ตอนที่ 543 – การกลับมาของหัวหน้า
กลุ่มทหารรับจ้างดีเฟนท์และกลุ่มทหารรับจ้างอัคนีได้หยุดการเคลื่อนไหวลงอย่างกะทันหัน ลง คนอื่นได้ตายตกในช่วงเวลาเพียงชั่วครู่ ทุกคนมองที่ประตูของครอบครัวไคด้วยความตกตะลึง
ทุกคนสามารถมองเห็นหลุมลึก 2 เมตรซึ่งเกิดจากแรงระเบิดได้ ถนนหินอ่อนกับรอยร้าวคล้ายใยแมงมุมที่ขยายข้ามพื้นดิน
เห็นหลุมลึก 2 เมตร กลุ่มทหารรับจ้างทั้งสองกลุ่มได้แต่หวั่นกลัวและหยุดชะงัก ความแข็งแรงชนิดใดที่สามารถทำให้เกิดความเสียหายได้เท่านี้กัน มันก็ยากที่จะเชื่อหรือให้แน่ใจว่าแม้แต่ทักษะการต่อสู้ของเซียนผู้เชี่ยวชาญพิเศษก็ไม่สามารถทำให้เกิดการทำลายขนาดนี้ได้ นี่คือหินอ่อนทั้งหมดซึ่งเป็นวัสดุที่ทนทานมาก
สมาชิกของกลุ่มทหารรับจ้างดีเฟนท์และไคเอ้อมองดูถนนที่เสียหายด้วยท่าทีแข็งทื่อ ในหัวใจของพวกเขา พวกเขาก็วิตกทั้งหมด ทุกคนก็ตระหนักดีว่าคนที่ความสามารถในการทำลายดังกล่าว แน่นอนที่สุดจะต้องเป็นเซียนผู้เชี่ยวชาญพิเศษที่มีทักษะการต่อสู้หรือบุคคลที่เป็นเซียนสวรรค์ ในกรณีใดกรณีหนึ่ง มันเป็นบุคคลที่ทั้งสองกลุ่มไม่อาจเอาชนะ อันตรายมากยิ่งขึ้นกับความจริงที่ว่าไม่มีใครรู้ว่าผู้มาใหม่นี้เป็นมิตรหรือศัตรู
สีของท้องฟ้าค่อย ๆ มืดครึ้มลงปกคลุมโลก ดังนั้นกลุ่มทหารรับจ้างอัคนีและทหารรับจ้างดีเฟนท์ได้แต่รออย่างกระวนกระวาย ฟังเสียงกุบกับจากจุดสิ้นสุดของถนน หลังจากนั้นสัตว์อสูรทั้งเจ็ดก็เข้ามาพร้อมกับผู้ที่ขี่มันซึ่งก้าวมาอย่างช้า ๆ ไปทางกลุ่มทหารรับจ้างทั้งสอง ไม่มีการต่อต้านจากกลุ่มทหารรับจ้างทั้งสองเลยแม้แต่น้อย ทำให้ใบหน้าของผู้มาเยือนประจักษ์ชัดในสายตา
มองดูม้าทั้งเจ็ดและผู้ขับขี่เข้ามาหาพวกเขาอย่างช้า ๆ ตัวแทนจากกลุ่มทหารรับจ้างดีเฟนท์ลังเลขณะก้าวเดินไปข้างหน้าด้วยท่าทีเคารพ เขาพูดว่า “ข้าผู้นี้เป็นหัวหน้าของกลุ่มทหารรับจ้างดีเฟนท์ นักรบแขนเดียว ข้าขอคารวะท่านผู้อาวุโส"
ทั้งเจ็ดคนไม่พูดแต่อย่างใดและเคลื่อนไปข้างหน้าในความเงียบ ด้วยการย่างก้าวอย่างช้า ๆ มาจากปลายด้านหนึ่งของถนนอื่น ๆ พวกเขามาเยือนยังประตูของครอบครัวไค มันเป็นช่วงเวลาที่ชายทั้งสี่คนและนักรบแขนเดียวสามารถเห็นใบหน้าของคนเหล่านั้นอย่างชัดเจน ด้วยความตกตะลึง นอกเหนือจากชายวัยกลางคน 2 คน คนกลุ่มนั้นล้วนแต่เป็นผู้เยาว์ทั้งหมด
"ข้าเดิมพันว่าคนกลุ่มนี้เป็นกลุ่มของเด็กชนชั้นสูงจากครอบครัวที่ร่ำรวย การโจมตีนั้นจะต้องเป็นชายวัยกลางคน 2 คน หากบุคคลที่แข็งแกร่งเช่นนี้เป็นผู้คุ้มกันของพวกเขาแล้ว ผู้หนุนหลังกลุ่มนี้จะต้องแข็งแกร่งมาก" นักรบแขนเดียวกล่าวกับตัวเอง โดยไม่ได้เปลี่ยนท่าที เขายังคงมีท่าทีนอบน้อมและยิ้ม "นายท่าน ต้องการเดินข้ามถนนนี้ ข้าไม่ควรปิดกั้นถนนเลย อนุญาตให้ข้าหลีกทางให้กับท่าน" พร้อมกับสั่งการให้ทหารรับจ้างของเขาถอยออกไปทันที
ในขณะที่นักรบแขนเดียวมุ่งความสนใจไปยังผู้นำและได้ละเลยผู้ที่อยู่เบื้องหลังเขาทั้งหมด ขณะที่ไคเอ้อและคนอื่น ๆ จ้องมองใบหน้าของเจี้ยนเฉินด้วยความตกตะลึง — บางคนอาจแทบไม่เชื่อสายตาของพวกเขาที่พวกเขาเห็น
หลังจากที่เจี้ยนเฉินออกจากเมืองเวคไปเมื่อ 2 ปีก่อน ทั้งไคเอ้อและคนอื่น ๆ ต่างจดจำเจี้ยนเฉินได้ หลังจากการเข้าร่วมในงานชุมนุมทหารรับจ้าง มันได้นำเจี้ยนเฉินกลับมาในช่วงเวลาที่อันตราย
เปลวไฟแห่งความหวังได้จุดขึ้นภายในแววตาอีกครั้ง มันราวกับว่ารุ่งอรุณแห่งชัยชนะเข้ามาแทนที่ความพ่ายแพ้ในยามสนธยา
เห็นท่าทางของชายแขนเดียว เจี้ยนเฉินไม่อาจช่วยอะไรได้ ได้แต่ยิ้มเย็น หลังจากผินตาของเขาอย่างช้า ๆ เดินไปทางประตูของครอบครัวไค เจตนาฆ่ารุนแรงค่อย ๆ เริ่มที่จะแสดงในดวงตาของเขา ด้วยรอยยิ้มที่ไม่ได้มาถึงตา เจี้ยนเฉินพูดขึ้น "นักรบแขนเดียว ข้าจะจดจำชื่อไว้"
ไม่มีทางใดเลยที่ชายแขนเดียวจะรู้ว่าเด็กหนุ่มตรงหน้านั้นแท้จริงคือหัวหน้ากลุ่มทหารรับจ้างอัคนี เขาเพียงคิดว่าเขาได้บังเอิญพบกับทายาทของครอบครัวที่มีอิทธิพลและชนชั้นสูง "ถ้าข้าอาจสอบถามชื่อของนายท่าน มันจะเป็นเกียรติแก่ข้า"
รอยยิ้มเย็นปรากฏอยู่บนใบหน้าของเจี้ยนเฉิน "นักรบแขนเดียว ที่บอกว่าข้ากำลังเดินผ่านบนถนนสายนี้ แท้จริงแล้วจุดหมายปลายทางของข้าคือที่นี่"
ทุกคนต่างตกตะลึง
ในดวงตาของเจี้ยนเฉินมีจิตสังหารจำนวนมากเริ่มรั่วไหลจากร่างกายของเขา "นักรบแขนเดียว เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร ? " เจี้ยนเฉินกล่าวด้วยดวงตาที่อันตราย
ใบหน้าของนักรบแขนเดียวซีดเผือดลง มันเป็นเพียงเซียนผู้เชี่ยวชาญพิเศษ มันจึงไม่อาจทานทนต่อจิตสังหารของเซียนสวรรค์ เขารู้สึกประหนึ่งว่าได้ตกลงไปเหวน้ำแข็งลึกและเหงื่อไหลออกมาจากร่างกายของเขาทั้งหมด
นักรบแขนเดียวกลายเป็นตกตะลึงอย่างสมบูรณ์ ด้วยความตกตะลึงตอนนี้ สำหรับชีวิตของเขา เขามีความคิดว่าทำไมนายน้อยซึ่งเป็นชนชั้นสูงจึงกำหนดเป้าหมายที่เขา ด้วยจิตสังหารจำนวนมหาศาล มันยากที่จะที่เชื่อ เขาได้แต่หวาดกลัว เขาทำสิ่งใดที่ทำให้ต่อนายน้อยผู้นี้ขุ่นเคือง
"นายท่าน ข้าสร้างความขุ่นเคืองอันใด ข้าพอที่จะสอบถามได้หรือไม่ ? " น้ำเสียงรัวเร็ว
จากที่ด้านบนของสัตว์อสูร เจี้ยนเฉินมองผ่านนักรบแขนเดียวพร้อมกับท่าทีดูแคลน “ฟังให้ดี นักรบแขนเดียว ข้าเป็นคนที่เจ้าบอกว่าข้าเป็นคนที่เสียชีวิตในเมืองทหารรับจ้าง ข้า หัวหน้ากลุ่มทหารรับจ้างอัคนี เจี้ยนเฉิน”
ทันใดนั้นใบหน้าของนักรบแขนเดียวเกิดการเปลี่ยนแปลงทันทีกับคำพูดของเจี้ยนเฉิน ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่เจี้ยนเฉินทันที
“อะ อะไรนะ เจ้าคือเจี้ยนเฉินคนนั้น ! " เขาเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่เริ่มสั่นเครือ
ยามเมื่อคนทั้งสี่ได้ยินคำของเจี้ยนเฉินที่ประตู พวกเขามีท่าทีไม่น่าเชื่อ ทว่าอารมณ์ที่หลงอยู่ในดวงตานั้นกลับเต็มไปด้วยความสุข
"หัวหน้า หัวหน้าได้หวนกลับมา หัวหน้าของเราได้กลับมา…"
"มันเป็นหัวหน้า หัวหน้าได้กลับมาจากงานชุมนุมทหารรับจ้าง…"
ไคเอ้อและคนทั้งสามผ่อนลมหายใจออก ขณะที่ทหารรับจ้างหลายสิบที่อยู่เบื้องหลังพวกเขาเริ่มเผยรอยยิ้มกว้างบนใบหน้า มันลึกราวกับหุบเหวของความตาย เป็นพวกเขาได้พบเชือกเถาวัลย์ที่จะดึงพวกเขาขึ้นมาให้ปลอดภัย ในที่มืดแห่งความตาย แสงแห่งชีวิตอาจจะเห็นได้ตอนนี้
สังเกตเห็นใบหน้าที่ซีดเผือดของทุกคน เจี้ยนเฉินไม่ได้เสียเวลาที่จะกล่าวล้อเล่นในสิ่งใด มองไปที่นักรบแขนเดียว เจี้ยนเฉินกล่าวว่า “นักรบแขนเดียว เจ้ากล้าหาญเกินไปแล้ว กล้าทำร้ายกลุ่มทหารรับจ้างอัคนีของข้า ข้าจะตอบแทนเจ้าอย่างสาสม”
นักรบแขนเดียวมีใบหน้าที่ซีดขาวและสลับเป็นสีเขียวจากความตกตะลึงและความหวั่นกลัว เห็นใบหน้าหล่อเหลาของเจี้ยนเฉินและเชื่อมโยงเขากับอำนาจเบื้องหลัง ความหวั่นกลัวมหาศาลที่เกิดจากหัวใจของเขา
"แท้จริงแล้ว เจี้ยนเฉินเป็นหัวหน้ากลุ่มทหารรับจ้างอัคนี หรือว่าเจ้าไม่ได้ไปในงามชุมนุมทหารรับจ้าง วิธีใดที่ทำให้เจ้าออกมาทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่ ? " ชายคนนั้นถามด้วยน้ำเสียงสั่น
หัวเราะออกมา เจี้ยนเฉินตอบ "หยุดพูดพล่ามเสียที นำยาแก้พิษออกมา"
ประกายแสงอันตรายพาดผ่านสายตาของชายแขนเดียว ทันใดนั้นแผนการบางอย่างเกิดขึ้นในความคิด หยิบเขาขวดหยกขาวจากเข็มขัดมิติและจับมันไว้ในมือ ในช่วงเวลานั้น เขายืนห่างจากเจี้ยนเฉินด้วยใบหน้าตื่นตระหนก "เจี้ยนเฉิน ยาแก้พิษนั้น ถ้าเจ้าไม่เชื่อฟังข้า ข้าจะทำลายมันที่นี่ และตอนนี้ เจ้าจะไม่มีทางได้รับยาแก้พิษของข้า"
เจี้ยนเฉินยิ้มออกมาอย่างดูแคลนขณะที่จ้องมอง “เจ้าไม่คิดหรือว่าเจ้านั้นไม่อาจที่จะต่อรองกับข้าได้”
ชายแขนเดียวจ้องมองไปที่เจี้ยนเฉิน และชายวัยกลางคนอย่างหยุนเจิ้ง และศิษย์พี่อัน ตระหนักถึงความแข็งแกร่งของฝ่ายตรงข้าม ความหวั่นเกรงผุดขึ้นมาจำนวนมาก อย่างไรก็ตาม เพื่อประโยชน์นั้น เขาไม่มีทางเลือก เพราะเขาวางยาพิษคนของกลุ่มทหารรับจ้างอัคนี เขารู้ว่ามันไม่มีทางใดที่เจี้ยนเฉินจะปล่อยเขาไปตอนนี้
"เจี้ยนเฉิน ถ้าเจ้าต้องการยาแก้พิษ อย่างไรก็ตาม เจ้าต้องสัญญากับเราว่า เราจะปลอดภัยจากที่นี่" คนที่ร้องออกมา โดยไม่ต้องรอเจี้ยนเฉินตอบกลับ เขาโบกมือสำหรับคนของเขาและตะโกน "พี่น้อง วิ่งหนี"
สมาชิกทุกคนเดียวรู้ทันทีว่าพวกเขาเป็นฝ่ายที่อ่อนแอกว่า โดยไม่ลังเล พวกเขาทั้งหมดรวบรวมอาวุธของพวกเขาและวิ่งออกในทุกทิศทาง
"มันไม่ได้ออกไปง่ายอย่างที่พวกเจ้าคิด" เจี้ยนเฉินมีใบหน้าที่แข็งค้าง "หมิงตง ตู่กูเฟิง หยุนเจิ้ง ศิษย์พี่อัน หยุดพวกเขาทั้งหมด ฆ่าทุกคนที่พยายามหลบหนีโดยไม่ต้องเมตตา"
"ฮ่าฮ่า แน่นอน ! " หมิงตงหัวเราะออกมาดัง ๆ เขาบินออกจากอานม้าของเขา เปลี่ยนเป็นแสงสีฟ้าในกลางอากาศ เขาหายไปจากสายตา เขาหายตัวไปในระยะร้อยเมตร ไปตัดอีกด้านหนึ่งของถนน ซึ่งจัดการทหารรับจ้างที่พยายามวิ่งหนี
ตู่กูเฟิง หยุนเจิ้งและผู้ที่ได้ตระหนักถึงบทบาทที่พวกเขาจะต้องทำในฉากนี้แล้ว พวกเขาไม่กล้าต่อต้านคำสั่งของเจี้ยนเฉิน โดยไม่ลังเล พวกเขาบินไปในอากาศและตามเส้นทางหมิงตง หยุดทหารรับจ้างในทุกทิศทาง
ชายแขนเดียวชูขวดสูงในอากาศและจ้องไปที่เจี้ยนเฉิน "เจี้ยนเฉิน ยาพิษนี้ มันมียาแก้พิษเพียงที่ข้าเท่านั้น กลุ่มทหารรับจ้างอัคนีของเจ้าทั้งหมดจะต้องตายจากยาพิษร้ายแรง ! "
"เจ้าไม่มีสิทธิขู่ข้า ! นอกจากนี้ เจ้าไม่มีสิทธิ์เจรจา ! " เจี้ยนเฉินกล่าวออกมา เขาเริ่มที่จะรวบรวมพลังงานโลกที่หมุนรอบตัวพวกเขาในลักษณะที่บ้าคลั่ง กระแสของพลังงานเริ่มที่จะหมุนรอบ ชายแขนเดียวแสดงความสามารถในการเคลื่อนไหวของเขา มีส่วนขยายของแขนและฝ่ามือ เจี้ยนเฉินบังคับขวดในชายแขนเดียวให้บินมาทางเขาเอง
ที่ด้านอื่น หมิงตงและอีกสามคนได้ปิดกั้นเหล่าทหารรับจ้างอย่างสมบูรณ์ ภายในพริบตา บุคคลภายในกลุ่มได้ร้องออกมา
"นั่น มีแค่เพียงไม่กี่คนเท่านั้น จัดการ"
"ที่นี่ มีแค่ 4 คนเท่านั้น เราไปไกลกว่าพวกเขา ถ้าเราทุกคนเข้าต่อสู้ตอนนี้ เราสามารถฆ่าพวกเขาได้"
หนึ่งในทหารรับจ้างชักอาวุธของพวกเขาออกมา และตรงไปที่หมิงตงเพื่อที่จะโจมตี
"เจ้าประมาทมากเกินไป" หมิงตงหัวเราะ ก่อนที่เขาจะเคลื่อนย้ายออก ก่อนที่ตู่กูเฟิงจะหยุดเขาด้วยท่าทีไร้ความรู้สึก ตู่กูเฟิงกล่าวว่า "ข้าคนเดียวก็เพียงพอที่จะจัดการกับพวกเขา”
