คุณพ่อยอดหมอเทวดา (重生之奶爸医圣)

ตอนที่ 81 ฉันคือพ่อที่แท้จริง

ต่งเชามองใบหย่าตรงหน้าแล้วสลับไปมองเสี่ยวอู่ที่ทำหน้าอยากจะเจื๋อนไอ้นั่นของเขาใจจะขาด ดูเหมือนผู้ชายคนนี้แทบจะอดใจรอไม่ไหว

เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องหยิบปากกาที่อยู่ด้านข้างมาเซ็นชื่อลงไปในใบหย่าแล้วประทับรอยนิ้วมือ

หลังจากหวางเจียหนีเซ็นชื่อและประทับรอยนิ้วมือของเธอแล้ว เธอทาบใบหย่าไว้กับอกแล้วร้องไห้ออกมา “ ไอ้สารเลว ในที่สุดฉันก็สลัดแกพ้นจากชีวิตฉันสักที ”

ต่งเชามองฉินห้าวตงแล้วพูดขึ้น “ ฉันทำตามที่นายพูดแล้ว นายจะปล่อยฉันไปได้หรือยัง ? ”

ฉินห้าวตงยิ้มบาง “ ฉันบอกตอนไหนว่าจะปล่อยแกไป ? ”

“ แก……แกหลอกฉันงั้นเหรอ ? ” ต่งเชาคำรามด้วยความโกรธ ในตอนนี้เองมีตำรวจสองสามนายมาถึงที่นี่และจับเขาใส่กุญแจมือทันที

น่าหลันอู๋เซี๋ยพูดขึ้น “ ต่งเชา นายถูกจับกุมข้อหามั่วสุมเสพยา มากับเราเดี๋ยวนี้ ”

หลังจากที่ตำรวจมาถึง ต่งเชาเริ่มมีความกล้าขึ้นมา อย่างน้อยเขาก็รู้ว่าตัวเองไม่มีทางโดนตัดไอ้นั่นแน่นอน จึงหันไปตะโกนใส่ฉินห้าวตง “ ไอ้เด็กแมงดา ! รอก่อนเถอะ ! ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่ ! ”

ฉินห้าวตงยิ้มร่า “ ได้สิ ฉันจะรอแก แต่แกออกจากคุกมาให้ได้ก่อนเถอะค่อยว่ากัน ”

น่าหลันอู๋เซี๋ยโบกมือให้ตำรวจสองนายมาเอาตัวต่งเชาเข้าไปในรถตำรวจ

จากนั้นเธอดึงฉินห้าวตงมาอีกด้านแล้วพูดขึ้น “ นายมันไอ้เจ้าชู้ตัวพ่อ ทำไมทุกครั้งที่นายลากปัญหามาให้ฉัน นายต้องมีผู้หญิงมากับนายตลอดเลย ? ”

ฉินห้าวตงคิดไปครู่หนึ่ง ดูเหมือนมันจะเป็นแบบนั้นจริง เขาจึงยิ้มอย่างงุ่มง่าม “ เรื่องบังเอิญน่ะ ! เป็นเรื่องบังเอิญจริงๆ ว่าแต่……ทำไมถึงบอกว่าฉันลากปัญหามาให้เธอ นี่ฉันกำลังช่วยเธอนะ ! อีกไม่นานเธอจะได้รับการเสนอชื่อเพื่อเลื่อนขั้นแน่นอน ”

น่าหลันอู๋เซี๋ยทำน้ำเสียงไม่พอใจ แต่ที่จริงฉินห้าวตงพูดมาก็ไม่ผิด พักนี้เธอได้ไขคดีใหญ่มาหลายคดีติดต่อกันและได้รางวัลมาหลายครั้ง ถ้ามันยังเป็นแบบนี้ต่อไป เธอจะได้รับการเลื่อนขั้นในเร็วๆ นี้แน่นอน

จากนั้นเธอถามเขาอีกว่า “ เย็นนี้นายว่างไหม ? ”

ฉินห้าวตงพูดด้วยรอยยิ้ม “ ทำไมเหรอ ? เธออยากเลี้ยงข้าวเย็นฉันหรือไง ? ตอนนี้มันยังเร็วเกินไป รอให้เธอได้รับการเลื่อนตำแหน่งก่อนแล้วค่อยว่ากัน ”

“ ฝันไปเถอะ ปู่ของฉันอยากเจอนาย ถ้าเย็นนี้นายมีเวลาก็ไปเจอปู่ของฉันหน่อยแล้วกัน ”

“ โอ้ ? เกิดอะไรขึ้น ? ”

“ เดี๋ยวนายก็รู้เอง ”

น่าหลันอู๋เซี๋ยพูดจบก็ขึ้นรถออกไป

“ ขอบคุณคุณหมอฉิน ! ”

หวางเจียหนีเดินไปหาฉินห้าวตงและพูดด้วยความซาบซึ้ง

“ ไม่เป็นไร ไปซื้อบ้านสักหลังแล้วมีความสุขกับชีวิตของเธอได้แล้ว ”

ฉินห้าวตงพูดจบ ก็ให้ต้าเฟยโอนเงินหนึ่งล้านหยวนไปให้หวางเจียหนี จากนั้นพวกเขาก็รีบเดินทางไปที่บ้านของหลงไห่เซิงทันที

สองสามีภรรยาได้รออยู่ที่ประตูบ้านเรียบร้อยแล้วเมื่อพวกเขาไปถึง หลงไห่เซิงและภรรยาออกมาต้อนรับฉินห้าวตงอย่างอบอุ่น

หลังจากเข้ามาในบ้านแล้ว แม่หนูน้อยก็เล่นของเล่นกับหลงเสี่ยวเป่าอย่างสนิทสนม ส่วนหลงไห่เซิงหันมาพูดกับฉินห้าวตง “ คุณหมอฉิน ต้องขอบคุณคุณจริงๆ ลูกชายของฉันอาการดีขึ้นมากหลังจากการรักษาครั้งที่แล้ว ”

ฉินห้าวตงมองไปที่หลงเสี่ยวเป่า ดูเขาจะอาการดีขึ้นกว่าครั้งที่แล้วอยู่มาก ใบหน้าของเขาดูมีเลือดฝาด อีกอย่างหัวของเขาเริ่มมีผมขึ้นแล้ว

หลังจากพูดคุยกันไปสักพัก เขาก็เริ่มทำการรักษาหลงเสี่ยวเป่าเป็นครั้งที่สอง

ยี่สิบนาทีต่อมา เขาดึงเข็มเงินของเขาออกแล้วพูดขึ้น “ จำไว้ว่าต้องกินยาตามใบสั่ง หลังจากได้รับการรักษาอีกหนึ่งครั้งเขาก็จะหายดีแล้ว ”

“ คุณหมอฉิน ขอบคุณคุณมากจริงๆ คุณคือผู้มีพระคุณของครอบครัวเรา ” เฉาถิงกล่าวขอบคุณด้วยความซาบซึ้ง

หลงไห่เซิง พูด – “ คุณหมอฉิน จากนี้ไปปัญหาของคุณก็เหมือนปัญหาของฉัน ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นให้รีบบอกฉันทันที ฉันจะช่วยอย่างสุดความสามารถ ”

ฉินห้าวตงพาแม่หนูน้อยกลับคฤหาสน์ของตระกูลหลิน เป็นจังหวะที่หลินโม่โม่กลับมาจากที่ทำงานพอดี

“ หม่าม๊า หม่าม๊า ! วันนี้ถังถังชนะรางวัลที่หนึ่งด้วย ! ”

ทันทีที่แม่หนูน้อยเห็นหลินโม่โม่ เธอก็โผเข้าหาทันที

“ จริงเหรอ ? ถังถังเก่งจังเลย ! แม่ต้องให้รางวัลหนูแล้วแหละ ! ”

หลินโม่โม่หอมแก้มของแม่หนูน้อย เห็นได้ชัดว่าวันนี้เธออารมณ์ดีมาก

แม่หนูน้อยหัวเราะเสียงดังลั่น “ หม่าม๊า ! ป่าป๊าพึ่งหอมแก้มตรงนี้ไป หม่าม๊าเพิ่งกินน้ำลายป่าป๊า ! ”

“ เอ่อ…… ” หลินโม่โม่แก้มแดง เธอมองไปที่ฉินห้าวตงที่กำลังแอบขำอยู่

“ หม่าม๊า ! รีบวางหนูลงเร็ว ! หนูอยากไปบอกข่าวดีกับคุณปู่แล้วก็ต้าเหมากับเอ้อร์เหมาด้วย ! ”

แม่หนูน้อยพูดขณะที่โดดออกจากอ้อมแขนของหลินโม่โม่แล้ววิ่งไปในห้อง

“ ขอบคุณนะ ฉันรู้สึกเสียใจที่ไม่สามารถพาลูกไปงานประกวดได้ ” หลินโม่โม่พูด

ฉินห้าวตงพูดเหมือนไม่ได้ใส่ใจอะไร “ ไม่เป็นไร ผมเป็นพ่อของถังถัง มันเป็นหน้าที่ของผมที่ต้องพาเธอไปงานแข่งขัน ”

หลินโม่โม่ถอนหายใจ ก่อนจะพูดขึ้น “ คุณช่างดีกับถังถังจริงๆ บางทีฉันก็สงสัยว่าถ้าฉันหาพ่อที่แท้จริงของถังถังพบ เขาจะดีต่อเธอแบบคุณไหม ”

ฉินห้าวตงดึงหลินโม่โม่เข้ามาไว้ในอ้อมแขนแล้วพูดกับเธอ “คุณไม่ต้องตามหาเขาหรอก ผมนี่แหละคือพ่อที่แท้จริงของถังถัง ”

“ คนแบบคุณนี่ชอบล้อเล่นอยู่เรื่อย ! ”

ฉินห้าวตงพูดความจริงทุกอย่าง แต่หลินโม่โม่กลับมองว่ามันเป็นคำสารภาพรัก เธอจึงชกที่อกของเขาเบาๆ เพื่อแก้เขิน

“ หม่าม๊า ! ไม่อนุญาตให้ชกป่าป๊านะ ! ”

ในตอนนี้แม่หนูน้อยวิ่งกลับมาพร้อมกับต้าเหมาและเอ้อร์เหมา หลินโม่โม่จึงรีบผลักฉินห้าวตงออกไปด้วยความเขิน

ฉินห้าวตงจับมือเธอและพากันไปนั่งที่โซฟา “ วันนี้คุณดูอารมณ์ดี งานของคุณคงเป็นไปได้ดีเลยสินะ ”

“ อื้ม ใช่แล้ว ” แววตาของหลินโม่โม่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นเมื่อเธอพูดถึงเรื่องงาน

“ วันนี้งานนิทรรศการหินดิบของเรามีลูกค้าเยอะมาก ยอดขายของเราพุ่งสูงขึ้น ส่วนงานนิทรรศการของเฝิงชื่อกรุ๊ปไม่มีลูกค้าเลย ”

“ ตอนแรกมีคนในบริษัทต่างวิจารณ์งานนิทรรศการในครั้งนี้กันไปต่างๆ นาๆ แต่พอเห็นยอดขายในช่วงสองสามวันมานี้ ไม่มีใครกล้าพูดอะไรเลยสักคน ”

ฉินห้าวตงรู้ว่ามันไม่ง่ายสำหรับหลินโม่โม่ที่จะดำรงตำแหน่งในฐานะประธานบริษัท มันจะต้องมีคนไม่พอใจอย่างแน่นอนที่ให้ผู้หญิงมารับผิดชอบงานใหญ่ของบริษัท มันต้องมีสักคนแหละที่มีเจตานาอื่นแอบแฝง

ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะในครั้งนี้เขาเอาชนะเฝิงชื่อกรุ๊ปมาได้อย่างขาดรอย มีหวังงานนิทรรศการของเธอในครั้งนี้จะต้องถูกคนในบริษัทเอามาเป็นเรื่องโจมตีเธออย่างแน่นอน

“ แบบนี้เยี่ยมเลย ผมคิดว่าคงใช้เวลาอีกไม่กี่วัน งานนิทรรศการของเฝิงชื่อกรุ๊ปน่าจะต้องปิดตัวลง ” ฉินห้าวตงพูดขึ้น

ท่าทีแสดงออกของหลินโม่โม่เปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อเธอได้ยินเช่นนั้น เธอจึงพูดขึ้น “ แม้ว่าตอนนี้สถานการณ์ดูไปได้ดี แต่เราจะชะล่าใจเกินไปไม่ได้ วันนี้ฉันได้ข่าวมาว่าทางพม่าได้ส่งหินหยกล็อตใหญ่มาให้ตระกูลเฝิงอีก ตอนนี้ของมาถึงแล้ว ”

“ และถ้าฉันเดาไม่ผิด ตระกูลเฝิงต้องไม่ยอมแพ้อย่างแน่นอน พวกเขาจะต้องทำการโปรโมทและประชาสัมพันธ์ภายในวันสองวันนี้แน่ๆ ”

ฉินห้าวตงหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ “ ไม่เป็นไร ถ้ามันไม่เวิร์ค ผมจะไปเดินเล่นที่งานนิทรรศการของตระกูลเฝิงสักหน่อย ”

หลินโม่โม่เริ่มรู้ว่าฉินห้าวตงต้องมีวิธีพิเศษที่ใช้เลือกหินดิบอย่างแน่นอน ดังนั้นเธอพยักหน้าแล้วพูดขึ้น “ งั้นดูสถานการณ์แล้วค่อยว่ากันดีกว่า ”

หลังจากกินมื้อเย็นเสร็จ ฉินห้าวตงออกจากคฤหาสน์ตระกูลหลินแล้วขับรถไปที่โรงพยาบาลพักฟื้นทหาร เมื่อเขาขับไปถึง น่าหลันอู๋ชวงก็กำลังรอเขาอยู่ที่ประตู

ทั้งสองไปที่บ้านพักของน่าหลันเจี๋ยด้วยกัน เมื่อพวกเขาเดินเข้าไปก็เห็นน่าหลันเจี๋ยนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ทรงโบราณพร้อมกับชายวัยกลางคนอีกคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามเขา

ชายวัยกลางคนอายุประมาณห้าสิบปี รูปร่างหน้าตาดูหล่อเหลา แม้เขาจะพูดกับน่าหลันเจี๋ยอย่างเคารพ แต่ก็ไม่สามารถปกปิดมาดของผู้นำระดับสูงได้ ดูแล้วเขาน่าจะเป็นพวกผู้นำในกองทัพเช่นกัน

ด้านหลังชายคนนั้นมีผู้หญิงวัยรุ่นคนหนึ่งรูปร่างสูงโปร่งยืนอยู่ เธอสวมชุดดำตั้งแต่หัวจรดเท้า แม้แต่ใบหน้าของเธอก็ยังถูกปกคลุมด้วยผ้าคลุมสีดำ มีเพียงดวงตาเท่านั้นที่ถูกเผยออกมา

แม้ว่าเธอจะแต่งกายปกปิดแทบจะทั้งตัว แต่ก็ยังยากที่จะซ่อนเรือนร่างงดงามของเธอได้ ด้วยเอวเอสของเธอรวมถึงหน้าอกและสะโพกขนาดมหึมา ทำให้รูปร่างของเธอเหมือนนาฬิกาทรายสุดคลาสสิก

ฉินห้าวตงหน้านิ่วทันทีที่เขาเห็นผู้หญิงคนนี้ คนอื่นอาจดูไม่ออก แต่เขากลับสามารถรับรู้ได้อย่างชัดเจนถึงพลังหยิน (พลังด้านลบหรือพลังมืด) อันแกร่งกล้าจากผู้หญิงคนนี้ พลังหยินนั้นแกร่งกล้าจนเกือบจะเหมือนพลังของพวกภูติผีปีศาจ

เมื่อฉินห้าวตงเดินเข้ามา น่าหลันเจี๋ยก็รีบลุกขึ้นยืนและพูดอย่างอบอุ่น “ หมอเทวดา ฉันรบกวนเธออีกแล้ว ”

“ ไม่เป็นไรครับ ผู้อาวุโสมีอะไรก็ว่ามาได้เลยครับ ” ฉินห้าวตงมักจะให้ความเคารพแก่คนที่ทำเพื่อประเทศชาติอย่างเช่นคนอย่างน่าหลันเจี๋ย

“ หมอเทวดา ที่ฉันเรียกเธอมาที่นี่เพื่ออยากให้รักษาเพื่อนเก่าแก่คนหนึ่งของฉัน ” น่าหลันเจี๋ยพูดขณะที่แนะนำชายวัยกลางคนให้ฉินห้าวตง “ เขาเป็นทหารรักษาความปลอดภัยในอดีตของฉัน มีชื่อว่าฉือโค่วไห่ ตอนนี้เขาเป็นหัวหน้าสำนักสันติบาลแห่งมณฑลเจียงหนาน ”

ฉินห้าวตงแอบขำในใจ มันน่าตลกสิ้นดี เมื่อตอนบ่ายเขาพึ่งไปพบหัวหน้าแห่งโลกใต้ดินมา ตอนนี้ก็มาพบกับหัวหน้าของสำนักสันติบาลอีก

“ คุณหมอฉิน เป็นเกียรติอย่างมากที่ได้พบคุณ ”

ฉือโค่วไห่ยืนขึ้นทันที แม้ว่าเขาจะมีตำแหน่งสูงและมีอำนาจมาก แต่เขากลับไม่กล้าแสดงมันออกมาต่อหน้าน่าหลันเจี๋ย ดังนั้นเขาจึงกล่าวทักทายฉินห้าวตงอย่างเคารพ

ฉินห้าวตงตอบรับเขาอย่างมีมารยาท หลังจากที่ทุกคนนั่งลงแล้ว น่าหลันเจี๋ยจึงพูดขึ้น “ เสี่ยวฉือ นายเล่าอาการให้คุณหมอฉินฟังสิ ”

“ ฉันเคยได้รับบาดเจ็บบริเวณเอวเมื่อสมัยที่ฉันอยู่ในกองทัพ ทำให้เกิดอาการกระดูกสันหลังผิดรูป นั่นก็เป็นเหตุผลว่าทำไมฉันถึงได้ย้ายมาทำงานพลเรือนแทน ”

“ ฉันไปหาหมอมามากมายทั้งแพทย์แผนปัจจุบันและแพทย์แผนจีน พวกเขาต่างก็บอกว่าตำแหน่งของกระดูกสันหลังส่วนเอวของฉันอ่อนไหวมาก ถ้ากระดูกแตกขึ้นมามันเสี่ยงที่จะเป็นอัมพาต ดังนั้นจึงแนะนำให้ฉันรักษาอาการแบบประครองตัวไว้ ”

“ ตอนนั้นฉันยังหนุ่ม จึงไม่ได้คิดว่ามันเป็นเรื่องร้ายแรงอะไร ดังนั้นมันจึงเป็นมาถึงทุกวันนี้ ”

เขาถอนหายใจเมื่อพูดมาถึงตรงนี้ “ แต่ตอนนี้เมื่อฉันแก่ตัวลง อาการบาดเจ็บก็ยิ่งร้ายแรงขึ้นเรื่อยๆ พักนี้มันเจ็บจนส่งผลกระทบต่องานของฉัน ”

“ ไม่กี่วันก่อนหน้านี้ฉันไปที่โรงพยายาล หมอผู้เชี่ยวชาญจากโรงพยาบาลในเมืองหลวงแนะนำให้ทำการผ่าตัด แต่ความเสี่ยงมันค่อนข้างสูง มีโอกาสมากกว่าห้าสิบเปอร์เซ็นต์ที่จะทำให้ร่างกายส่วนล่างของฉันเป็นอัมพาต แต่ถ้าฉันไม่ทำการผ่าตัด ฉันคงทำได้แค่เกษียณก่อนเวลา และพักผ่อนอยู่บ้าน”

“ คนอย่างฉันทำงานมาตลอดทั้งชีวิต ฉันรับไม่ได้ถ้าต้องเกษียณในตอนที่ฉันเพิ่งจะอายุห้าสิบปี การผ่าตัดนั้นเสี่ยงเกินไปและอาจจะลงเอยที่ฉันต้องกลายเป็นภาระของลูก ซึ่งมันไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการ ”

“ ตอนที่ฉันกำลังหมดหนทาง ผู้นำเก่าบอกกับฉันว่าทักษะการแพทย์ของหมอเทวดาน่าอัศจรรย์มาก และสามารถรักษาอาการป่วยของฉันได้ นี่คือเหตุผลที่ฉันเดินทางมาจากเมืองหลวงจนมาถึงเมืองเจียงหนาน ฉันอยากให้เธอลองวินิจฉัยให้ฉันหน่อย ”

“ ขอผมดูหน่อย “ ฉินห้าวตงพูดและให้ฉือโค่วไห่ยื่นมือออกมาจับชีพจร พริบตาเดียวเขารู้อาการบาดเจ็บอย่างแจ่มแจ้ง

อาการบาดเจ็บของฉือโค่วไห่ร้ายแรงมากจริงๆ กระดูกสันหลังข้อที่หกและเจ็ดตั้งตำแหน่งผิดที่เนื่องจากการได้รับบาดเจ็บ และจากการที่เขาไม่ได้รับการรักษาที่ถูกต้องมาเป็นเวลานาน ยื้ออาการมันจนทำให้เส้นเอ็นและกล้ามเนื้อเกิดการเปลี่ยนรูปอย่างรุนแรง นอกจากนี้ตำแหน่งเดิมของกระดูกสันหลังยังเกิดกระดูกงอกขึ้นมาใหม่ จึงเป็นเรื่องยากหากจะใช้วิธีการทั่วไปรักษา

“ หมอเทวดา เป็นไงบ้าง ? รักษาได้ไหม ? ” ฉือโค่วไห่ถาม

ไม่แปลกใจเลยทำไมเขาถึงกังวลได้ถึงเพียงนี้ ถ้าหากฉินห้าวตงไม่สามารถรักษาเขาได้ เขาคงต้องเลือกเกษียณอายุก่อนกำหนดจริงๆ

“ ได้สิ ”

ฉินห้าวตงเอ่ยคำสองคำออกไปอย่างเรียบๆ แต่ฉือโค่วไห่รู้สึกว่ามันเป็นเหมือนเสียงจากสวรรค์ แม้แต่ผู้หญิงชุดดำที่อยู่ข้างหลังเขาก็มีสายตาเปลี่ยนไปเล็กน้อย

หากคำพูดนี้ออกมาจากปากของคนอื่น เขาคงเกิดความสงสัย แต่ฉินห้าวตงรักษาน่าหลันเจี๋ยและทหารอีกมากมายจากกองทหารพิเศษที่เกษียณเนื่องจากอาการบาดเจ็บ จนพวกเขาหายดี คนที่มีทักษะทางการแพทย์ที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ควรค่าแก่การให้เขาเชื่อถือ

“ หมอเทวดา เธอจะรักษาให้ฉันตอนไหนเหรอ ? ” ฉือโค่วไห่ถามด้วยสีหน้าจริงจัง

จบตอน