาไม่หยุด
ตอนนี้แรงกระตุ้นนั้นได้ผ่านไปแล้ว แต่เขาจะไปเอาเงินสามแสนหยวนมาจากไหน ?
ฉินห้าวตงหันไปพูดกับเขาด้วยรอยยิ้ม “ นักพรตเฒ่า นี่เป็นสมบัติของนิกายเทียนซือของคุณไม่ใช่เหรอ รีบจ่ายเงินแล้วเอามันไปสิ ”
“ ฉัน……เอ่อ…… ” นักพรตเฒ่าอ้ำอึ้ง ในกระเป๋าของเขาไม่มีแม้แต่เงินสามร้อยหยวน ไม่ต้องพูดถึงสามแสนหยวนเลย
หน้าของฉินห้าวตงดูดุดันขึ้น “ นักพรตเฒ่า คุณคงไม่หลอกพวกเราทั้งหมดนี่ใช่ไหม ? คุณมีเงินจริงไหมเนี่ย ? ”
ผู้หวังดีบางส่วนจากในฝูงชนเริ่มตะโกนขึ้น “ จ่ายเลย รีบจ่ายเดี๋ยวนี้ ! ”
นักพรตเฒ่าเริ่มทำท่าเงอะงะ “ เอ่อ…… ฉันขอโทษ ฉันรีบมากไปจนลืมเอาเงินติดตัวมา เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันมาซื้อทีหลัง ”
หลังจากเขาพูดจบ จึงหันหลังเตรียมเดินออกจากร้าน แต่กลับถูกฉินห้าวตงดึงกลับมา แล้วใช้ฝ่ามือขนาดใหญ่ตบไปที่ใบหน้าของเขาหนึ่งฉาด
“ คุณมันนักพรตเฒ่าสารเลว ทำให้ธุรกิจของคนอื่นเสียหายหมด วันนี้ฉันต้องสั่งสอบบทเรียนให้หน่อยแล้ว ”
จากนั้นฉินห้าวตงก็ตบที่หน้าของนักพรตเฒ่าซ้ำๆ หลังจากตบไปไม่กี่ครั้ง หนวดและคิ้วสีขาวของนักพรตเฒ่าก็ลื่นหลุดออกไปจากใบหน้า ทุกคนถึงเห็นอย่างชัดเจนว่าที่แท้นักพรตเฒ่าคนนี้มันตัวปลอม ดูแล้วเขาน่าจะมีอายุแค่ประมาณสามสิบปีเท่านั้น
อ้วนหวางและหนิวเอ้อร์ตะลึงอ้าปากค้าง พวกเขาไม่คิดไม่ฝันว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น เขาเห็นเพื่อนถูกตบอยู่เต็มตา ใจอยากช่วยเพื่อนแต่กลับทำอะไรไม่ได้
ในระยะเวลาสั้นๆ ฉินห้าวตงสามารถตบเข้าที่ใบหน้าของนักพรตเฒ่าได้หลายสิบที
เขายืนขึ้นและหันไปพูดกับอ้วนหวาง “ เถ้าแก่ ชายคนนี้ทำลายธุรกิจของคุณโดยการแกล้งว่าเป็นนักพรตเฒ่า คุณอยากตบเขาหน่อยไหม ? ”
จบตอน
