ตอนที่ 169 – กำจัดอันตราย
หลังจากนั้น เจี้ยนเฉินและผู้จัดการของโรงประมูลฟินิกซ์สวรรค์ ยูลเลี่ยนก็พูดคุยอีกสองสามขั้นตอนสำหรับกระบวนการประมูล หลังจากที่ทั้งหมดได้ทำเสร็จ เจี้ยนเฉินได้ทิ้งสัตว์อสูร ระดับ 5 ไว้กับโรงประมูลและจากไป
เมื่อเจี้ยนเฉินออกจากห้องลับทั้งหมดที่เหลืออยู่คือผู้ประเมินราคาผู้อาวุโสหวงและผู้จัดการยูลเลี่ยน
เมื่อปิดประตู ผู้อาวุโสหวงกลับไปยังจุดที่เขานั่งและนั่งลงอีกครั้ง เมื่อดูที่เข็มขัดมิติในมือของยูลเลี่ยน ในที่สุดเขาก็พูดกับนางว่า “ยูลเลี่ยนน้อย เจ้าคิดว่าแกนสัตว์อสูรระดับ 5 น่าจะอยู่ในมือของวู่หยุนหรือไม่?”
ยูลเลี่ยนถือเข็มขัดมิติที่บรรจุซากสัตว์อสูร ระดับ 5 ทั้งสองอย่างระมัดระวังด้วยนิ้วที่เหมือนหยกของนาง แม้จะมีเลือดอยู่ภายใน นางก็ไม่รู้สึกไม่สบายหรือไม่ชอบแม้มันจะเป็นนิสัยของสตรี
“มีโอกาสเป็นไปได้ เมื่อพิจารณาจากบาดแผลเหล่านี้ สัตว์อสูรจะต้องต่อสู้กันเองและทำให้คนหนึ่งคนมาเก็บกวาดในตอนท้ายและดึงแกนสัตว์อสูรออกมา ดังนั้นบุคคลนี้จะต้องไม่แข็งแกร่งหรือด้อยกว่าสัตว์อสูรระดับ 5 ทั้งสองมากนัก มิฉะนั้นเขาจะไม่สามารถฆ่าสัตว์อสูรทั้งสองนี้ได้อย่างง่ายดายโดยที่ไม่มีบาดแผลมากมาย " ยูลเลี่ยนบ่น
“ กระนั้นเราไม่สามารถแยกแยะข้อเท็จจริงที่ว่าเขาไม่ได้แยกแกนสัตว์อสูรระดับ 5 ได้ คนที่ชื่อวู่หยุนก็มาเจอศพ แต่ความเป็นไปได้ที่เขาไม่มีแกนสัตว์อสูรอยู่ในระดับต่ำ เฉพาะผู้ที่อยู่ในระดับเซียนปฐพีหรือเซียนระดับสวรรค์เท่านั้นที่จะไม่สนใจร่างของสัตว์อสูรระดับ 5 แต่แกนอสูรนั้นไม่ได้ถูกเอาออกไปโดยผู้เชี่ยวชาญเช่นนี้”
เมื่อได้ยินอย่างนี้ ผู้อาวุโสหวงพยักหน้าแล้วพูดว่า“ เมื่อเจ้าพูดอย่างนั้นแล้วแกนสัตว์อสูรระดับ 5 ทั้งสองต้องอยู่กับวู่หยุน”
“ใช่ นั่นเป็นสถานการณ์ที่เป็นไปได้มากที่สุด” ยูลเลี่ยนพยักหน้าช้า ๆ “ช่างมันเถอะ ไม่ว่าแกนอสูรระดับ 5 จะที่อยู่กับวู่หยุนหรือไม่ ก็ไม่ใช่สิ่งที่เราจะต้องกังวล เราแค่ต้องทำสิ่งที่เราควรจะทำในฐานะโรงประมูล แม้ว่าแกนสัตว์อสูรระดับ 5 จะราคาแพงมากแต่เมื่อเทียบกับชื่อเสียงของโรงประมูลฟีนิกซ์สวรรค์ของเรา มันมีค่าเพียงเล็กน้อย”
“เอาล่ะ ผู้อาวุโสหวงลืมเรื่องแกนสัตว์อสูรระดับ 5 และทำสิ่งที่เราคาดหวังด้วยจิตใจที่สงบสุข สำหรับโรงประมูลฟีนิกซ์สวรรค์ของเรา การค้นพบสัตว์อสูรระดับ 5 โดยบังเอิญนี้เป็นโอกาสที่หายากมากในตอนแรก นั่นเป็นเหตุผลที่เราต้องใช้โอกาสที่หาได้ยากและเพิ่มชื่อเสียงโรงประมูลฟีนิกซ์สวรรค์ของเราให้มากยิ่งขึ้น”
"ได้ ข้าเข้าใจแล้ว" ผู้อาวุโสหวงตอบกลับ
“ยิ่งกว่านั้น เราต้องเก็บเรื่องวู่หยุนเป็นเจ้าของซากสัตว์อสูรระดับ 5 ไว้เป็นความลับ เราต้องไม่ให้มีการรั่วไหลของข่าวนี้ ไม่เช่นนั้นจะไม่เป็นประโยชน์ต่อโรงประมูลฟินิกซ์สวรรค์ของเราเลย มันจะมีผลกระทบอย่างมากต่อชื่อเสียงของโรงประมูลฟินิกซ์สวรรค์ของเรา ท่านเข้าใจสิ่งนี้ใช่หรือไม่ ? ” ยูลเลี่ยนพูดเบา ๆ แต่คำพูดที่นางพูดมีนัยแข็งกร้าวสำหรับพวกเขาราวกับว่านางพูดเหมือนผู้บัญชาการ
“ใช่ ชายชราคนนี้เข้าใจ” ผู้อาวุโสหวงตอบทันที
……
หลังจากออกจากโรงประมูลฟีนิกซ์สวรรค์ เจี้ยนเฉินเดินไปตามถนนที่แออัดสายหนึ่ง ในที่สุดเขาก็มาถึงตรอกเล็ก ๆ ที่เปลี่ยวร้างแห่งหนึ่ง เมื่อเห็นบ้านที่ถูกปิดอยู่ เจี้ยนเฉินลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะดึงกระบี่วายุโปรยของเขาออกมาเพื่อตัดโซ่และเดินเข้าไปในห้อง
ด้านในของห้องนั้นมืดสนิทดังนั้นทัศนวิสัยแย่มาก ถึงกระนั้นเจี้ยนเฉินก็สามารถมองเห็นโครงร่างที่เรียบง่ายของเฟอร์นิเจอร์และโต๊ะที่มีชั้นของฝุ่นละอองที่มองเห็นได้ชัดเจนแสดงให้เห็นว่าไม่มีใครอาศัยอยู่ในบ้านนี้มานาน
เจี้ยนเฉินมองไปรอบ ๆ ตัวเขาก่อนที่จะนำสิ่งของเล็ก ๆ น้อย ๆ ออกจากเข็มขัดมิติของเขาเพื่อลบใบหน้าที่ปลอมแปลงของเขา เปลี่ยนเสื้อผ้าเก่าของเขาเป็นชุดใหม่แล้วเปลี่ยนทรงผมของเขา เขาทำลายหลักฐานและเดินออกจากบ้านไม้เข้าไปในตรอก
เมื่อถึงเวลาที่เจี้ยนเฉินเข้ามาอยู่ในสายตาของคนอื่น เขาก็มีรูปลักษณ์ดั้งเดิมของเขาแล้ว แม้แต่ทัศนคติของเขาก็เปลี่ยนไปจากการปลอมตัวก่อนหน้าของเขา ในขณะนี้แม้ว่าผู้อาวุโสหวงหรือยูลเลี่ยนมาดูเจี้ยนเฉิน พวกเขาจะไม่สามารถค้นหาการเชื่อมโยงระหว่างเจี้ยนเฉินและวู่หยุนได้ เพราะความแตกต่างระหว่างทั้งสองนั้นมากเกินไป
ในตอนแรกที่ซื้อแผนที่รายละเอียดของเมืองฟีนิกซ์ เจี้ยนเฉินตัดสินใจที่จะเดินไปที่โรงประมูลฟินิกซ์สวรรค์ที่คึกคักและเดินเล่นรอบ ๆ
ในขณะที่สัตว์อสูรระดับ 5 อาจจะเป็นภาพที่เห็นได้ทั่วไปในเมืองใหญ่ ๆ แต่ในเมืองอย่างเมืองฟีนิกซ์ นี่เป็นสมบัติล้ำค่าที่ปฏิเสธไม่ได้ เจี้ยนเฉินรู้ว่าการขายสัตว์อสูรระดับ 5 นั้นไม่ง่ายอย่างที่ควรจะเป็น ดังนั้นเขาจึงต้องทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อม ในกรณีที่มีอะไรบางอย่างที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้นอย่างน้อยเขาก็จะมีทางหนีและจะได้ไม่วุ่นวาย
ตลอดบ่ายเจี้ยนเฉินเดินไปรอบ ๆ พื้นที่และเดินทางไปตามถนนทุกสายและตรอกซอกซอย มันเป็นเพียงตอนกลางคืนที่เจี้ยนเฉินกลับไปที่โรงเตี๊ยม
หลังจากกินอาหารง่าย ๆ แล้ว เจี้ยนเฉินก็นั่งลงบนเตียงในท่านั่งขัดสมาธิแล้วหลับตา
แต่เจี้ยนเฉินไม่ได้ฝึกฝนในครั้งนี้ อาจเป็นเพราะเขามีความแข็งแกร่งเร็วเกินไปหรืออาจเป็นเพราะเขาใช้แกนสัตว์อสูรเพื่อการบ่มเพาะมากเกินไป ด้วยความแข็งแกร่งของเขาที่อยู่ในขั้นสูงสุดของระดับเซียนผู้เชี่ยวชาญ เขาไม่สามารถใช้ความแข็งแกร่งของเขาได้อย่างมีประสิทธิภาพเหมือนที่เคยเป็นมา ด้วยสิ่งนี้เขาไม่สามารถใช้กำลังต่อสู้ของเขาให้เต็มศักยภาพหรืออย่างราบรื่นเหมือนก่อนหน้านี้ มันไม่ใช่ปัญหาที่ร้ายแรงอย่างยิ่ง แต่เจี้ยนเฉินก็รู้ว่าถ้าเขาไม่แก้ไขปัญหานี้ ในไม่ช้ามันก็จะส่งผลระยะยาวกับเขา
ดังนั้นในเวลานี้ เจี้ยนเฉินจึงไม่ได้บ่มเพาะ เขากลัวการเพิ่มความแข็งแกร่งของเขานั้นเร็วเกินไป หากเขาใช้ความเร็วในการบ่มเพาะที่ไม่เหมาะสม การควบคุมกำลังของเขาจะลำบากเกินไป
ดังนั้นก่อนที่ข้อบกพร่องใด ๆ ที่เกิดขึ้นในการบ่มเพาะของเขา จะเป็นการดีที่สุดที่จะแก้ไขอันตรายใด ๆ ก่อนที่สิ่งนั้นจะเกิดขึ้น
