ฝากติดตามเพจด้วยนะครับ แฟนเพจ แจ้งเตือนก่อนใคร กดเลย
https://www.facebook.com/AncientStrengtheningTechnique
บทที่ 208 – อัญมณีสีดำ ระดับชั้นของสุราเปรียบดั่งความงามของหญิงสาว
"ไปดื่มอะไรกันเถอะ ข้ามีสุราที่บ่มมานานเก็บเอาไว้อยู่ที่นี่!!"ชายคนนั้นพูดอย่างร่าเริงโดยไม่สนใจสายตาตำหนิใดๆของหญิงโฉมงาม
เมื่อมองดูกิริยาการกระทำของชายรูปงามชางห่าย ชิงสุ่ยก็รู้ได้ทันทีว่าเขาต้องเป็นคนที่รักในการดื่มสุรา และเขายังรักมากพอๆกันเก็บสะสมพวกมันเอาไว้ แต่จากเหตุการณ์ทั้งหมด ดูเหมือนว่าแม่ของชางห่ายหมิงเยวี่ยดูเหมือนจะไม่ชอบพฤติกรรมการเสพติดสุราของชายรูปงามชางห่ายมากนัก แต่การดื่มสุราที่อยู่ในดินแดนเก้ามหาทวีปไม่ได้ส่งผลอันตรายใดๆต่อร่างกาย ยิ่งไปกว่านั้น สุราแจ้งให้สารอาหารที่สำคัญแก่ร่างกายได้อีกด้วย
แต่ถึงอย่างนั้นชิงสุ่ยก็รับรู้ได้ว่าภรรยาของชางห่ายไม่ได้โกรธเขาเลยแม้แต่น้อย และดูเหมือนชายสง่างามคนนี้จะค่อนข้างอ่อนโยนและเคารพหญิงสาวผู้เป็นภรรยา ชิงสุ่ยไม่เห็นแม้แต่ข้อบกพร่องใดๆ ทุกอย่างในตัวชายของชางห่ายชางห่าย แสดงให้เห็นว่าเขานั้นเป็นคนที่สมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่ชิงสุ่ยจะเคยพบมาก่อน
ขณะที่พวกเขาเดินอยู่ภายในอาคารที่สะดวกสบาย ชิงสุ่ยมองดูชางห่ายหมิงเยวี่ยที่กำลังมีลักษณะคล้ายเด็กน้อยกำลังมองคู่รักจากสรวงสวรรค์ พ่อแม่ของเธอ ในขณะที่เขาเดินอยู่ที่ทางโถงใหญ่ พ่อแม่ของชางห่ายหมิงเยวี่ยก็ไม่ได้ลืมชิงสุ่ยหรือห่าวหยุนลิ่วลี่ บางครั้งพวกเขาก็หันศีรษะมาเพื่อตรวจสอบและพูดคุย
โดยปกติชิงสุ่ยจะไม่ค่อยพูดคนที่พยายามพูดกับเขา แต่สำหรับคู่สามีภรรยาชางห่ายซึ่งเป็นคนที่มีประสบการณ์มากมาย พวกเขาเริ่มพูดคุยและสร้างความเป็นมิตรได้อย่างง่ายดาย มันทำให้ผู้คนที่ฟังรู้สึกอบอุ่น
พวกเขาเดินตรงเข้าไปยังห้องๆหนึ่งอย่างรวดเร็ว ห้องรับแขกที่แสนอบอุ่น สะดวกสบาย ละเอียดอ่อน และประดับประดาไปด้วยเครื่องใช้ที่แสนธรรมดา!!!
"เชิญนั่งไปตามสบาย คิดซะว่าที่นี่เป็นบ้านของเจ้าเอง พวกเราจะดีใจมาก!!"ชายรูปร่างสง่างามยิ้มและกล่าวอย่างสุภาพหลังจากที่เขาเดินเข้าไปในห้อง
"การที่สามารถทำลายผลึกแก้วที่แข็งดุจสรวงสวรรค์มันช่างเป็นน่าเรื่องประหลาดใจ มันช่างหายากยิ่งนักที่เด็กน้อยของข้าจะพาเพื่อนมาที่นี่ ข้ารู้สึกมีความสุข ข้ามีความสุขเหลือเกิน!!!"ชายรูปร่างสง่างามกล่าวอย่างสุขสันต์
ด้วยเหตุผลที่ไม่มีใครรู้ หญิงโฉมงามกรอกดวงตาของเธอไปมองชายสง่างามอย่างน่าหลงใหล มันเป็นภาพที่สามารถทำให้ผู้คนเกิดความอิจฉาได้ ซึ่งชิงสุ่ยเองก็รู้สึกอิจฉาอยู่ครู่หนึ่ง การที่เขามีภรรยาและลูกสาวเช่นนี้ เขาคงไม่ต้องการสิ่งใดอีกแล้ว
หญิงคนนั้นยิ้มมาที่ชิงสุ่ยและห่าวหยุนลิ่วลี่หลังจากนั้นเธอก็จากไป
"ท่านพ่อ เหตุใดท่านถึงพูดกับลูกสาวๆเช่นนั้น? ท่านทำให้ลูกดูเหมือนว่าไม่มีเพื่อนเลย" เด็กหญิงตัวน้อยกอดแขนของชายรูปงามและกล่าวอย่างนิ่มนวล
ว่ากันว่าผู้หญิงจะงดงามยิ่งขึ้นถ้าหากพวกเธอมีความรัก ในตอนนี้เธอกำลังแสดงท่าทางที่ดูน่ารักน่าเอ็นดู แต่ถ้าหากผนวกกับพลังอันแข็งแกร่งที่เธอครอบครอง เธอจะกลายเป็นหญิงสาวที่มีความงามและมีความทรงเสน่ห์จนไม่อาจประเมินได้
"ข้าคิดว่าคงมีผู้คนไม่น้อยเลยที่กำลังอิจฉาและชื่นชมท่าน" ชิงสุ่ยกล่าวขณะที่เขาเผยรอยยิ้มและมองไปยังชายที่ดูเหมือนพระเจ้า
"เออ อย่างไร?"ไหนว่าชายคนนั้นจะมีน้ำเสียงเหมือนเข้าใจแต่เขากำลังถามกลับมาด้วยความจริงจัง บรรยากาศโดยรอบยังคงดูสงบ น้ำเสียงที่ดูอ่อนโยนและดึงดูดทำให้ชิงสุ่ยค่อนข้างรู้สึกสบายใจ เขาเป็นชายที่ทรงเสน่ห์อย่างแท้จริง จากสิ่งที่ชิงสุ่ยเห็ย ผู้ชายที่สมบูรณ์ขนาดนี้จะมีคู่ครองที่สมบูรณ์ได้ขนาดไหน
"ลูกสาวของท่านจะแสดงท่าทางที่ดูน่ารักน่าเอ็นดูก็ต่อเมื่อนางอยู่ต่อหน้าท่านเท่านั้น ถ้าหากข้าไม่ได้เห็นมันด้วยตาของขายเอง ข้าคงไม่อาจเชื่อเลยว่าหญิงสาวที่ดูโดดเดี่ยว เหินห่าง และวางท่าคนนี้จะสามารถมีความรักได้ มีชายจำนวนไม่น้อยเลยที่กำลังอิจฉาท่านที่ท่านสามารถได้รับความสุขจากนางได้"ชิงสุ่ยหัวเราะขณะกล่าวอย่างสุภาพต่อชายรูปร่างสง่าและมองไปที่ชางห่ายหมิงเยวี่ย
หลังจากคำพูดชิงสุ่ย ใบหน้าของชางห่ายหมิงเยวี่ยเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีชมพูเล็กน้อย ดวงตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก เหลือบมองไปที่ชิงสุ่ยอย่างสงสัย ความขี้เล่นที่แสดงออกเป็นสิ่งที่เกินคาดคิดว่าจะปรากฏขึ้นบนหญิงสาวรูปงามเช่นนี้ได้
"ฮ่าๆ ถ้าหากลูกสาวข้ามีความน่ารักและเอ็นดูตามที่เจ้ากล่าวมาจริงๆ หลังจากนี้ข้าคงจะต้องกังวลถ้าหากข้าต้องปล่อยให้ลูกสาวของข้าต้องอยู่ตามพื้นที่สาธารณะทั่วไป"ชายรูปร่างสง่างามพูดคุยอย่างสนุกกับชิงสุ่ยในเรื่องลูกสาวเขา
"แท้จริงแล้วนางไม่ใช่คนที่น่ากลัว แต่นางเป็นเพียงคนที่ชอบอยู่อย่างโดดเดี่ยว มันถึงทำให้ผู้ชายจำนวนมากไม่อาจเข้าถึงนางได้ และอย่างน้อยข้าเองก็ยังไม่เคยเห็นใครที่จะเปลี่ยนแปลงเรื่องเหล่านั้นได้ ซึ่งแน่นอน ท่านเองก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงนางได้" ชิงสุ่ยหัวเราะ เขาเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าคำพูดของเขานั้นจะเป็นคำชมเชยหรือคำดูถูกต่อชางห่ายหมิงเยวี่ย
"ฮ่าๆๆ เจ้าพูดตรงใจข้า มาตรฐานของนางนั้นสูงเกินไป ข้างกังวลเหลือเกินว่านางคงจะต้องไร้คู่ครองอย่างแน่นอน"ชายรูปร่างสง่างามยิ้มและกล่าวอย่างสุภาพ
"ท่านพ่อ ท่านจะพูดเรื่องเหล่านี้กันทำไม?"
ชายคนนั้นมองไปที่ชางห่ายหมิงเยวี่ยและมองไปที่ชิงสุ่ย ก่อนที่เขาจะกล่าวออกมา "แท้จริงแล้ว ถ้าหากลูกสาวของข้าได้พบกับชายผู้เป็นที่รักของนาง พ่อคนนี้ย่อมรู้สึกยินดีและมีความสุข แต่ช่างน่าเสียดายแม้ว่าข้าจะปล่อยให้เด็กหญิงตัวน้อยของข้าเผชิญกับโลกต่างๆ จนกระทั่งเวลาตลอด 30 ปีนี้ มันไม่ได้ทำให้ข้ารู้สึกดีขึ้นเลย"
"ท่านพ่อ ท่านเลิกพูดเรื่องของลูกสักทีเถิด" ชางห่ายหมิงเยวี่ยกอดแขนพ่อของเธอเอาไว้และเผยริมฝีปากสีแดงอันยั่วยวนของเธอ จากนั้นเธอก็เหลือบมองไปที่ชิงสุ่ยด้วยสายตาที่ดูโกรธเคือง
อย่างไรก็ตามชิงสุ่ยก็ยิ้มตอบแล้วจ้องมองไปที่ดวงตาของชางห่ายหมิงเยวี่ย มันเต็มไปด้วยความสุข ความโกรธ และความขมขื่นที่ปรากฏขึ้น อย่างน้อยในตอนนี้เขาก็รู้สึกได้ว่าเธอเป็นหญิงสาวที่ดูน่ารักยิ่ง
สายรูปร่างสง่างามเมื่อคราวยังมีความสุขหลังจากที่เขามองดูห่าวหยุนลิ่วลี่ที่ไร้คำพูดใดๆ "ลิ่วลี่ ชื่อของเจ้าฟังดูเพราะในงดงามยิ่งนัก แต่เมื่อเทียบกับเจ้า ตัวเจ้ากลับงดงามยิ่งกว่า หลังจากนี้ ถ้าจะให้ของขวัญต้อนรับเจ้า ในตอนนี้เจ้าคือลูกศิษย์ของลูกสาวข้า แม้จะเป็นเพียงในนามข้าเองก็ไม่คิดว่าด้วยระดับพลังของเธอที่เล็กน้อยแค่นี้จะสามารถรับลูกศิษย์ได้ หลังจากนี้เป็นต้นไปให้เจ้าเรียกข้าว่าท่านลุงอาวุโส และเดี๋ยวข้าและท่านป้าอาวุโสของเจ้าจะสอนทุกอย่างให้เจ้าเฉกเช่นเดียวกับลูกสั่งของข้าหมิงเยวี่ย นางมักจะอยู่โดดเดี่ยวมาตั้งแต่เด็ก แต่หลังจากที่นางได้พบเจอกับเจ้า ถ้าก็รู้สึกได้ว่านางมีความสุขมากยิ่งขึ้น ฉะนั้นเจ้าจงคิดว่าบ้านหลังนี้ก็เหมือนบ้านของเจ้าเสกเช่นเดียวกับหมิงเยวี่ย"
"ฮา ฮ่า ลิ่วลี่ เจ้าเรียกเขาว่าพ่อบุญธรรมเถิด ตราบใดที่เจ้าเรียกเขาว่าพ่อบุญธรรม คนมากมายก็จะไม่กล้าข่มขู่เจ้าในทันที ถ้าจะให้ท่านพ่อมึงข้ามอบของขวัญให้เจ้าอีกมากมาย แต่ข้าบอกตามตรงเลยว่า ความสัมพันธ์ระหว่างศิษย์กับอาจารย์ของเรานั้นคงไม่อาจอยู่ได้นาน มันก็เป็นเพียงแค่คำเรียกก็เท่านั้น และตอนนี้เป็นเวลาที่ดีแล้วที่เราจะจบสิ้นมัน"ชางห่ายหมิงเยวี่ยกล่าวอย่างสดใส
จากริมฝีปากของห่าวหยุนลิ่วลี่ เธอค่อนข้างลังเลซักพักนึงก่อนที่จะกล้ากล่าวว่า "พ่อบุญธรรม" ยังมีความสุข เธอนั้นต้องการที่จะแสดงความเคารพโดยการคำนับ แต่เธอก็ถูกหยุดโดยอาจารย์ของเธอซึ่งกล่าวว่ามันไม่จำเป็นเลยที่เราต้องทำเช่นนั้น
หัวใจของหญิงสาวคนนี้เป็นอะไรที่ไม่อาจคาดเดาได้ การที่ชางห่ายหมิงเยวี่ยได้กลับมาอยู่ที่บ้านของเธอ มันทำให้เธอทำร้ายความรู้สึกของตาเหลือเพียงแค่ความภาคภูมิใจ การเป็นทิพย์ธิดาและอารมณ์ในสายตาของชิงสุ่ยฝันสลายไปในพริบตา
"ด้วยความเคารพท่านผู้อาวุโส ท่านไม่มีของขวัญให้ข้าบ้างเลยหรือ? ขนาดลิ่วลี่ยังมีท่านค่อยอุปถัมภ์ ข้าเองก็อยากจะมีโชคแม้มันจะน้อยนิดก็ตาม"
ทันทีทีิงสุ่ยกล่าวจบ หญิงโฉมงามเดินกลับเข้ามาพร้อมด้วยขวดสุราชั้นดี ในขณะที่เธอมองไปที่ชิงสุ่ยและกล่าวด้วยรอยยิ้ม "พวกเราวางแผนที่จะมอบสิ่งที่มีค่าที่สุดให้แก่เจ้า แต่พวกเราต้องการดูว่าเจ้ามีคุณสมบัติมากพอที่จะได้รับหัวใจดวงนั้นไปหรือไม่ พวกเราจะคอยสนับสนุนเจ้า"
คำพูดของหญิงโฉมงามทำให้ทุกคนตกใจนอกเหนือจากชายรูปงาม ชิงสุ่ยค่อยๆฝืนยิ้ม ไม่ใช่ว่าสิ่งที่มีค่ามากที่สุดของพวกเขาคือ ชางห่ายหมิงเยวี่ยลูกสาวของเขาหรอกหรือ? ถ้าเป็นเช่นนั้นนั่นก็หมายความว่าพวกเขาจะสนับสนุนชิงสุ่ยในเรื่องที่เกี่ยวของกับลูกสาวของพวกเขา?
ชางห่ายหมิงเยวี่ยและห่าวหยุนลิ่วลี่เองก็มีความฉลาดปราดเปรื่องดังนั้นพวกเธอจึงสามารถเข้าใจคำพูดเหล่านั้นได้อย่างรวดเร็ว ชางห่ายหมิงเยวี่ยเปิดปาก แต่ไม่พูดคำพูดใดๆออกมา เพียงแต่เธอพยายามเหินห่างกับชิงสุ่ย อย่างไรก็ตามคำพูดเหล่านั้นมันทำให้หัวใจของห่าวหยุนลิ่วลี่สั่นไหว
ในหัวใจของห่าวหยุนลิ่วลี่ ชางห่ายหมิงเยวี่ยเป็นผู้หญิงที่ดีที่สุดและงดงามที่สุด เธอเป็นคนที่สมบูรณ์แบบ ความเมตตาของเธอที่มีต่อลิ่วลี่ไม่สามารถตอบแทนให้หมดได้ ห่าวหยุนลิ่วลี่เต็มใจที่จะทำอะไรก็ได้ตามที่เธอต้องการ เธอรู้สึกว่าเธอนั้นต่ำต้อยกว่าใจของเธอในทุกๆอย่าง
ตอนนี้เธอเห็นคนที่เธอจะต้องเรียกว่าพ่อบุญธรรมและแม่บุญธรรมพยายามจับคู่ระหว่างอาจารย์ของเธอจะชิงสุ่ย ก่อนหน้านี้เธอรู้สึกว่าชิงสุ่ยห่างเหินกับเธอมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ในบางทีเธอกลับรู้สึกว่าชิงสุ่ยคือคนที่เธอต้องการในอนาคต
หรือเธอจะต้องปล่อยมือให้กับอาจารย์ของเธอ? เธอจะต้องปล่อยชายผู้ซึ่งกำลังมี ความสัมพันธ์ที่ดีไปเช่นนั้นหรือ
ชางห่ายหมิงเยวี่ยมองเห็นการแสดงออกทางสีหน้าของห่าวหยุนลิ่วลี่ เธอก็คิดและคาดเดาบางสิ่งบางอย่างพออยู่แล้ว เมื่อเธอเดินผ่าน เธอนั่งลงข้างๆลิ่วลี่ เริ่มบีบแก้มของลิ่วลี่มันทำให้ชิงสุ่ยอิจฉาภาพที่เกิดขึ้น
"เจ้าเด็กโง่ ข้าชอบและชื่นชมในตัวเจ้าจริงๆ ข้าไม่สนใจสัตว์ตัวนั้นหรอก และข้าก็ไม่สนใจใครหน้าไหนทั้งนั้น สมบัติของเจ้าก็ยังคงเป็นสมบัติของเจ้าอยู่ ตอนนี้เจ้าเข้าใจหรือไม่ สาวน้อย?"
"กระแอ้ม กระแอ้ม"ชิงสุ่ยไอจนเกือบตกเก้าอี้
สองสามีภรรยาชางห่ายยิ้มอย่างงุ่มงาม การที่เขาเข้าไปยุ่งเรื่องเหล่านี้เป็นเรื่องที่น่าอึดอัดใจอย่างยิ่ง นอกจากนี้รุ่นเยาว์ที่อยู่เบื้องหน้าของเขานั้นอายุน้อยกว่าพวกเขามาก มันยิ่งทำให้พวกเขารู้สึกอาย
"มาเถิด นี่คือสมบัติของข้า "สุรากึ่งสวรรค์" ของรักของข้าที่ข้าลังเลทุกครั้งที่ข้าคิดจะดื่มมัน ไปในวันนี้ข้านั้นรู้สึกมีความสุขอย่างยิ่ง และเป็นโอกาสดีที่ข้าได้รับลูกสาวบุญธรรมเพิ่มมาอีกหนึ่งคน ดังนั้นเรามาฉลองกันเถอะ"
ชายคนนี้ดูเหมือนว่าจะชอบลูกบุญธรรมคนใหม่นี้มาก แม้ว่าเขาจะเมา แต่การกระทำของเขาที่ปฏิบัติต่อเธอนั้นช่างแตกต่างอย่างชัดเจน
" สาวน้อย นี่คือของขวัญจากแม่บุญธรรมของเจ้า และข้าจะมอบของขวัญที่ดีกว่านี้ให้แก่เจ้าในภายหลัง" หญิงสาวโฉมงามถอดสร้อยคอของเธอออก มันเป็นอัญมณีสีดำขนาดใหญ่ซึ่งมีแพร่รัศมีแสงที่น่าอัศจรรย์ออกมา
"อัญมณีสีดำ"ชิงสุ่ยมองไปที่ผลึกอัญมณีซึ่งเห็นได้ชัดเลยว่ามันเป็นของที่มีค่ามากที่สุดเหนือกว่าสร้อยคอจันทราที่อยู่บนคอของเขา ลักษณะของมันนั้นเต็มไปด้วยความมันวาวที่มองเห็นได้อย่างชัดเจน
ชางห่ายหมิงเยวี่ยคว้ามือของห่าวหยุนลิ่วลี่ที่กำลังปฏิเสธของขวัญชิ้นนี้ และบังคับให้เธอสวมใส่มัน "ทำไมเจ้าถึงไม่ยอมรับของขวัญจากแม่บุญธรรมของเจ้า? นี่คือจี้ห้อยคออัญมณีสีดำระดับ 3 มันจะช่วยให้ความเร็วของเจ้าเพิ่มขึ้นเป็น 2 เท่า"
เมื่อได้ยินคำพูดของชางห่ายหมิงเยวี่ย ชิงสุ่ยก็เริ่มมั่นใจแล้วว่าโลกเก้ามหาทวีปแห่งนี้มีเวทมนต์ที่เกี่ยวกับอัญมณี รัศมีของมันนั้นสามารถเพิ่มความสามารถส่วนบุคคลได้ เฉกเช่นเดียวกับผลกระทบที่ชิงสุ่ยรู้สึกในตอนที่เขาสวมใส่จี้ห้อยคอหินจันทรา
อัญมณีสีดำระดับ 3 สามารถเพิ่มความเร็วได้มากถึง 2 เท่า ถ้าหากผนวกกับความสามารถของแต่ละบุคคลเข้าไปแล้วมันจะกลายเป็นสิ่งของที่ยอดเยี่ยม และดูเหมือนว่าอัญมณีเหล่านี้จะเป็นของที่หายาก และการที่จะสามารถผลิตจี้อัญมณีสีดำนี้ขึ้นใหม่ได้ คงจำเป็นต้องใช้กระบวนการทางการผลิตศาสตราเวทย์ที่ยุ่งยากอย่างแน่นอน
หลังจากห่าวหยุนลิ่วลี่สวมใส่จี้อัญมณีสีดำนี้ มันยิ่งทำให้ใบหน้าที่ดูน่ารักน่าชังของเธอนั้นมีเสน่ห์มากยิ่งขึ้น
ความงามของหญิงสาวเพราะถูกแบ่งเป็นระดับชั้น เฉกเช่นเดียวกับระดับของสุรา ยิ่งหมักบ่มนานเท่าไหร่ รสชาติของมันก็ยิ่งดีขึ้นเท่านั้น ผู้หญิงก็เปรียบดั่งดอกไม้ ยิ่งบานสะพรั่งได้นานเท่าไหร่ พวกมันก็จะสามารถอยู่ในแจกันและแสดงความงดงามได้มากเท่านั้น แต่ถึงยังไงความงามก็ยังคงเป็นสิ่งไม่ถาวร!!!
