ตอนที่ 636: การประนีประนอมครั้งสุดท้าย
กำปั้นที่เต็มไปด้วยพลังงานโลกของชายหนุ่มที่สวมเสื้อสีทองปะทะกับกำปั้นที่เต็มไปด้วยพลังบรรพกาลของเจี้ยนเฉิน แต่ไม่ได้ยินเสียงใด ๆ กลับกันคลื่นพลังงานอันยิ่งใหญ่กระเซ็นออกและทำลายพื้นที่ ถ้ำทรุดตัวลงถล่ม
ยามเมื่อถ้ำถล่มลงมา ชิ้นส่วนของภูเขาพังลงมาจากเพดาน ด้วยฝุ่นละอองและหินทุกที่ การมองเห็นลดลงไป ไม่มีพื้นที่ให้สำหรับทั้งสองฝ่ายที่จะยืน ทำให้พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากการบิน หลุมที่ไหลลึกเข้าไปในซากปรักหักพัง ทำให้พื้นที่เหล่านี้พังพินาศเนื่องจากเกิดการทำลายล้าง ไข่มุกราตรีที่ประดับประดากำแพงถ้ำนับไม่ถ้วนกลายเป็นฝุ่นละออง ทำให้พื้นที่ตกอยู่ในความมืดตลอดกาล
แสงสีฟ้าจาง ๆ ล้อมรอบร่างของเจี้ยนเฉิน พลังธาตุลมที่ใช้ ลมนั้นช่วยให้ร่างกายของเขาลอยขึ้นไปในอากาศ ในขณะเดียวกันพลังงานดั้งเดิมของจิตวิญญาณกระบี่ที่ปรากฏในมือของเขา เป็นกระบี่สองคมยาว 20 เมตรที่เขาใช้ตัดส่วนที่เหลือของเพดานถ้ำ เพื่อให้มองเห็นท้องฟ้าได้ชัดเจน
ในทำนองเดียวกัน มีแสงเรืองรองสีทองล้อมรอบชายผู้นั้น กลายร่างเป็นงูสีทองยาว 2 เมตร เปล่งประกายไปในอากาศ ด้วยภาพเบลอสีทอง และทำลายทะลุตรงกลางผ่านเพดานถ้ำเพื่อไปยังท้องฟ้าที่เปิดโล่งเหนือ หลังจากที่พ้นจากตำแหน่งแล้วเขาก็กลับคืนสู่ร่างมนุษย์
ในเวลาเพียงไม่กี่วินาที เจี้ยนเฉินและชายที่สวมชุดทองได้หายตัวไปจากการต่อสู้ในถ้ำ เพื่อสู้บนท้องฟ้าข้างนอก
ที่ห่างไกลจากพวกเขาก่อนหน้านี้ ภูเขายักษ์จมลงไปในตัวมันเอง ป่านั้นถูกถางออกไปหลายพันกิโลเมตรรอบถ้ำ เช่นเดียวกับวันโลกาวินาศที่เกิดขึ้น
ร่างสีขาวมองดูปรากฏการณ์บนท้องฟ้าจากที่ไกล ๆ ร่างนั้นคือ เจียเต๋อไท่ บรรพชนตระกูลเจี๋ย แม้แต่สิ่งที่เขากำลังสนใจก็เกิดขึ้น
"ชายหนุ่มที่สวมเสื้อสีทองมีกลิ่นอายของสัตว์อสูรกับเขา บางทีมันอาจจะเป็นสัตว์อสูรระดับ 7 ที่สามารถสร้างร่างมนุษย์ได้ ? ถ้าเป็นสัตว์อสูรระดับ 7 มันอาจจะเป็นอสรพิษทองริ้วเงิน " บรรพชนสงสัยกับตัวเองที่เต็มไปด้วยความอยากรู้ อสรพิษทองริ้วเงินกลายเป็นสัตว์ที่หายากมากในทวีป และบรรพชนได้ยินเพียงเกี่ยวกับพวกเขาเพียงบางสิ่ง แม้ว่าเขาจะได้อาศัยอยู่เป็นเวลานาน เขาไม่เคยเห็นมันสักตัวในชีวิตจริงจนถึงวันนี้และมันก็เป็นระดับ 7 ด้วย
"ถ้าเป็นสัตว์อสูรระดับ 7 แล้ว เซียนผู้คุมกฎสามารถใช้พลังของมิติเพื่อหลีกเลี่ยงพิษที่มันพ่นออก แต่แม้กระทั่งกับอสรพิษทองริ้วเงินก็จะไม่มีประโยชน์เลย งูยังคงแข็งแกร่งแม้จะไม่มีพิษของมัน เจี้ยนเฉินยังสามารถต่อสู้ได้หรือไม่ ? " เจียเต๋อไท่พึมพำกับคิ้วที่ขมวดแน่น อสรพิษทองริ้วเงินระดับ 7 เป็นสิ่งที่ทำให้เขาปวดหัวอย่างมาก เมื่อคิดถึงความแข็งแกร่งของร่างกายของเจี้ยนเฉิน บรรพชนรู้สึกโล่งใจไม่น้อย "แต่เจี้ยนเฉินเองก็เป็นคนที่มีเอกลักษณ์เช่นกัน การป้องกันของเขาเป็นสิ่งที่ผิดปกติอย่างยิ่ง และแม้กระทั่งข้าใช้พลังเต็มที่ก็ยังไม่สามารถทำให้เขาบาดเจ็บได้นาน ข้ามองเห็นว่าอสรพิษทองริ้วเงินนี้ถึงระดับ 6 แล้ว มันจะเป็นการยากสำหรับมันที่จะทำร้ายเจี้ยนเฉิน แต่ถ้ามันเป็นอสรพิษริ้วทองระดับ 7 แล้วละก็ จะเป็นการพบกันของคนที่บ้าคลั่ง"
นับเป็นระยะทางนับไม่ถ้วน เจี้ยนเฉินและชายเสื้อสีทองยืนห่างกันไปราว 100 เมตรจากท้องฟ้า เจี้ยนเฉินมีรูปลักษณ์อันเงียบสงบบนใบหน้าของเขา ชายอีกคนหนึ่งที่กำลังจ้องมองที่เจี้ยนเฉินดูค่อนข้างเคร่งขรึม
เจี้ยนเฉินอยู่ตรงหน้า เขาเป็นศัตรูที่ยากที่จะต่อสู้ แม้ว่าอสรพิษนั้นเป็นสัตว์ที่แข็งแกร่งมากและมีการป้องกันอย่างเท่าเทียมกัน เขาก็พบว่ามันยากมากที่จะสังหารศัตรูผู้นี้เพื่อเอาซากศพของญาติที่ตายไป สิ่งที่ทำให้เขาปวดหัวมากที่สุดคือความจริงที่ว่าเจี้ยนเฉินสามารถสร้างหมื่นต้านพิษ ทำให้เขาสามารถป้องกันไม่ให้พิษของเขาทำอะไรได้ สัตว์อสูรระดับ 7 เป็นสัตว์ที่มีพลังสูงกว่าระดับ 3 แต่พิษนั้นก็ยังไม่สามารถทำร้ายเจี้ยนเฉินได้
"ตอนนี้เจ้าควรจะเข้าใจว่า เจ้าไม่สามารถฆ่าข้า และไม่สามารถขโมยสิ่งที่ข้าเป็นเจ้าของได้ วิธีเดียวที่จะได้รับก็คือการติดตามข้า 10 ปี 10 ปีนั้นไม่ได้มากมายเลยสำหรับเจ้า เป็นการสูญเสียเพียงเล็กน้อยอย่างไม่น่าเชื่อและมีผลตอบแทนมหาศาล เจ้าควรพิจารณาให้ดี" เจี้ยนเฉินกล่าวหลอกล่อ
ชายที่สวมเสื้อสีทองจ้องมองไปข้างหน้าด้วยดวงตาที่สว่างไสว ซึ่งไม่ได้ให้คำแนะนำใด ๆ กับสิ่งที่เขาคิด
หลังจากที่รอสักพักแล้ว เจี้ยนเฉินกล่าวว่า "ข้ามีเวลาน้อยมากที่จะเสียเวลาที่นี่ ข้าจะให้เวลาอีกสักครู่ให้เจ้าคิด หากเจ้ายังคงไม่เต็มใจ ข้าจะทำลายมันไปทิ้งโอกาสเดียวที่เจ้าจะได้รับสมบัตินี้ ถ้าข้าก้าวเข้าสู่โลกมนุษย์ เจ้าจะลำบากในการหาข้า"
กำปั้นของชายเสื้อคลุมสีทองกำแน่น เป็นสีแดงเข้มเข้าตาของเขา อาจรู้สึกว่ามีจิตสังหารแผ่ออกมาจากเขาเพียงเล็กน้อย
รู้สึกถึงเจตนารมณ์ในการฆ่าของอสรพิษ เจี้ยนเฉินหัวเราะเยาะ "ข้ารู้ว่าความจริงนี้ไม่ใช่สิ่งที่เจ้ารับได้ แต่เจ้าคงเคยรู้สึกว่าร่างกายของข้าแข็งแกร่งแค่ไหน เจ้าไม่สามารถฆ่าข้าได้ เจ้าไม่สามารถทำร้ายข้าได้ ถ้าข้าอยากจะจากไป เจ้าไม่มีทางที่จะหยุดข้าและจัดการเรื่องนี้ได้ ข้ามีสหายที่แข็งแกร่งอีกคนหนึ่งอยู่ใกล้ ๆ "
" มนุษย์ ข้าเป็นสัตว์อสูร การเดินทางของข้ากับเจ้าในโลกมนุษย์นั้นทำไม่ได้ เจ้ากลัวความทุกข์ยากที่มากับข้าหรือไม่ ? " ชายหนุ่มพลิกลิ้นตัวเอง
"มีสัตว์อสูรหลายตัวอาศัยอยู่ในโลกมนุษย์ หลายคนแข็งแกร่งมาก ข้ารู้ว่ามีสนธิสัญญาระหว่างโลกที่แข็งแกร่งที่สุดกับกลุ่มเซียน แต่ใช้กับตระกูลกิลลิกันเท่านั้น เจ้าไม่ได้เป็นสมาชิกของตระกูลกิลลิกัน ดังนั้นจะไม่มีปัญหากับเจ้าที่จะเดินทางไปในโลกมนุษย์ได้"
" เจ้ารู้ได้อย่างไรว่า ข้าไม่ใช่สมาชิกของตระกูลกิลลิกัน " ชายผู้นั้นถาม
ยิ้มออกมา เจี้ยนเฉินตอบว่า "มนุษย์ที่มีกำลังมากที่สุดที่มีอยู่ได้ห้ามสัตว์อสูรระดับ 7 ของตระกูลกิลลิกันก้าวข้ามเทือกเขาครอส เจ้าเป็นสัตว์อสูรระดับ 7 แต่เจ้าอาศัยอยู่ใกล้กับเทือกเขาด้านนอก นอกจากนี้เจ้าต่อสู้กับข้าโดยไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับมนุษย์ที่มาหลัง ข้าสามารถบอกได้ว่า เจ้าไม่ใช่สมาชิกของตระกูลกิลลิกัน การละเว้นคำแนะนำเหล่านี้จะหมายถึง ข้า เจี้ยนเฉินเป็นคนโง่เขลา "
"เจ้าพูดถูกต้อง ข้าไม่ได้เป็นสมาชิกของตระกูลกิลลิกัน "เมื่อกล่าวถึงตระกูลนั้น ชายที่สวมเสื้อสีทองก็มีแววดูแคลนเข้าภายในดวงตา "ตระกูลกิลลิกันเป็นอะไรที่มากกว่าตัวเบี้ยที่วางอยู่บนทวีปเทียนหยวน จากทวีปแห่งเทพเจ้า เป็นไปได้อย่างไรที่ข้า นูบิสผู้ยิ่งใหญ่ จะเป็นตัวเบี้ยของใคร ? " ชายคนนี้มีความภูมิใจที่ติดอยู่ที่หน้าอกของเขา
เจี้ยนเฉินอดไม่ได้ที่จะยิ้มเมื่อได้ยินว่างูเรียกตัวเองว่าอย่างไร งูที่อยู่ข้างหน้าเขาเห็นได้ชัดว่าเป็นคนที่มีความภาคภูมิใจ คล้ายกับบุตรของผู้สูงศักดิ์ แต่แทนที่จะภูมิใจที่ได้เป็นคนมั่งคั่ง งูเป็นคนที่มีความภาคภูมิใจในความแข็งแกร่งและเป็นสัตว์โบราณ
“เวลาล่วงเลยมาเนิ่นนานแล้ว การตัดสินใจของเจ้าคืออะไร ? "
มันเงียบ มันเป็นคนที่มีความภาคภูมิใจอย่างโดยเนื้อแท้ เขารู้สึกว่ามันอยู่ในฐานะผู้ดูแลคนอื่นมาโดยตลอด
"มนุษย์ เจ้ายอดมาก เจ้าชนะ ข้า นูบิสผู้ยิ่งใหญ่ จะเดินทางไปกับเจ้าเป็นเวลา 10 ปี เมื่อผ่าน 10 ปีไป เราจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกันอีก" ชายผู้นั้นได้ยอมแพ้ เนื่องจากซากของญาติที่ตายแล้วของเขานั้นสำคัญมาก เขาจึงไม่ปฏิเสธข้อเสนอ
"ดีแล้ว" เจี้ยนเฉินยิ้มอย่างมีความสุข สัตว์อสูรระดับ 7 นั้นจะเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับกลุ่มทหารรับจ้างอัคนีอย่างมาก แม้แต่นิกายพยัคฆ์มังกรก็จะถูกข่มขู่โดยสิ้นเชิง
"ให้เราคุยกันให้ชัดเจนก่อน ใน 10 ปีข้างหน้า ข้าจะไม่ทำอะไรที่ขัดต่อความรู้สึกหรืออะไรที่ข้าไม่อยากทำ " ชายคนนั้นพูด
เจี้ยนเฉินพยักหน้าศีรษะหลังจากคิดชั่วครู่หนึ่ง "ไม่มีปัญหา ข้าสัญญากับเจ้า แต่ในทางกลับกัน เจ้าจะไม่ยืนดูอยู่ด้านข้าง ถ้ามีปัญหาใด ๆ ที่มาในกลุ่มของเรา "
"ตกลง ! " อสรพิษรู้สึกว่าข้อตกลงนี้เป็นสิ่งที่ดี เขาเห็นด้วยกับเจี้ยนเฉิน
รอยยิ้มปรากฎบนใบหน้าของเจี้ยนเฉิน ถึงแม้ว่างูจะทำตามเขาแค่ 10 ปีแล้ว แต่ 10 ปีนั้นก็ไกลเกินกว่าที่เขาจะทำในสิ่งที่เขาต้องทำ
เจี้ยนเฉินหยิบศพของอสรพิษทองริ้วเงินที่เขาฆ่ามาเมื่อหลายปีก่อนจากแหวนมิติและโยนมันไปให้กับชายคนนั้น "นี่เป็นของเจ้า"
ขณะที่ซากศพลอยไป ชายผู้มีดวงตาคมจ้องมองที่มันด้วยความตื่นเต้น หันไปมองเจี้ยนเฉิน เขาถามว่า "เจ้ามีความเชื่อมั่นมากมายในตัวข้า ? เจ้าไม่กลัวว่า ข้าจะละทิ้งข้อตกลงหรอกหรือ ? "
"เจ้าเป็นตระกูลราชวงศ์ของอสรพิษซึ่งภาคภูมิใจในตัวเองเกินกว่าสิ่งอื่นใด คำกล่าวของเจ้าศักดิ์สิทธิ์ ข้าเชื่อว่าเจ้าเป็นคนที่รักษาคำพูด"
รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชายคนนั้น "ข้าชอบคำพูดเหล่านี้ ข้า นูบิสผู้ยิ่งใหญ่ ไม่ใช่คนที่กลืนคำพูดของตัวเอง อย่ากังวล เมื่อข้าพูด 10 ปี ข้าหมายถึง 10 ปี"
