ขยะแห่งตระกูลเคานต์ (Trash of the Count s family)

บทที่ 11 เอามันออกมา 4

‘นายน้อยกระผมได้ฟังมาจากรองพ่อบ้านฮันส์แล้ว กระผม…รอน…จะทำทุกอย่างที่สามารถทำได้เพื่อให้แน่ใจว่านายน้อยจะเปล่งประกายที่สุดในเมืองหลวง’

ไหล่ของคาร์ลสั่นขึ้นเล็กน้อยขณะที่เขาเดินทางออกจากคฤหาสน์เฮนิตัส เขากำลังคิดถึงบทสนทนาที่เขามีกับรอนทันทีที่ตื่นมาในตอนเช้า

‘นี่เป็นครั้งแรกที่นายน้อยจะได้ไปนอกเมืองเฮนิตัสใช่มั้ย? กระผมเก่งในการล่ากระต่ายมากและกระผมจะล่ากระต่ายสำหรับนายน้อยเมื่อเราหยุดพักค้างแรมกันข้างนอกนั่น’

เสียงสงบและอ่อนโยนของรอนยังสะท้อนก้องอยู่ในหูของคาร์ล เขารู้สึกราวกับว่าเขายังสามารถได้ยินเสียงของรอนเหมือนภาพหลอนอยู่ตลอดเวลาเหมือนหมอกที่กำลังอบอวลอยู่ด้านนอกอยู่ในขณะนี้ คาร์ลกลัวว่ารอนจะอธิบายให้เขาฟังเกี่ยวกับการล่าสัตว์โดยเฉพาะกระต่ายในตอนเช้า

‘นายน้อยต้องระวังเมื่อจะจัดการกับสัตว์ขนาดเล็กแบบกระต่ายมันเป็นสัตว์ที่ตกใจง่าย เนื่องจากเราไม่รู้ว่ามันจะวิ่งหนีเราไปเมื่อไหร่นายน้อยจึงต้องใส่ใจกับสภาพแวดล้อมรอบข้างแล้วลงมือฆ่ามันทันที!อา…นายน้อยต้องเอาเครื่องในมันออกมาหลังจากที่จับมันได้ กระผมเก่งในเรื่อง………’

คาร์ลต้องหันไปมองเมื่อเห็นรอนเลียนแบบการตัดหัวกระต่ายด้วยมือของเขา รอนดูตื่นเต้นมาก อย่างไรก็ตามความคิดเดียวของเขาตอนนี้คือรอนกำลังเล่นสนุกกับเขา แต่คาร์ลก็ยินดีที่รู้ว่ารอนจะเดินทางไปเมืองหลวงพร้อมกับเขา

‘ฉันสามารถเอาบารอคไปเป็นพ่อครัวส่วนตัวได้…’

รอน…บารอค…เขาได้แจ้งความต้องการแก่ฮันส์เพื่อที่จะได้พาพ่อลูกคู่นี้ไปเมืองหลวงด้วย แน่นอนว่าตอนนั้นรอนก็อยู่ที่นั่นด้วย

‘ฮันส์ …ข้าอยากได้ตัวบารอคไปเป็นพ่อครัวส่วนตัวสำหรับการเดินทางในครั้งนี้’

‘กระผมต้องถามพ่อครัวบารอคกอ่นขอรับ? ช่วงนี้เขายุ่งกับงานในครัวมาก…’

‘ไม่รู้สิ..แต่ข้าไม่สามารถกินอะไรนอกจากอาหารที่บารอคเป็นคนปรุงเท่านั้น ยังไงข้าต้องพาเขาไปให้ได้ดังนั้นนายต้องจัดการให้ได้…’

ฮันส์เริ่มกังวลแต่รอนดูเหมือนจะมีความสุขที่จะได้เดินทางไปพร้อมลูกชายของตน

‘นายน้อย..ลูกชายของกระผมจะมีความสุขมากหากเราได้ไปที่เมืองหลวง กระผมจะไปแจ้งให้เขาได้ทราบ..’

คาร์ลเริ่มผ่อนคลายลงหลังจากได้ยินประโยคของรอน เขากังวลว่าพวกเขาจะบอกว่าไม่สามารถทำได้แต่ บารอคสมควรจะได้ออกไปจากที่นี่และเดินทางไปยังเมืองหลวงเช่นกัน

คาร์ลเดินผ่านหมอกที่ปกคลุมไปทั่วเมืองเวสเทิร์น ในขณะที่เขานึกถึงคนที่จะไปเมืองหลวงพร้อมเขา เรื่องราวในนิยายอ่านเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อยแต่ใช่ว่าเขาจะยอมแพ้ในการหาผลประโยชน์ให้แก่ตนเอง

“นายน้อยมาถึงแต่เช้าตรู่เลยนะขอรับ…”

พ่อค้าขนมปังดูผ่อนคลายมากขึ้นเมื่ออยู่ต่อหน้าคาร์ลหลังจากที่ได้พบกับเขา 2-3 ครั้ง ก่อนที่เขาจะเอ่ยปากถาม

“ขนมปังล่ะ?”

พ่อค้าขนมปังส่งยิ้มให้เขาก่อนจะยื่นถุงขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยขนมปัง

“แน่นอนขอรับ กระผมได้เตรียมมันพร้อมแล้ว แต่วันนี้เป็นวันสุดท้ายจริงๆหรือขอรับ?”

“ทำไม? อยากได้เงินจากข้าเพิ่มรึ…”

“ใช่ขอรับ…มันเป็นเช่นนั้น…”

คาร์ลอมยิ้ม เขาชอบคำตอบที่ซื่อสัตย์เช่นนี้ คาร์ลตบไปที่ไหล่ของพ่อค้าขนมปังเบาๆซึ่งเขาดูเหมือนจะมีท่าทางผ่อนคลายกว่าเดิมเมื่ออยู่กับตน

“ข้าจะกลับมาเมื่อข้าต้องการกินมันอีก….”

พ่อค้าขนมปังมองคาร์ลเดินจากไปช้าๆก่อนจะหายลับไปกับหมอกทึบ เขาเริ่มอธิษฐานให้คาร์ลกลับมาอุดหนุนอีกครั้งและให้เงินแก่เขาเป็นจำนวนที่มากกว่าเดิม

คาร์ลไม่ทราบถึงคำอธิษฐานของพ่อค้าขนมปังเขายังคงมุ่งหน้าไปที่สลัมและได้พบสองพี่น้องที่รอเขาอยู่

‘เด็ก 2 คนนี้ไม่มีบ้านอยู่หรือไง?’

วันนี้คาร์ลมาเช้ากว่าปกติ พี่น้องสองคนนี้ก็ยังรอเขาอยู่เหมือนกับว่าได้รอเขาอยู่ที่เนินเขาตั้งแต่เมื่อคืน เด็กชายท่าทางง่วงงุนจึงเอนซบเข้าหาพี่สาวของตน เด็กทั้งสองค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองคาร์ล ผมและเสื้อผ้าของพวกเขาดูเปียกชื้นอาจเป็นเพราะพวกเขาอยู่ที่นี่ในช่วงเช้าที่มีหมอกลงทึบ

แน่นอน ว่าคาร์ลแกล้งทำเป็นไม่สังเกตเห็น

“มาเอาไปสิ?” เด็กทั้งสองส่งยิ้มให้กลับคาร์ลพลางยื่นมือเพื่อหยิบเอาอาหารอีกครั้ง คาร์ลรอจนกระทั่งเด็กทั้งคู่หยิบมันไปและมุ่งหน้าไปยังอาณาเขตของต้นไม้กินคน

‘ฉันดีใจที่วันนี้หมอกลงหนามาก….’

หมอกทำให้ทัศนวิสัยในการมองดูแย่มากขึ้นเนื่องจากเนินเขานี้เป็นจุดที่สูงที่สุดในเมืองเวสเทิร์น ยกเว้นอาณาเขตของท่านเคานต์ เมื่อหมอกหนาถูกปกคลุมในบริเวณนี้ทำให้ไม่มีใครสามารถเห็นสิ่งที่คาร์ลกำลังทำอยู่หรือที่สำคัญกว่านั้นอาจเป็นสิ่งที่เขาจะได้รับจากต้นไม้กินคนนั่น

~ เอาอีก มากกว่านี้ ขอเพิ่มมากกว่านี้ ~

คาร์ลเทขนมปังจากถุงเข้าไปในโพรงของต้นไม้ขณะที่ต้องฟังเสียงที่น่ากลัวชวนขนลุกนี้อยู่ตลอดเวลา ทันใดนั้นความมืดภายในโพรงก็ค่อยๆเปลี่ยนจากสีเทาเป็นสีขาว คาร์ลเริ่มยิ้ม……ความพยายามของเขาไม่ใช่เรื่องไร้สาระ และตอนนั้นเอง…….

~ มากกว่านี้ มากกว่านี้ มากกว่านี้!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ~

‘นี่มันอะไรกัน…..’ คาร์ลเริ่มสับสนและก้าวถอยหลังออกมาหลังจากได้ยินเสียงกรีดร้องที่เพิ่มมากขึ้นกว่าเดิม

‘นิยายไม่ได้บอกว่าจะเป็นแบบนี้นี่นา….’

~ ให้มากกว่านี้ ให้ข้ามากกว่านี้ ข้าจะให้รางวัลแก่เจ้า รางวัล รางวัล รางวัล ~

ประโยคนั้นทำให้คาร์ลตาเป็นประกาย เขาไม่คาดหวังว่าวิญญาณบ้านั่นจะมอบความต้องการให้เขาได้เร็วเพียงนี้

“รอสักครู่….”

ต้นไม้สีดำขยับก้านของมันไปมาราวกับพยักหน้าให้เขา คาร์ลรู้สึกเหมือนอยู่ในฉากภาพยนตร์สยองขวัญ เขาเริ่มตัวสั่นเล็กน้อยก่อนจะสาวท้าวฝ่าหมอกทึบออกไป ตอนนี้เป็นเวลาเช้าตรู่แต่พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้นและหมอกก็ยังคงปกคลุมไปทั่วบริเวณ

ดูเหมือนฝนจะตกในไม่ช้า…สองพี่น้องนั่นคงไปที่ไหนสักแห่งเมื่อคาร์ลกลับมาแล้วไม่พบกับทั้งคู่ เขาคิดว่าเด็กทั้งสองคงไปหาที่หลบฝนแถวๆนี้อยู่ คาร์ลวางถุงขนมปังถุงที่สามของวันนี้ลงตรงหน้าของต้นไม้กินคน

‘หวังว่านี่คงเป็นถุงสุดท้าย….’

แสงภายในโพรงต้นไม้สว่างเป็นสีขาวเหมือนหมอกสีขาวที่โอบรอบคาร์ลไว้

‘มันจะกลายเป็นแสงสว่างที่ขาวกว่านี้เมื่อฉันใส่ขนมปังถุงสุดท้ายนี้เข้าไป’

และในที่สุด…….

~ อร๊างงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง ~

เสียงที่ดังกึกก้องขึ้นมันเป็นเสียงที่แตกต่างจากเสียงพูดที่คาร์ลเคยได้ยิน เสียงที่ดังออกมาจากต้นไม้ไม่ได้ดึงดูดความสนใจของเขาเท่ากับสิ่งที่เห็นตรงหน้า โพรงของต้นไม้กำลังโปร่งแสงสว่างขึ้นช้าๆในโพรงของมันที่ควรจะมีความมืดมิดปกคลุมเพราะเงาของมัน แต่ในสถานการณ์ตอนนี้กับไม่เป็นเช่นนั้น…

นี่คือพลังศักดิ์สิทธิ์โบราณ

ช่วงเวลาที่คาร์ลได้เห็นพลังอันยิ่งใหญ่นั่นเขาก็ยังได้ยินเสียงพูดที่เรียกร้องให้เขาหาอาหารให้มาจนถึงบัดนี้

มันเป็นสิ่งที่วิเศษมาก!

เสียงนั้นมัน………น่าสะพรึงกลัว

~ ขนมปังมันเนื้อนุ่ม!….ข้าชอบขนมปังในถุงที่สามที่เจ้านำมันมาให้ข้ายิ่งนัก ไม่น่าเชื่อว่าเวลาผ่านไปอาหารจะพัฒนาได้ขนาดนี้ สมัยของข้า!….ไม่มีสิ่งใดที่อร่อยเช่นนี้…แม้กระทั่งข้าวสาลีก็ต้องเติบโตบนแผ่นดินที่อุดมสมบูรณ์จริงๆ…ไม่!….ไม่ใช่แค่ข้าวสาลีไม่ว่าอะไรก็เป็นเช่นกัน ~

เสียงนั่นกำลังวิจารณ์รสชาติของขนมปัง

พลังของเสียงนั่นพุ่งตรงไปที่คาร์ล

‘เรื่องนี้มันไม่ได้อยู่ในนิยาย…..’

จิตวิญญาณที่ผูกติดกับผืนดินเพราะความเสียใจกำลังถูกแก้ไขด้วยการวิจารณ์รสชาติของขนมปัง คาร์ลเริ่มกระพริบตาอีกครั้ง เขากำลังคิดถึงพลังศักดิ์สิทธิ์โบราณในนิยายเรื่องกำเนิดวีรบุรุษได้กล่าวว่าโล่นิรันดร์กาลคือพลังศักดิ์สิทธิ์โบราณเพียงอย่างเดียวที่ถูกเขียนขึ้นในนิยายเรื่องนี้ แต่มันไม่เคยได้รับการถูกกล่าวอ้างว่าผู้ใดเป็นผู้ครอบครอง

‘ไม่ต้องสงสัยใดๆเลย คงไม่มีใครสามารถควบคุมพลังมันได้ แต่คนเขียนนิยายกลับสร้างสิ่งที่มีประโยชน์เช่นนี้ขึ้นมาแต่กลับไม่ให้ใครได้ครอบครอง?’

นั่นคือความคิดให้หัวของคาร์ล แต่เสียงอันน่าสะพรึงกลัวยังคงพูดพล่ามต่อไปทำให้เขาไม่สามารถจะโฟกัสต่อสิ่งใดได้

~ นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้ข้ารู้สึกเติมเต็ม! มันอร่อยยิ่งนัก! ~

เสียงน่าสะพรึงยังคงพูดพล่ามไม่หยุดเหมือนรู้สึกไม่พอใจที่ไม่เคยได้ทานอาหารที่อร่อยเช่นนี้มาก่อน หลังจากได้ฟังเสียงนั่นพล่ามประมาณ2-3นาทีเกี่ยวกับการวิจารณ์รสชาติอาหารที่คาร์ลนำมาให้ คาร์ลพยักหน้าตอบรับและพยายามไม่ส่งเสียงเพื่อขัดจังหวะมัน ขนมต่างๆเหล่านี้ไม่สามารถมีในสมัยในอดีต คนของป่าแห่งความมืดอ้างว่าตนคือคนรับใช้พระเจ้าแต่ได้รับเพียงอาหารที่จืดชืดรสชาติแย่เท่านั้น อย่างไรก็ตามคาร์ลตัดสินใจที่จะรออีกสักพักหลังจากที่ได้ยินเสียงของวิญญาณนั่นพูดถึงเรื่องราวในอดีต

~ข้าถูกเนรเทศออกจากที่นั่น พวกมันกล่าวว่าข้าเป็นคนตะกละโลภมาก! ตะกละตูดมันสิ…แน่นอนว่าข้าออกมาพร้อมกับเพื่อนของข้า..พวกเรากำลังวางแผนที่จะทำให้โลกนี้กลับสู่ทิศทางที่ถูกต้อง ……~

สำหรับคนที่ชอบเรื่องราวเกี่ยวกับพลังศักดิ์สิทธิ์โบราณเช่นเขานับว่าเป็นสิ่งสำคัญในการหาข้อมูลเพิ่มเติมแต่ข้อมูลเหล่านี้กลับจบลงอย่างรวดเร็ว มันกลับมาพูดเรื่องอาหารและเรื่องไร้สาระอื่นๆ คาร์ลจะต้องตัดบทการสนทนาให้เร็วที่สุด

~ ข้าไม่คิดว่าข้าจะยอมแพ้ต่อการได้ทดลองลิ้มลองรสชาติแสนอร่อยต่อให้ข้าจะอ้วนเพียงใดก็ตามแต่มันไม่ยุติธรรมที่ข้าได้กินเพียงแต่ของสกปรกและจบลงด้วยความตาย ~

“ใช่ มันเป็นการทดลองที่ยอดเยี่ยมและเป็นมืออาชีพมาก เพียงแค่………..”

เสียงอันน่าสะพรึงนั่นตัดบทสนทนาของคาร์ลทันที

~โอ้ว…….เจ้าเข้าใจในสิ่งที่ข้าต้องการจะทดลอง เจ้าเป็นคนดีจริงๆ ขอบคุณ!ขอบคุณ!~

คาร์ลไม่สามารถบอกได้ว่าเขาสามารถสื่อสารกับวิญญาณได้หรือไม่? เขาคิดไม่ออกกับสถานการณ์ที่กำลังเผชิญอยู่แต่เสียงน่าสะพรึงนั่นก็เงียบไปหลังจากที่มันกล่าวขอบคุณเขาจบ คาร์ลจ้องมองไปยังต้นไม้กินคนตรงหน้าเขา

“น่าสนใจมาก!!!!”

ต้นไม้กินคนจากเดิมที่เป็นสีดำตอนนี้มันเปลี่ยนเป็นสีขาวก่อนจะค่อยๆมีใบไม้สีเขียวผุดขึ้นบางส่วนบนกิ่งก้านของมัน ฉากที่ปรากฏขึ้นตอนนี้คงเป็นภาพที่ดูลี้ลับมากขึ้นเพราะตัวเขาถูกล้อมรอบด้วยหมอกทึบ

~อร๊างงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง~

เสียงที่ดังกึกก้องมันดูรุนแรงต่างจากเดิม คาร์ลคุกเข่าลงด้านข้างและทิ้งตัวลงนั่งใต้ลำต้นของต้นไม้มีแสงสีขาวสว่างจ้าออกมาจากโพรง คาร์ลยื่นมือเข้าไปในแสงสีขาว จากนั้นก็หลับตาลง

‘นี่ต้องได้แบบนี่’

พลังอันอบอุ่นและรุนแรงค่อยๆโอบรอบมือของเขาไว้ เขาเริ่มยิ้มก่อนที่จะได้ยินเสียงอีกครั้ง มันเป็นเสียงที่กังวานบริสุทธิ์และอบอุ่น

~มันจะปกป้องเจ้า~

ชิ๊ง!

เพียงพริบตาแสงสว่างจ้าก็โอบรอบตัวของคาร์ล มันเป็นแสงสีเงินบริสุทธิ์และมันก็ถูกดูดกลืนเข้าสู่ร่างกายของคาร์ลก่อนจะไปรวมกันที่ตำแหน่งหัวใจ

“เฮือกกกกกกกกก” คาร์ลถอนหายใจยาวก่อนลืมตาขึ้น มันไม่ได้รู้สึกเจ็บ มันอบอุ่นและพลังบริสุทธิ์นี้ทำให้คาร์ลมีความสุข เขารีบเปิดเสื้อที่เขาใส่ไว้ออกจากตัวเพื่อดูมัน

‘ฉันทำมันได้….’

มีโล่เงินขนาดเล็กที่ถูกสลักเป็นเครื่องหมายอยู่เหนืออกด้านซ้ายซึ่งเป็นตำแหน่งเดียวกับหัวใจของเขา มันต่างจากรอยสักทั่วไปมันดูสวยงามและเหนือจินตนาการ โล่จะเป็นสิ่งที่บอกความสำคัญถึงความปลอดภัยของเจ้าของเหนือสิ่งอื่นใด มันก็เหมือนกับว่าโล่ที่ล้อมรอบหัวใจเขาตอนนี้จะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องเขา

พลังศักดิ์สิทธิ์โบราณเช่นนี้จะมีเครื่องหมายที่ไม่ซ้ำกันและมันจะเริ่มทำงานเมื่อมีการเปิดใช้งานขึ้น

คาร์ลได้ใช้วิธีการที่เขียนขึ้นในนิยายเพื่อเรียกใช้พลังศักดิ์สิทธิ์โบราณอย่างรวดเร็ว

ผ่างงงงงงงง……

โล่นิรันดร์กาลได้ปรากฏอยู่ตรงหน้าของคาร์ล มันเป็นโล่เงินที่มีขนาดใหญ่พอที่จะปกคลุมร่างกายส่วนบนของคาร์ลได้ มันมีปีกเงินอยู่ด้านข้างทั้งสองด้านของโล่ ทำให้โล่สามารถเคลื่อนย้ายได้ภายในรัศมีร่างกายของคาร์ลและขนาดของมันก็สามารถควบคุมได้

คาร์ลเริ่มควบคุมขนาดของโล่ที่เป็นส่วนหนึ่งของร่างกายตนได้แล้ว ความกลมกลืนนี้เป็นหนึ่งในลักษณะพิเศษของพลังศักดิ์สิทธิ์โบราณ นั่นเป็นเหตุผลที่เหล่าวีรบุรุษใช้มันแม้จะเป็นเพียงแค่ใช้สนับสนุนพลังหลักของตนเท่านั้น

คาร์ลเริ่มยิ้มออกมา

‘มากสุดได้เพียงสองครั้ง’

คาร์ลกำลังคิดถึง เชวฮันซึ่งเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดที่อยู่ข้างกายเขา โล่ควรจะสามารถป้องกันการโจมตีจากเชวฮันได้

‘ความแข็งแรงของโล่นี้แข็งแกร่งกว่าที่ฉันคาดไว้ ทำไมพวกวีรบุรุษถึงไม่ใช้มันตลอดกัน?’

โล่นิรันดร์กาล เป็นชื่อเรียกของโล่ที่มีความเป็นอมตะยากแก่การทำลาย แต่คุณสมบัติมันก็ยังต่างกับชื่อ มันสามารถหายไปได้เมื่อถูกทำลายได้เช่นกัน หากโล่ได้รับการโจมตีที่แข็งแกร่งกว่าความสามารถของมัน โล่นี้จะเก็บสะสมพลังของมันไว้ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อปกป้องหัวใจของเจ้าของก่อนจะหยุดพักไปหลังจากนั้นโล่จะฟื้นตัวและสามารถกลับมาใช้งานได้อีกครั้ง ความแข็งแรงของโล่ก็มาจากหัวใจของเจ้าของ

หัวใจที่กำลังเต้นกระหน่ำนั้นกลายเป็นพลังของโล่ หัวใจที่แข็งแกร่งของเจ้าของในขณะที่โล่พยายามปกป้องหัวใจ มันจะเกิดสิ่งใดขึ้นเมื่อในขณะนั้นเจ้าของมีหัวใจที่แข็งแกร่ง…?

‘มันก็ยิ่งทวีความแข็งแกร่งขึ้น’

มีหลายวิธีในการเสริมสร้างพลังศักดิ์สิทธิ์โบราณนี้ คาร์ลจะต้องเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้กับโล่บนเส้นทางสู่เมืองหลวง เมื่อเหตุการณ์เป็นเช่นนี้ เขาควรจะสามารถสร้างโล่ที่สามารถฟื้นตัวได้ภายใน 10 นาทีไม่! นานไป….ต้องน้อยกว่า 5 นาที เมื่อคนที่มีพรสวรรค์เช่นเชวฮันจะพยายามฆ่าเขาด้วยพลังทั้งหมดที่เขามี พลังศักดิ์สิทธิ์โบราณเช่นเดียวกับที่พบในต้นไม้กินคนนี้เป็นเรื่องยากที่จะหามันพบยกเว้นแต่จะสามารถรู้หรือพบมันได้ด้วยความบังเอิญ ‘ความบังเอิญ’ที่มีระบุในนิยายตั้งแต่เล่ม1ถึงเล่ม5 นั่นคือสิ่งที่คาร์ล เฮนิตัสรับรู้มันเป็นอย่างดี

คาร์ลเริ่มยกยิ้มอีกครั้ง เขาเอื้อมมือไปสัมผัสกับโล่ที่อยู่ตรงตำแหน่งหัวใจของตน เขารู้สึกดีกับสิ่งที่ได้รับแต่มีอยู่สิ่งหนึ่งที่เขารู้สึกไม่ชอบใจ

“มันดูเหมือนพระเจ้าเกินไป”

มันมีลักษณะเหมือนโล่ศักดิ์สิทธิ์ที่เหล่าอัศวินของพระเจ้าใช้ถือคู่กับดาบตามตำนาน แน่นอนว่าเจ้าของเดิมของโล่นี้เป็นนักบวชที่เบื่อหน่ายกับคำสอนของพระเจ้าและเจ้าของคนปัจจุบันเช่นคาร์ลก็ไม่ชื่นชอบพระเจ้า

‘ไม่ใช่ว่าจะมีเหตุผลมากมายที่ฉันจะใช้โล่นี้’

เขากำลังวางแผนที่จะหลีกเลี่ยงการต่อสู้ไปให้คนอื่น ความน่ากลัวของการโจมตีในเมืองหลวงนั้นเขาอาจจะต้องใช้มันหากมีสิ่งที่เป็นอันตรายเกิดขึ้นต่อตนเอง แต่เขาจะทำให้แน่ใจว่ามันจะต้องมีขนาดเล็กและเป็นเพียงเงาบางเบาเพื่อไม่ให้คนอื่นสังเกตเห็นมัน

คาร์ลกลับไปสนใจโล่ที่อยู่บนตำแหน่งหัวใจของตนอีกครั้งและตบเบาๆไปที่ต้นไม้สีขาวที่อยู่ตรงหน้าก่อนจะเริ่มเดินออกไปจากบริเวณนี้ หมอกทึบเริ่มคลายลงก่อนจะเริ่มกลายเป็นสายฝนที่เริ่มตกกระทบใส่ไหล่ของคาร์ลให้เปียกชื้นขึ้น คาร์ลชอบหมอกแต่ไม่ชอบฝน เขาเริ่มเดินให้เร็วขึ้นเขาต้องไปยังคฤหาสน์ให้เร็วที่สุด ตอนนี้เขาต้องการเพียงรถม้าเท่านั้น

ตอนนั้นเอง

“เมี้ยว เมี้ยว”

คาร์ลรู้สึกเย็นวาบไปทั่วต้นคอ มันเป็นซอยด้านขวามือที่อยู่ด้านนอกของคฤหาสน์เฮนิตัส เขามองเห็นดวงตาสีทองสองคู่ที่จ้องมองเขาอยู่ ก่อนที่อาการขุ่นเคืองจะเริ่มปรากฏขึ้น

มีลูกแมวสองตัวอยู่ตรงหน้าคาร์ลพวกมันดูน่าสงสารและร่างกายต่างเปียกโชกไปด้วยสายฝน พวกมันก้าวช้าๆมาหาคาร์ลก่อนจะเอาแก้มของพวกมันถูไถไปกับเท้าของเขา

“เฮ้อ…..”

คาร์ลถอนหายใจยาวและออกเดินต่อ ลูกแมวทั้งคู่ต่างวิ่งตามหลังคาร์ลไป พวกมันออกวิ่งตามคาร์ลไปอีกครั้งเหมือนกับว่าไม่มีอะไรจะมาขัดขวางความตั้งใจของพวกมันได้แม้จะมีขาที่สั้นเพียงใดก็ตาม

“นายน้อยเกิดอะไรขึ้นขอรับ?”

คนที่ทักคาร์ลคือรองพ่อบ้านฮันส์ เขามีท่าทางสับสนและดวงตาเบิกกว้างต่อสิ่งที่อยู่เบื้องหน้า ท่าทางฮันส์จะตกใจมาก คาร์ลเดาะลิ้นของตนเองก่อนที่จะส่งสิ่งที่อยู่ในมือตนยื่นให้แก่ฮันส์

“อย่าถามอะไรโง่ๆ มาเอามันไป…”

ดวงตาของฮันส์เริ่มพราวระยับ

“ลูกแมวนี่ขอรับ? มันช่างน่ารักเหลือเกิน…”

รองพ่อบ้านฮันส์ทำตัวได้สมเป็นพ่อบ้านผู้ใสซื่อจริงๆ? เขาวางลูกแมวทั้งสองตัวใส่ในมือฮันส์ที่กำลังตื่นเต้นยินดีด้วยความระมัดระวัง

ลูกแมวทั้งสองที่ห้อยต่องแต่งอยู่ในมือของฮันส์ยังคงจ้องมองมาที่คาร์ลอยู่แม้ว่าพวกมันจะอยู่ในมือของฮันส์แล้วก็ตาม

“นายน้อย กระผมขอเป็นคนเลี้ยงลูกแมวน่ารักสองตัวนี้เองนะขอรับ?”

“แล้วแต่เจ้าเถิด…” ฮันส์ยิ้มกว้างขึ้นด้วยความยินดี คาร์ลเดินผ่านฮันส์ที่กำลังตื่นเต้นไปอย่างช้าๆ

“อ้อ! มีบางอย่างที่เจ้าต้องรู้…พวกมันจะเงียบสงบเมื่อเจ้าเอาอาหารให้มันกินและพวกมันทั้งคู่เป็นพี่น้องกัน”

ลูกแมวทั้งสองต่างสะดุ้งและเริ่มสั่นไปทั้งตัว ตาสีทองของพวกมันเบิกกว้างขึ้นขณะที่ยังจ้องมองไปที่คาร์ล

“อะไรนะขอรับ?”

ในตอนที่คาร์ลถามขึ้นด้วยความสับสน เขาก็เดินกลับไปหาฮันส์จากนั้นก็ก้มศีรษะของตนลงก่อนจะลูบเบาๆไปที่ศีรษะของพวกมัน นี่คือสิ่งที่เขาสงสัยอยู่ตลอดในช่วง 2-3 วันมานี้และมันทำให้เขาคาใจมาโดยตลอด

ลูกแมวขนสีเงินมีกลิ่นเหม็นของสมุนไพรชนิดเดียวกับที่เขาเคยให้เด็กหญิงและตอนที่เขาอุ้มลูกแมวทั้งคู่เมื่อก่อนหน้านี้เขาก็ได้กลิ่นสเต็กเนื้อและเบคอนพาสต้าครีมที่เขาเคยให้แก่สองพี่น้องนั่นเช่นกัน

สิ่งเหล่านี้ทำให้ความสงสัยและความคาใจทั้งหมดของเขาได้รับการแก้ไขในทันที

“พวกเจ้าคิดว่าข้าไม่รู้งั้นหรือ?”

ตาสีทองของลูกแมวทั้งสองตัวยังคงสั่นไหวรุนแรง เขามองไปที่สองพี่น้องที่เคยมอบอาหารให้เมื่อไม่นานมานี้ก่อนจะยิ้มออกมา