บทที่ 150: กำจัดให้สิ้นซาก
เจี้ยนเฉินรีบปิดกั้น 10 เมตรระหว่างเขาและทหารรับจ้างโจวอย่างรวดเร็ว เขาใช้กระบี่วายุโปรยจี้ไปที่คอของทหารรับจ้างที่อยู่ใกล้ที่สุดด้านหน้าโดยหวังว่าจะฆ่าเขา
เมื่อเห็นว่ากระบี่พุ่งมาทางเขาด้วยความเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ ใบหน้าของผู้นำเปลี่ยนไปอย่างรุนแรงเนื่องจากเขารู้ว่าเขาไม่สามารถป้องกันตัวเองด้วยอาวุธเซียนของเขาได้ทันเวลา เขาหมุนตัวอย่างรวดเร็วเพื่อหลบการโจมตีของกระบี่ที่รุนแรง และเขาถอยกลับไปเพื่อเว้นระยะห่างจากเจี้ยนเฉินโดยไม่ลังเล
หลังจากที่การโจมตีของเจี้ยนเฉินล้มเหลว ใบหน้าของเขาก็ไม่หวั่นไหวเลย ต่อจากนั้นเขาก็กระโจนไปหาทหารรับจ้างคนอื่น ๆ ข้างหน้าและพุ่งออกมาด้วยกระบี่วายุโปรยและแทงคอเซียนระดับสูงไป 4 คนในพริบตา ชุดเกราะของพวกเขานั้นไม่มีประโยชน์เมื่อเจี้ยนเฉินแทงทะลุผ่านเหล็กโลหะราวกับว่ามันเป็นเต้าหู้
เพื่อทำให้เรื่องจบลงอย่างรวดเร็ว ทหารรับจ้าง 4 คนถูกฆ่าตาย ส่วนทหารรับจ้างโจวคนอื่นไม่มีเวลาตอบโต้. ตั้งแต่วินาทีที่เจี้ยนเฉินขยับมือจนถึงช่วงเวลาที่ทหารรับจ้าง 4 คนถูกฆ่าตาย ทหารรับจ้างคนอื่นแทบไม่มีเวลาหายใจ
“หยุดนะ !” ทหารรับจ้างคนแรกที่หลบดาบของเจี้ยนเฉินร้องออกมา หลังจากเห็นว่าเพลงกระบี่ของเจี้ยนเฉินรวดเร็วเพียงใด เขาก็รู้ว่าถึงความแข็งแกร่งของเจี้ยนเฉิน เขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่ง่ายดาย ดังนั้นในช่วงเวลาปัจจุบัน ไม่มีวิธีการใดที่ทหารรับจ้างโจวจะต้องการต่อสู้กับบุคคลนี้โดยไม่มีเหตุผล
อย่างไรก็ตามเจี้ยนเฉินก็ทำเป็นไม่ได้ยิน กลุ่มทหารรับจ้างโจวอยู่ในรายชื่อแรก ๆ ของคนที่เขาต้องแก้แค้น กระบี่วายุโปรยของเขาส่องแสงอย่างต่อเนื่อง มันสร้างหายนะให้เกิดขึ้นในบริเวณรอบ ๆ กระบี่ของเขาเกือบจะคล้ายกับเคียวของยมทูตซึ่งปลิดชีพของกลุ่มทหารรับจ้างโจวโดยไม่ปรานี
เซียนระดับสูงของกลุ่มทหารรับจ้างโจวไม่มีโอกาสปกป้องตนเอง พวกเขาไม่สามารถมองเห็นใบมีดและถูกแทงทะลุคอ แม้แต่เซียนผู้เชี่ยวชาญในหมู่ทหารรับจ้างโจวก็ทำได้เพียงป้องกันตนเองจากการโจมตีเพียงไม่กี่ครั้งก่อนที่เจี้ยนเฉินจะปลิดชีพของพวกเขาด้วยกระบี่วายุโปรยเช่นกัน เจี้ยนเฉินแข็งแกร่งกว่าเซียนผู้เชี่ยวชาญมากจนไม่อาจเทียบได้ เซียนผู้เชี่ยวชาญเหล่านี้ไม่สามารถทำร้ายเจี้ยนเฉินได้เลย แม้แต่การแตะตัวเจี้ยนเฉินก็คงเป็นไปไม่ได้
ร่างของเจี้ยนเฉินกระพริบตลอดเวลาขณะที่เขาไปมาระหว่างทหารรับจ้างราวกับว่าเขากำลังแยกร่างของตัวเอง ในขณะที่เขาให้ความสนใจกับสภาพรอบตัวเขา เขาก็สามารถหลบการโจมตีที่มุ่งเข้าหาร่างกายของเขาแต่ละครั้งได้อย่างระมัดระวัง ในขณะที่เขาสามารถทำร้ายศัตรูรอบตัวเขาไปพร้อม ๆ กัน แต่ศัตรูไม่สามารถทำเช่นเดียวกันกับเขาได้
การโจมตีของเจี้ยนเฉินนั้นหาที่เปรียบไม่ได้ มันเกินกว่าจินตนาการของมนุษย์ ท่ามกลางทหารรับจ้าง 40 คน เจี้ยนเฉินได้ฆ่าไปแล้ว20คนภายในระยะเวลาไม่กี่วินาที บางคนที่ตายเป็นถึงเซียนผู้เชี่ยวชาญ
เมื่อหัวหน้ากลุ่มทหารรับจ้างเห็นว่าเจี้ยนเฉินไม่ได้เสียพลังงานเลยหลังจากฆ่าทหารรับจ้างไป 20 คน เขาก็รู้สึกถึงความกลัวเย็นยะเยือกในใจ ใบหน้าที่ซีดเซียวซ่อนอยู่หลังหมวกเหล็กเย็น ในความคิดของเขา เขารู้สึกถึงความลึกลับ เขาไม่รู้ว่ากลุ่มทหารรับจ้างโจวไปทำอะไรให้คนที่แข็งแกร่งเช่นนี้โกรธ เพราะชายคนนี้โจมตีกลุ่มทหารรับจ้างโจวอย่างโหดเหี้ยมโดยไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว
หัวหน้ากลุ่มทหารรับจ้างร้อนใจและคิดว่าตัวเองต้องทำอะไร หลังจากนั้นสมองของเขาก็ได้ข้อสรุปอย่างรวดเร็ว เขาหันกลับทันทีเขาตัดสินใจที่จะวิ่งหนี
เขารู้อยู่ในใจว่าเขาไร้ความสามารถเมื่อต้องต่อสู้กับพลังอันแข็งแกร่งของเจี้ยนเฉิน แม้ว่าเขาจะอยู่ข้างหลัง เขาจะไม่สร้างความแตกต่างมากนักและคงตายที่นั่น ดังนั้นหากความตายต้องเกิดขึ้นที่นี่ เขาก็อยากลองเสี่ยงและหลบหนี
ก่อนที่เขาจะวิ่งไปได้ไกลถึง 20 เมตร ร่างของคน ๆ หนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นข้างหลังเขาด้วยความเร็วสูง ในพริบตาบุคคลนั้นได้ตามติดเขาทันเวลาในขณะที่แสงแวววาวสีเงินของกระบี่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง แสงเรืองรองอันสว่างไสวพุ่งเข้าหาคนที่กำลังหลบหนี
หัวหน้าของกลุ่มทหารรับจ้างเป็นเซียนผู้เชี่ยวชาญขั้นสูง ดังนั้นขณะที่เขารู้สึกถึงปราณกระบี่ในปริมาณที่ไม่ธรรมดา เขาก็รีบฟุบตัวลงไปที่พื้นทันทีแล้วกลิ้งออกไปโดยไม่หันหลังกลับ ขณะที่มือทั้งสองของเขาชนกับพื้น เขาผลักตัวเองขึ้นยืน หอกยาวปรากฏขึ้นพร้อมกันในมือของเขา เขาใช้หอกที่มีพลังเซียนจำนวนมหาศาลล้อมรอบแทงเจี้ยนเฉิน
เจี้ยนเฉินเอี้ยวตัวหลบเล็กน้อยและพุ่งเข้าหาหัวหน้าอีกครั้ง แขนของเขาสั่นขณะที่กระบี่วายุโปรยปกคลุมพื้นที่ทั้งหมดด้วยแสงที่ส่องสว่าง ทำให้ทุกคนที่มองมันอย่างตื่นตากับภาพที่ดูไม่เหมือนจริง
เมื่อเซียนผู้เชี่ยวชาญขั้นสูงต้องสู้กับกระบี่ที่มีแสงเรืองรองส่องสว่างไปทั่วทั้งท้องฟ้า เขาก็ไม่รู้ว่าควรทำอะไรเพื่อปกป้องตัวเอง ในช่วงเวลาแห่งความลังเลใจ ใบมีดสีเงินของเจี้ยนเฉินปรากฏขึ้นอีกครั้งจากภายในแสงและแทงตรงคอของเขา
"ปัง ! " เจี้ยนเฉินเตะที่หน้าอกของหัวหน้า ทำให้เขากระเด็นไปทางด้านหลัง เจี้ยนเฉินจับกระบี่วายุโปรยด้วยแววตาที่กระหายเลือด เขาพุ่งไปหาทหารรับจ้างโจวที่เหลือเพื่อพยายามฆ่าพวกเขา เจี้ยนเฉินไม่ยอมให้สมาชิกแม้แต่คนเดียวหนีรอดออกจากที่นี่ไปได้
“ หัวหน้าเฉินหยุนหลงตายแล้ว…”
“หัวหน้าเฉินหยุนหลงถูกฆ่าตาย…”
“ หัวหน้าเฉินหยุนหลงถูกฆ่าตายแล้ว ทุกคนวิ่ง…”
การตายของหัวหน้าทำให้ทหารรับจ้างทุกคนรู้สึกหวาดกลัวอย่างมากในใจ ทุกคนเริ่มหมดกำลังใจในการต่อสู้ เมื่อต้องต่อต้านเจี้ยนเฉินผู้ซึ่งดูเหมือนจะเป็นเทพเจ้าแห่งความตาย ความกล้าหาญของพวกเขาแทบจะไม่มีเลย พวกเขาทิ้งหมวกเหล็ก เริ่มพยายามหลบหนี
หลังจากที่เจี้ยนเฉินสังหารสมาชิกบางคน ส่วนที่เหลืออีกไม่กี่คนก็เริ่มวิ่งหนีไปในทุกทิศทางที่เป็นไปได้ด้วยพลังทั้งหมดที่มี เจี้ยนเฉินว่องไวก็จริงแต่การฆ่าทหารรับจ้างทุกคนในกรณีนี้จะไม่ใช่เรื่องง่าย
“หืม กลุ่มทหารรับจ้างโจวจะไม่ได้ออกไปจากที่นี่” ดวงตาของเจี้ยนเฉินเปล่งรังสีอำมหิตจ้องอยู่เบื้องหลังพวกเขาในขณะที่เขาเริ่มปลดปล่อยปราณกระบี่ออกมาด้วยคลื่นอันมหาศาลจากกระบี่ของเขา ทันใดนั้น กระบี่วายุโปรยก็ลอยออกจากมือของเจี้ยนเฉินทันที มันบินออกมาด้วยความเร็วอันมหาศาล มันเปลี่ยนเป็นแสงสีเงิน มันเริ่มบินไปหาทหารรับจ้างที่ใกล้ที่สุดเพื่อพยายามฆ่าเขา
ในตอนนี้ เจี้ยนเฉินไม่สนใจที่จะเก็บความลับเรื่องกระบี่ของเขาไว้อีกต่อไป เขาเพียงต้องการให้กลุ่มทหารรับจ้างโจวทั้งหมดถูกทำลาย
กระบี่วายุโปรยทะลุผ่านอากาศราวกับเป็นแสงสีเงินกระจายทั่วพื้นที่ขณะที่มันแทงทะลุคอของทหารรับจ้างทั้งหมดที่พยายามหลบหนี ในเวลาไม่กี่วินาทีทหารรับจ้าง 10 คนที่เหลือก็ล้มลงแน่นิ่งกับพื้น
