ตอนที่ 51 ลักพาตัว
หลินโม่โม่ไปรับถังถังตามปกติหลังเลิกงาน แต่ไม่นานหลังจากที่ขึ้นรถ เธอก็พบว่าเส้นทางของขบวนรถไม่ได้ไปยังคฤหาสน์ตระกูลหลิน
“หยุดก่อน!” เธอตะโกนไปที่อุปกรณ์อินเตอร์คอมในรถ “ตงฟางเหลียง นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไร?”
รถ Rolls-Royce หยุดที่ริมถนนข้างทาง เมื่อประตูรถเปิดออก ตงฟางเหลียงก็นำชายสองคนเข้าไปในรถของหลินโม่โม่
“มีอะไรเหรอครับคุณหนูหลิน?” ตงฟางเหลียงถามอย่างร่าเริง
“เรามาผิดเส้นทาง!” หลินโม่โม่กล่าว
“ใช่ เส้นทางนี้เป็นทางที่ถูกต้องที่จะพาคุณกลับบ้าน แต่มันไม่ใช่บ้านของคุณหนูหลิน มันเป็นทางไปยมโลกต่างหาก” ตงฟางเหลียงกล่าว สีหน้าของเขาดูไม่จริงใจ
“ใครบางคนจ่ายให้ผมเพื่อส่งคุณมาที่นี่”
หัวใจของหลินโม่โม่จมดิ่งราวกับเรือไททานิก บอดี้การ์ดที่ครอบครัวเธอจ้างมากลับถูกว่าจ้างโดยฆาตกรคนอื่น ฆาตกรที่แฝงตัวอยู่ในครอบครัวนั้นยากที่จะตรวจสอบได้ เธอคาดไม่ถึงเลยว่าฆาตรกรจะแทรกซึมเข้ามาในครอบครัวของเธอ
แม้ว่าจะสามารถเอาชนะการลอบสังหารสองครั้งแรกได้ แต่ทุกครั้งล้วนแล้วแต่พึ่งฉินห้าวตง ตอนนี้ตงฟางเหลียงใช้โอกาสตอนที่ฉินห้าวตงไม่อยู่มาทำร้ายเธอ เธอควรทำอย่างไรดี?
ตงฟางเหลียงยิ้มเยาะเย้ยและโบกมือสั่งชายสองคนที่อยู่ข้างหลังเขา “ มัดพวกมัน!”
“ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยด้วย……”
หลินโม่โม่ตะโกนออกไป แต่รถ Rolls-Royce มีระบบเก็บเสียงที่ดีมาก คนที่เดินผ่านไปมาจึงไม่มีใครได้ยินเสียงเธอ ทหารรับจ้างลูกน้องของเขารีบเอาผ้าเช็ดตัวมาปิดปากเธอ
“คุณเป็นคนฉลาด คุณหนูหลิน” ตงฟางเหลียงพูดอย่างเย้ยหยัน “ถ้าคุณให้ความร่วมมือกับเราดีๆ คุณอาจจะอยู่ได้นานขึ้นกว่านี้นิดนึงก็ได้ แต่ถ้าไม่ ผมก็จะส่งคุณและลูกไปลงนรกพร้อมๆ กันไปเลย”
หลินโม่โม่มองไปยังแม่หนูน้อยที่กำลังตกใจกลัว เธอจึงสงบสติอารมณ์ เธอรู้ว่าถ้าเธอทำให้ตงฟางเหลียงเคืองขึ้นมาละก็ แน่นอนว่ามันต้องเป็นปัญหามากกว่าเดิม ตอนนี้สิ่งที่เธอทำได้คือถ่วงเวลาให้นานที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้และหวังให้ฉินห้าวตงนำปาฏิหาริย์มาสู่พวกเธออีกครั้ง
ทันใดนั้นทหารรับจ้างทั้งสองนายก็มัดหลินโม่โม่และแม่หนูน้อย จากนั้นขบวนรถก็ออกจากชานเมืองไป
เมื่อฉินห้าวตงมาถึงที่ตลาดขายส่งยาสมุนไพรของแพทย์แผนจีน เขาให้น่าหลันอู๋ชวงกลับไปก่อน ตอนนี้เป็นช่วงกลางคืน ในตลาดนี้ไม่ค่อยมีผู้คนมากนัก พ่อค้าแม่ค้าบางรายเริ่มเก็บแผงขายของกันแล้ว
เขากำลังจะซื้อยาสมุนไพรบางตัว ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นหลินจื่นเยวียนที่โทรเข้ามา
“คุณหมอฉิน โม่โม่อยู่กับเธอไหม?”
“ไม่นะครับ ตอนบ่ายผมเข้าไปรักษาคนไข้มา ตอนนี้ผมอยู่ที่ตลาดขายยาสมุนไพร”
หลินจื่อเยวียนพูดอย่างวิตกกังวล “ปกติแล้วเวลานี้เธอจะกลับมากินข้าวเย็นพร้อมกับถังถัง แต่ตอนนี้ยังไม่กลับบ้านเลย อีกอย่างฉันโทรไปหลายครั้งแล้วแต่หมายเลขของเธอไม่สามารถติดต่อได้เลย”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ฉินห้าวตงตกใจขึ้นมาทันทีและเขาก็มีลางสังหรณ์ใจที่ไม่ค่อยดีนัก
“คุณหลิน คุณได้โทรหาตงฟางเหลียงแล้วหรือยัง?”
“โทรแล้ว แต่ก็ติดต่อไม่ได้เหมือนกัน”
ตอนนี้ไม่ใช่แค่หลินจื่นเหวียนที่เป็นกังวล แต่ฉินห้าวตงก็ด้วย ถ้าคำนวณตามเวลาแล้ว เป็นไปได้สูงที่เวลานี้หลินโม่โม่จะอยู่กับแม่หนูน้อย ตอนนี้สองคนแม่ลูกหายตัวไปพร้อมกัน ฉินห้าวตงจึงเริ่มรู้สึกระแวงในใจ
“คุณหลิน คุณโทรหาพวกเขาต่อไปนะ ผมกำลังหาวิธี”
ฉินห้าวตงกดวางสาย เขาหายใจเข้าลึกๆ และพยายามสงบสติอารมณ์ตัวเอง
หลินโม่โม่หายตัวไปอย่างฉับพลัน ดูเหมือนว่ามีแค่น่าหลันอู๋เซี๋ยเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ขอความช่วยเหลือได้ แต่ก่อนที่เขาจะโทรหาน่าหลันอู๋เซี๋ย โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้มันเป็นเบอร์แปลกโทรเข้ามา
แม้ว่าเขาจะไม่เคยเห็นหมายเลขนี้มาก่อน เขาก็รู้สึกได้ว่ามันต้องมีบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับการหายตัวไปของหลินโม่โม่
เมื่อรับสาย เสียงของผู้ชายจากปลายสายดังขึ้นมาอย่างภาคภูมิใจ “ฉินห้าวตง ลองเดาซิว่าฉันเป็นใคร!”
“ตงฟางเหลียงเหรอ?” ฉินห้าวตงจำเสียงได้ในทันที “ ตอนนี้นายอยู่ไหน? แล้วโม่โม่อยู่ที่ไหน?”
“อะไรกัน? นายกังวลเกี่ยวกับเธองั้นเหรอ?” ที่ปลายสาย ตงฟางเหลียงหัวเราะอย่างสะใจออกมา “ตอนนี้คุณหนูหลินอยู่กับฉันแล้ว เธอไม่เป็นอะไร แต่ฉันไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป ยังไงซะ แม่หนูน้อยคนนั้นก็อยู่ที่นี่กับฉันด้วย”
“ตงฟางเหลียง ฉันจะบอกอะไรแกให้ ถ้าแกกล้าแตะแม้เพียงเส้นผมของเธอ ฉันจะตามตัวแกและค่อยๆ ฆ่าแกช้าๆ ให้เจ็บปวดทรมานจนถึงตาย” ฉินห้าวตงพูดอย่างอาฆาตแค้น
ตอนนี้เขารู้สึกเสียใจมาก ดูเหมือนว่าเขาจะประมาทไปจริงๆ ตงฟางเหลียงจะต้องถือโอกาสลักพาตัวตอนหลินโม่โม่ไปรับแม่หนูน้อยกลับจากโรงเรียน ถ้าเขาอยู่กับพวกเธอ เรื่องแบบนี้คงไม่เกิดขึ้น
“อย่ามาขู่ฉัน ฉันไม่กลัวหรอก!” ปลายสายตอบกลับมา ตงฟางเหลียงพูดออกมาอย่างโหดเหี้ยม “จะบอกความจริงอะไรให้แกฟัง ในครั้งนี้มีบางคนจ้างฉันเพื่อมาที่ประเทศจีน จุดประสงค์คือฆ่า หลินโม่โม่ ดังนั้นฉันจึงยอมรับคำเชิญของหลินจื่อเยวียน”
“หลังจากที่มาถึงบ้านตระกูลหลิน ฉันเห็นว่าหลินโม่โม่เป็นผู้หญิงที่สวยมาก ดังนั้นฉันจึงคิดในใจว่าถ้าฉันได้เธอมาครอบครอง ฉันก็จะได้รับสมบัติของตระกูลหลินที่มีมูลค่ากว่าร้อยล้าน มันจะมีค่ามากกว่าการเป็นทหารรับจ้างเสียอีก”
“ถ้าเป็นแบบนั้น หลินโม่โม่ก็จะไม่ตาย แต่ทั้งหมดมันเป็นเพราะแก ถ้าแกไม่เข้ามาขวางฉันทุกทาง ฉันก็คงไม่เลือกทางนี้หรอก “
เมื่อฉินห้าวตงรู้ว่าหลินโม่โม่และแม่หนูน้อยยังไม่เป็นอะไรในตอนนี้ เขาจึงรู้สึกใจเย็นขึ้น เขารู้ว่าการโทรมาของตงฟางเหลียงต้องมีจุดประสงค์อะไรสักอย่าง ไม่อย่างนั้นคงไม่มัวมาเสียเวลาหรอก
“บอกฉันมา แกต้องการอะไรกันแน่?”
“ฉันต้องการอะไรงั้นเหรอ? ฉันต้องการให้แกคุกเข่าอ้อนวอนฉัน! ฉันต้องการให้แกตาย!” ตงฟางเหลียงกัดฟันตัวเองด้วยความโกรธ ขนาดฉินห้าวตงยังรู้สึกถึงความเกลียดชังของเขาจากปลายสายนี้เลย
“เอาล่ะ งั้นแกอยู่ที่ไหน? ฉันจะไปพบแก!” ฉินห้าวตงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ตราบใดที่เขาเจอตงฟางเหลียง เขาก็มั่นใจได้ว่าเขาจะสามารถช่วยหลินโม่โม่และแม่หนูน้อยได้
“ฉันรู้ว่าแกอาลัยอาวรณ์สองคนแม่ลูกนามสกุลหลิน งั้นก็มาเถอะ แต่ฉันขอเตือนอะไรแกไว้อย่าง แกต้องมาคนเดียว ถ้ามีใครตามแกมาแม้แต่คนเดียว แกรอเตรียมเก็บแค่ศพกลับไปได้เลย!”
“เดี๋ยวก่อน แล้วฉันจะเชื่อแกได้อย่างไร?”
“ง่ายมาก เดี๋ยวฉันจะทำให้แกเชื่อ”
จากนั้นตงฟางเหลียงก็กดตัดสายไป ไม่นานก็มีข้อความภาพส่งเข้ามาในโทรศัพท์มือถือของฉินห้าวตง
เมื่อเปิดรูปดู ดวงตาของฉินห้าวตงเบิกกว้าง
ในรูปนั้น มือของหลินโม่โม่ถูกมัดไว้เช่นเดียวกับขาของเธอ ไม่มีโอกาสให้ขยับเลยแม้แต่น้อย แม้แต่แม่หนูน้อยก็ยังถูกมัดอยู่ข้างๆ เธอ ดวงตาของสองคนแม่ลูกเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ในตอนนี้ โทรศัพท์มือถือในมือของเขาดังขึ้นอีกครั้ง “ฉันยังหลอกแกอยู่รึเปล่า?”
“บอกมา แกอยู่ที่ไหน” ความอาฆาตแค้นในสายตาของฉินห้าวตงเพิ่มทวีคูณขึ้น
ปลายสายมีเสียงตงฟางเหลียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งดังขึ้นอีกครั้ง หลังจากนั้นไม่นานเขาก็พูดอย่างเย็นชาว่า “สวนสาธารณะทะเลสาบมังกรหยก แกต้องรีบหน่อยนะ อย่ามาสายเป็นอันขาด!”
ฉินห้าวตงรีบวางสายและวิ่งไปที่ทางออกของตลาดขายส่งยาสมุนไพร
อีกด้านหนึ่ง ในห้องที่มืดสลัว ตงฟางเหลียงวางโทรศัพท์ลงแล้วหันไปมองหลินโม่โม่และแม่หนูน้อยที่กำลังตื่นตระหนกอยู่มุมห้อง พลันหัวเราะอย่างชั่วร้ายออกมา
“สาวน้อย เธอกำลังรอคอยมันไม่ใช่เหรอ? คนรักของเธอกำลังมาหาเธอ โชคร้ายหน่อยนะที่ไม่ว่าเขาจะทรงพลังแค่ไหน แต่เขาก็ไม่รู้ว่าเธออยู่ที่นี่ ที่ทะเลสาบมังกรหยกมันไม่มีอะไรหรอก”
จากนั้นเขาก็ระเบิดด้วยเสียงหัวเราะออกมาอีกครั้ง
“คนชั่ว! ป่าป๊าของหนูเก่งมาก! เขาจะต้องมาช่วยหนูและหม่าม๊าแน่นอน”
แม่หนูน้อยพิงหลินโม่โม่แล้วพูดขึ้น
ตงฟางเหลียงหุบยิ้มและควักปืนกระบอกสีสีดำที่อยู่เหน็บอยู่ข้างเอวของเขาออกมา แกว่งมันไปที่แม่หนูน้อยแล้วพูดขึ้น “หนูน้อย รู้ไหมว่านี่คืออะไร? มันคือปืน ไม่ว่าพ่อของหนูจะแข็งแกร่งแค่ไหน เขาจะสามารถเอาชนะชายที่มีปืนได้ไหม?”
เขาหันไปที่หลินโม่โม่อีกครั้งแล้วพูดขึ้น “เธอวางใจได้ ตอนนี้ฉันแค่กำลังล้อเล่นอยู่ อีกพักหนึ่งฉันจะบอกที่อยู่จริงกับมันแน่นอน แล้วค่อยยิงมันต่อหน้าเธอ”
“แกแค่ต้องการเงินใช่ไหม? บอกฉันมาว่านายจ้างของแกจ่ายให้แกเท่าไหร่? ฉันจะให้แกสิบเท่า ตราบใดที่แกปล่อยฉันสองคนแม่ลูกไป” หลินโม่โม่พูด
ตงฟางเหลียงหัวเราะอีกครั้ง “ฉันรู้ว่าเธอมีเงินเยอะ แต่ฉันรู้ดีว่าคนเราต้องมีชีวิตอยู่ถึงจะใช้เงินได้ ถ้าฉันปล่อยเธอไป ฉันจะมีชีวิตรอดจนออกจากประเทศจีนได้ไหม?”
“งั้นนายบอกฉันได้ไหมว่าใครเป็นคนจ้างนาย?”
“ฉันบอกเรื่องนั้นไม่ได้ แม้ว่าฉันจะเป็นคนโลภมากและชอบผู้หญิงก็เถอะ แต่กฎของพวกเราทหารรับจ้างคือความน่าเชื่อถือ”
ขณะที่เขาพูด โทรศัพท์มือถือที่อยู่ถัดจากเขาก็ดังขึ้น ตงฟางเหลียงมองที่หมายเลขและเดินไปที่มุมห้องก่อนจะกดรับสาย
“จัดการถึงไหนแล้ว?” เสียงแปลกดังมาจากปลายสาย เห็นได้ชัดว่ามันเป็นเสียงที่ถูกดัดแปลงโดยซอฟแวร์เปลี่ยนเสียง
“ทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดี ผู้หญิงคนนั้นอยู่ในมือของผม”
“ดีมาก ฆ่าเธอซะ ฉันจะโอนเงินให้แกเดี๋ยวนี้แหละ”
ปลายสายพูดอย่างกระตือรือร้น
“อย่าเพิ่งรีบร้อนไป ผมยังอยากใช้เธอเพื่อแก้ไขความแค้นส่วนตัวหน่อย ยิ่งไปกว่านั้นถ้าฆ่าผู้หญิงสวยแบบนี้ไปเลย มันคงน่าเสียดายแย่ ให้ผมและพวกได้สนุกกับเธอก่อนแล้วพวกเราจะฆ่าเธอ”
เมื่อได้ยินคำพูดของตงฟางเหลียง สีหน้าของหลินโม่โม่ซีดเผือดทันที สายตาของเธอเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
ปลายสายพูดกลับมา “แกอย่าดูถูกผู้หญิงคนนี้เชียว นักฆ่าสองคนที่ฉันว่าจ้างให้ไปฆ่าเธอก่อนหน้านี้ก็ล้มเหลวมาแล้ว ดังนั้นแกต้องฆ่าเธอเดี๋ยวนี้เลย!”
“ไม่ได้ แผนของผมยังไม่สำเร็จ เอาแบบนี้แล้วกัน ให้เวลาผมสองชั่วโมงแล้วผมจะฆ่าเธอสองชั่วโมงต่อจากนี้!”
เห็นได้ฉันว่าปลายสายไม่พอใจ เขาตะโกนขึ้น “อย่าลืมว่าฉันเป็นนายจ้างแกนะ! แกต้องทำตามคำสั่งฉัน! ฆ่าผู้หญิงนั่นเดี๋ยวนี้!”
ตงฟางเหลียงหัวเราะออกมา “ผมยอมรับการว่าจ้างของคุณก็จริง แต่ตามข้อตงลงการจ้างแล้ว ผมสามารถฆ่าหลินโม่โม่ภายในสามวัน ตอนนี้มันแค่วันครึ่ง ยังเหลือเวลาอีกมากมาย”
“ตราบใดที่แกฆ่าเธอตอนนี้ ฉันจะให้แกเพิ่มอีกห้าล้านหยวน “
สีหน้าของตงฟางเหลียงเผยแววความชั่วร้ายออกมา พลางพูดขึ้น “แม้เงินจะดีก็จริง แต่การแก้แค้นนั้นประเมินมูลค่าไม่ได้”
พูดจบ จากนั้นเขาก็วางสายไป
เมื่อเห็นว่าตงฟางเหลียงคุยเสร็จ ลูกน้องนายทหารรับจ้างที่อยู่ถัดจากเขาก็เดินเข้ามาและพูดว่า “ลูกพี่ นี่มันห้าล้านหยวนเลยนะ ฆ่าผู้หญิงคนนี้ตอนนี้เถอะ”
ตงฟางเหลียงยิ้มอย่างเยือกเย็น “อย่าไปสนใจเขา ตราบใดที่หลินโม่โม่อยู่ในมือของเรา ฉันจะขอเพิ่มอีกสิบล้านหยวน ยิ่งกว่านั้นไอ้หนุ่มนั่นขโมยเงินสิบห้าล้านหยวนไปจากฉัน ฉันต้องฉีกมันเป็นชิ้นๆ”
นายทหารรับจ้างที่เป็นลูกน้องพูดต่ออีกว่า “ลูกพี่ แบบนี้จะดีเหรอ ? ถ้าเราทำเช่นนั้น เราก็จะเสียความน่าเชื่อถือของเราไปนะ”
ตงฟางเหลียงพูด “ฉันคิดเรื่องนั้นไว้แล้ว มาหาเงินใช้เยอะๆ กันดีกว่า จากนั้นเราจะหาสถานที่ที่เราอยู่อย่างสบายๆ แล้วเราก็ไม่ต้องทำงานในฐานะทหารรับจ้างอีกต่อไป เราจะไปสนใจอะไรกับความน่าเชื่อถืออีกละ?”
“ลูกพี่ของเรานี่ฉลาดจริง!” นายทหารรับจ้างที่เป็นลูกน้องกล่าวอย่างนับถือ
ฉินห้าวตงรีบออกมาจากตลาดขายส่งยาสมุนไพร ดีที่มีรถ Honda ขับเข้ามาใกล้พอดี ฉินห้าวตงจึงออกไปยืนอยู่กลางถนนเพื่อหยุดรถคันนั้น
คนขับรถ Honda ตกใจจนรีบเบรกรถกะทันหัน ในที่สุดรถ Honda ก็จอดตรงหน้าขาสองข้างของเขาพอดี
“ไอ้หนุ่ม นายอยากตายหรือไง?”
คนขับรถ Honda คือชายวัยกลางคนหัวล้านคนหนึ่ง เขาก้าวออกมาจากตัวรถด้วยความโกรธกำลังอยากจะด่าฉินห้าวตง
“ผมเป็นตำรวจและผมต้องการใช้รถของคุณสำหรับภารกิจที่เร่งด่วนมาก!” ฉินห้าวตงกล่าว เขายื่นสมุดสีแดงเล่มเล็กใส่มือชายคนนั้น แล้วรีบเปิดประตูรถเข้าไปนั่ง เหยียบคันเร่งแล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นรถถูกขับออกไป ชายวัยกลางคนถึงจะเรียกสติของตัวเองกลับมาได้ เขามองไปที่หนังสือเล่มเล็กสีแดงที่อยู่ในมือของเขา มันมีรูปหมาขนฟูสีขาวน่ารักอยู่ในนั้น ด้านล่างมีคำเขียนไว้ว่า ‘ใบอนุญาตเลี้ยงสุนัข’
“บ้าเอ้ย! เขาเพิ่งเอารถฉันไปพร้อมกับยื่นใบอนุญาตเลี้ยงสุนัขให้ฉันเหรอ? นี่มันปล้นกันชัดๆ! ช่วยด้วย! ผมถูกปล้น!”
ชายวัยกลางคนตะโกดังลั่น แต่ไม่มีผู้คนอยู่รอบๆ เขาเลย เขารู้ได้ทันทีว่าถึงเขาตะโกนไปแต่มันก็ไร้ประโยชน์ เขาจึงรีบหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมาและกดโทรหาสายหนึ่ง
“น้องชาย! ฉันถูกขโมยรถ! ฉันอยู่ตรงข้ามตลาดขายส่งสมุนไพร ไอ้หนุ่มนั่นมันเอาใบอนุญาตเลี้ยงสุนัขยื่นให้ฉัน แล้วเอารถฉันไปเลย… “
หลังจากกดวางสายไปแล้ว ชายวัยกลางคนมองไปยังทิศที่ฉินห้าวตงขับรถของเขาหายไป แล้วตะโกนด้วยความโมโห “แกกล้าดียังไงมาปล้นฉัน ไอ้เด็กน้อย! น้องชายของฉันจะถลกหนังแกออกมา!”
ฉินห้าวตง ไม่มีเวลาที่จะมาสนใจว่ารถเป็นของใคร เขาใช้ทักษะการขับรถของเขาจนถึงที่สุด รถ Honda ผ่าไฟแดงด้วยความเร็ว ขับมุ่งหน้าไปยังสวนสาธารณะทะเลสาบมังกรหยก
ไม่ถึงสิบห้านาที เขามาถึงด้านหน้าสวนสาธารณะทะเลสาบมังกรหยก ขณะที่เขาจอดรถ เขาวิ่งออกไปอย่างรีบเร่ง ในสวนนั้นมีผู้คนมากมายเดินอยู่ ที่นี่มีแต่คนมาเดินย่อยหลังกินมื้อเย็นเสร็จ ฉินห้าวตงวิ่งตรงไปยังทะเลสาบมังกรหยก แต่ก็ไม่เจออะไรผิดปกติเลย
เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วกดโทรหาเบอร์ก่อนหน้านี้ แต่ปลายสายกลับปิดเครื่อง
“ช่างเป็นชายที่ระมัดระวังตัวเสียจริง!”
ฉินห้าวตงโกรธจนหน้าแดง แต่เขาไม่มีทางเลือกจึงทำได้เพียงรอคอยอย่างเงียบๆ
ประมาณสามนาทีต่อมา เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“ฉันมาถึงทะเลสาบมังกรหยกแล้ว แกอยู่ไหน?”
ปลายสายหัวเราะร่า “ขอโทษที ฉันรีบไปหน่อยเลยบอกที่อยู่ผิดไป ฉันไม่ได้ไปที่ทะเลสาบมังกรหยก ฉันพึ่งมาถึงเจียงหนานได้ไม่นาน ไม่เคยไปทะเลสาบมังกรหยกหรอก“
“ตงฟางเหลียง แกทำบ้าอะไรของแก!” ฉินห้าวตงคำรามออกมาด้วยความโกรธ
“อย่าโกรธกันสิ แกเป็นหมอไม่ใช่เหรอ? เวลาโกรธมันจะทำให้ตับของแกเจ็บนะ เรื่องแบบนี้แกควรจะรู้นี่” ตงฟางเหลียงดูเหมือนจะพอใจกับการตอบโต้ของฉินห้าวตง เขาพูดต่อว่า “เอาแบบนี้แล้วกัน พวกเรามาเล่นเกมกันเถอะ!”
จบตอน
