ตอนที่ 162 – การฆ่าอย่างราบรื่น
ในที่สุดเมื่อเห็นว่าสัตว์อสูรระดับ 5 ได้รับความเสียหาย เจี้ยนเฉินก็ระบายลมหายใจออกอย่างโล่งอก ความแข็งแกร่งของสัตว์อสูรระดับ 5 นั้นแข็งแกร่งมากเมื่อเทียบกับสัตว์อสูรระดับ 4 นั้นซึ่งไม่มีอะไรมากไปกว่ามดที่น่ารำคาญ กับสัตว์อสูรที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสจนไม่สามารถรวบรวมพลังที่จะยืนอยู่ได้ แม้กระนั้นเจี้ยนเฉินก็ยังคงได้รับความเสียหายจำนวนมหาศาล
เฉียนเฉินระบายลมหายใจออก พลังงานจำนวนมหาศาลก็พลันมาหาเขาทันที สีหน้าของเจี้ยนเฉินตกใจมาก เมื่อเขาพลันเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นเพียงใบมีดวายุรูปจันทร์เสี้ยวยาว 1 เมตรพุ่งมาหาเขาจากปีกของสัตว์อสูรอีกตัว ใบมีดวายุรูปจันทร์เสี้ยวนี้มีพลังมากจึงทำให้เจี้ยนเฉินกังวลยิ่งขึ้น
สีหน้าของเจี้ยนเฉินกลายเป็นหวาดกลัวในขณะที่เขากลิ้งไปด้านข้างโดยไม่ลังเลที่จะหลบใบมีดวายุเลย ลมที่มีรูปจันทร์เสี้ยวนั้นพัดผ่านผมของเจี้ยนเฉินทำให้เส้นผมสองสามเส้นปลิวออกไปหลังจากถูกตัด
จันทร์เสี้ยวยังคงพุ่งต่อไปด้วยความเร็วที่เร็วมากซึ่งทำลายทุกสิ่งที่ขวางหน้าโดยปราศจากความเมตตา ในที่สุดมันก็บินไป 100 เมตรจึงตกลงบนพื้นแล้วระเบิดด้วยแรงมหาศาลจนทำให้ฝุ่นลอยขึ้นไปในอากาศ
เมื่อร่างกายของเขาเคลื่อนไหวอย่างรุนแรงโดยไหล่ซ้ายของเขากระแทกลงบนพื้นหลายต่อหลายครั้งหลังจากที่กลิ้งตัว ความเจ็บปวดที่เขารู้สึกทะลุผ่านเส้นประสาทรับความรู้สึกของเขาอย่างรุนแรง ผิวหนังยังคงกระตุกอย่างต่อเนื่องในขณะที่เขากัดฟันด้วยความเจ็บปวดและพยายามอดทนต่อความรู้สึกเจ็บปวด ตอนนี้มีสัตว์อสูรระดับ 5 เหลือเพียงตัวเดียว ซึ่งมองอย่างโกรธแค้นเพราะเจี้ยนเฉินสามารถหลบหลีกการบาดเจ็บได้
จากนั้นสัตว์อสูรวัวที่มีขนสีดำเริ่มสะสมพลังงานอีกครั้งเมื่อปีกที่ด้านหลังเริ่มเปล่งแสงสีดำ ปริมาณของพลังงานที่ลอยไปรอบ ๆ บริเวณนั้นเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วจากที่บางเบาไปเป็นเข้มข้น พลังงานที่อยู่ใกล้ปีกยิ่งเข้มข้น อย่างไรก็ตาม แววตาของสัตว์อสูรนั้นก็ยิ่งมืดลงและไม่นานนักมันก็ไม่สามารถรวบรวมพลังงานเพื่อลืมตาของมันให้สมบูรณ์ได้อีกต่อไป
การรับรู้ปริมาณพลังงานอันแข็งแกร่งมาจากปีกของสัตว์อสูรระดับ 5 เจี้ยนเฉินอดไม่ได้ที่จะถอยหลังกลับไปสองสามก้าวด้วยใบหน้าอันหนักอึ้งเพื่อเตรียมพร้อมที่จะหลบการจู่โจมที่กำลังจะมาถึง
“โฮก ! ” สัตว์อสูรนั้นคำรามเสียงดังอย่างดังราวกับว่ามันเตือนเจี้ยนเฉินอีกครั้งว่าไม่ให้ก้าวเท้าเข้ามา เขาสามารถเห็นแววตาของสัตว์อสูรว่ามันอยู่ในสภาพอ่อนแออย่างสมบูรณ์ แต่พลังที่ควบแน่นบนปีกก็พร้อมที่จะยิงเหมือนคันธนูที่ถูกน้าวออกมา นี่เป็นโอกาสสุดท้ายสำหรับสัตว์อสูรที่จะมีชีวิตอยู่พลังภายในการโจมตีครั้งนี้คือทั้งหมดที่เหลืออยู่ของสัตว์อสูร หากการโจมตีครั้งนี้พลาดไป สัตว์อสูรจะไม่มีอะไรมากไปกว่าลูกแกะที่รอการสังหาร
ขาของเจี้ยนเฉินก้าวถอยหลังไปสองสามก้าว ขณะที่เขาจ้องมองสัตว์อสูรอย่างใจจดใจจ่อด้วยความระมัดระวังยิ่งขึ้นกว่าเดิม ขณะนี้กระบี่วายุโปรยลอยจากมือของเจี้ยนเฉินขึ้นไปในอากาศอย่างรวดเร็วพุ่งไปยังสัตว์อสูรแล้วจากนั้นก็วนไปรอบ ๆ ก่อนที่จะโจมตีจากด้านหลัง
ในขณะที่เฉียนเฉินกำลังจะเคลื่อนไหวนั้น ปีกบนสัตว์อสูรเริ่มสั่นสะเทือนขณะที่ใบมีดรูปจันทร์เสี้ยวขนาดใหญ่กำลังจะพุ่งไปทางเจี้ยนเฉิน
เจี้ยนเฉินคาดการณ์ล่วงหน้าไว้แล้วว่าจะมีการเคลื่อนไหวเช่นนี้และเมื่อสัตว์อสูรยิงใบมีดวายุรูปจันทร์เสี้ยว เขาก็กลิ้งตัวบนพื้นดินอีกครั้ง ทำเพื่อให้แน่ใจว่าไหล่ซ้ายของเขาจะไม่กระแทกไปบนพื้น เขาหลบการโจมตีอย่างระมัดระวัง
ไม่นานหลังจากนั้นมันก็โจมตีด้วยปีกของมันสัตว์อสูรนั้นดูราวกับว่ามันสูญเสียพลังงานไปเล็กน้อย ความสดใสในแววตาของมันสูญเสียความมันวาวและเปลี่ยนไปเป็นเหนื่อยล้า
ในเวลาเดียวกันกระบี่วายุโปรยในอากาศก็เริ่มสั่นสะเทือนเมื่อกระบี่พุ่งลงมาพร้อมกับปราณกระบี่จำนวนมหาศาลที่แผ่ออกมาจากใบมีดทั้งหมด ต่อมาไม่นานกระบี่ทั้งเล่มก็ถูกห่อหุ้มด้วยแสงไฟ
กระบี่ถูกอาบไปด้วยแสงสีขาว ใบมีดของกระบี่วายุโปรยไม่สามารถมองเห็นได้จากภายนอกทำให้มันดูลึกลับมาก ทันทีหลังจากเสียงของเกราะพลังงานถูกทำลาย กระบี่วายุโปรยก็บินไปทางด้านหลังของสัตว์อสูรด้วยความเร็วอันมหาศาล
“กร๊อบ”
เสียงที่ดังจากการปะทะกันนั้นสามารถได้ยินได้ในขณะที่จุดที่คมที่สุดของกระบี่วายุโปรยทะลุผ่านกะโหลกศีรษะของสัตว์อสูรและแทรกลึกเข้าไปในสมองของมัน
“โฮก~~~”
สัตว์อสูรปล่อยเสียงกรีดร้องที่น่าสมเพชออกมาผ่านทางอากาศและสั่นสะเทือนแก้วหูของเจี้ยนเฉินด้วยการสั่นสะเทือนของมัน
การสั่นสะเทือนเริ่มอ่อนลงหลังจากผ่านไปครู่หนึ่งก่อนที่จะหายไปอย่างสมบูรณ์พร้อมกับแสงที่เหลืออยู่ในรูม่านตาของสัตว์อสูร เปลือกตาของสัตว์อสูรนั้นหลับลงอย่างรวดเร็ว
ด้วยความพยายาม เจี้ยนเฉินก็คลานขึ้นมาจากพื้นดินอย่างหน้าซีดในขณะที่เขามองไปที่กระบี่วายุโปรยที่เสียบเข้าไปในกะโหลกของสัตว์อสูร เขาอดไม่ได้ที่จะมีแต่รอยยิ้มแห่งชัยชนะที่ประดับประดาบนใบหน้าของเขาด้วยสายตาที่โชคดี
“ในที่สุดมันก็ตาย ความแข็งแกร่งของสัตว์อสูรระดับ 5 แข็งแกร่งอย่างแท้จริง ข้าไม่คิดว่าสัตว์อสูรระดับ 5 ที่บาดเจ็บสาหัส 2 ตัวจะต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการฆ่า ดูเหมือนว่าการเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายกับราชาพยัคฆ์ขนทองนั้น ไม่ใช่ความแข็งแกร่งสูงสุดของมันอย่างเต็มที่" เจี้ยนเฉินพึมพำเบา ๆ
หลังจากนั้นเจี้ยนเฉินก็เดินไปที่สัตว์อสูรวัวและดึงกระบี่ออกจากหัวของมัน เมื่อนั่งลงเขาก็เริ่มรวบรวมพลังเซียนธาตุแสงภายในพลังงานโลกและบีบอัดมันไว้ในร่างกายของเขา
เขาไม่ได้เร่งรีบอย่างจริงจังเพื่อจัดการกับซากศพของสัตว์อสูรทั้งสองนี้ ในตอนแรก ร่างกายของเขาไม่ได้อยู่ในสภาพซึ่งพร้อมที่จะจัดการกับซากศพ นอกจากนี้ยังมีความจริงที่ว่าอาจมีสัตว์อสูรอื่น ๆ ในบริเวณใกล้เคียง ดังนั้นสิ่งสำคัญอันดับแรกของเจี้ยนเฉินก็คือรีบเร่งรักษาตัวเองอย่างรวดเร็ว
ตั้งแต่เจี้ยนเฉินทะลวงผ่านด่านเพื่อที่จะได้เป็นเซียนผู้เชี่ยวชาญขั้นสูงสุด พลังจิตวิญญาณของเขาก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน ตอนนี้เขาสามารถควบคุมพลังเซียนธาตุแสงไม่เพียงแค่ใช้งานได้นานขึ้น แต่ยังมีปริมาณที่มากขึ้นด้วย
คราวนี้บาดแผลบนไหล่ของเจี้ยนเฉินนั้นร้ายแรงมาก พลังที่รุนแรงที่มากระทบไหล่ของเขาทำให้บาดแผลของเขาบางส่วนนั้นไหม้ ดังนั้นแม้กับพลังเซียนธาตุแสงบาดแผลก็จะใช้เวลาในการรักษา
หลังจาก 2 ชั่วยามผ่านไปแสงสีขาวนวลที่ล้อมรอบเจี้ยนเฉินค่อย ๆ กระจายออกไปเผยให้เห็นร่างของเจี้ยนเฉินที่อยู่ภายใน ใบหน้าของเขาค่อนข้างซีดแม้จะดูดีกว่าสภาพที่เขาเคยเป็นมาก่อน หลังจากใช้พลังเซียนธาตุแสงเพื่อรักษาบาดแผลเช่นนี้เป็นเวลา 2 ชั่วยาม เขาค่อนข้างอ่อนเพลีย แต่อย่างน้อยที่สุดเขาก็ไม่รู้สึกง่วงมากเหมือนที่เขาเคยรู้สึก
การใช้พลังเซียนธาตุแสงเป็นเวลา 2 ชั่วยามมีผลกระทบที่ลึกลับมาก บาดแผลที่ไหล่ของเขาหายเป็นปกติแล้วโดยที่ไม่มีริ้วรอยแม้แต่รอยเดียวที่ปรากฏบนผิวหนังของเขา
