ตอนที่ 130 – ติดอยู่ในโรงเตี๊ยม
เมื่อเห็นกลุ่มคนที่อยู่ด้านนอกโรงเตี๊ยม สีหน้าของเจี้ยนเฉินก็พลันแข็งกระด้างขึ้นทันที ตั้งแต่วินาทีที่เขาเห็นนายน้อยของตระกูลเทียนซ่งยืนอยู่ตรงกลาง เขาก็คาดเดาได้แล้วว่าเหตุผลที่คนเหล่านี้มารวมตัวกันที่นี่ตั้งแต่เช้าตรู่นั้นเป็นเพราะเขา
อย่าลืมว่า เมื่อวานนี้เขาไม่เพียงแต่ล่วงเกินนายน้อยของตระกูลเทียนซ่งเท่านั้น แต่ยังสังหารองครักษ์ที่แข็งแกร่งของตระกูลอีก 3 คนด้วย ในระยะเวลาอันสั้น เขาได้รับความเกลียดชังจากตระกูลเทียนซ่งเมื่อวานนี้ ท้ายที่สุด เซียนผู้เชี่ยวชาญขั้นสูงยังคงนับว่าเป็นมือดีในสถานที่ห่างไกลเช่นเมืองเวค ไม่ว่าจะเป็นตระกูลใดในเมืองเวคก็ตาม เซียนผู้เชี่ยวชาญขั้นสูงทุกคนมีตำแหน่งค่อนข้างสูง
หากตระกูลใดสูญเสียเซียนผู้เชี่ยวชาญขั้นสูงและเซียนผู้เชี่ยวชาญขั้นต้นอีกสองคนไปโดยไม่มีเหตุผลและไม่ได้กู้หน้ากลับคืนมา อำนาจของตระกูลจะลดลงอย่างไม่ต้องสงสัย นี่เป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่งต่ออนาคตของตระกูล
ตอนนี้โรงเตี๊ยมทั้งหมดถูกล้อมรอบด้วยคนของตระกูลเทียนซ่ง ถ้าอยากจะไปจากที่นี่ไปโดยที่ไม่มีใครรู้นั้นย่อมเป็นไปไม่ได้ เจี้ยนเฉินเดินออกจากห้องอย่างช่วยไม่ได้ แล้วเดินไปที่ทางเข้าหลักของโรงเตี๊ยม แม้ว่าเขาจะเข้าใกล้การลงโทษของเขามากขึ้น แต่ฝ่ายตรงข้ามก็มีคนหลายร้อยคนรวมถึงผู้เชี่ยวชาญที่แข็งแกร่งบางคน แต่ก็ไม่มีความตื่นตระหนกหรือความกังวลในสีหน้าของเจี้ยนเฉิน เขาดูสงบนิ่งเหมือนปกติ
เมื่อเจี้ยนเฉินเดินลงบันไดมาถึงชั้นล่างของโรงเตี๊ยม เขาพบว่ามีคนมาชุมนุมกันที่นั่นหลายคน ปัจจุบันมันเป็นเวลาเร่งด่วนของอาหารเช้าและทุกโต๊ะในห้องโถงเต็มไปด้วยชามและจานที่ส่งกลิ่นหอมของเนื้อสัตว์ อย่างไรก็ตาม ไม่มีแม้แต่คนเดียวที่นั่งที่โต๊ะเหล่านั้นแล้วเพลิดเพลินกับอาหารเช้า พวกเขาต่างก็สบถแล้วลุกขึ้นจากที่นั่งและเริ่มเดินออกไปนอกประตูด้วยสีหน้าไม่พอใจ
“ตระกูลเทียนซ่งนั่นหยิ่งยโสอย่างบัดซบ ข้ากินอย่างมีความสุขที่นี่ก่อนที่พวกเขาจะสั่งให้พวกเราออกไปในทันที ไม่ว่าพวกเจ้าจะทำอะไรกับพวกเรา พวกเราแค่กินอาหารของพวกเราเองไม่ใช่ว่าพวกเราขัดขวางพวกเจ้า”
“ถูกต้อง ตระกูลเทียนซ่งคิดว่าตัวเองเป็นตระกูลอันดับ 1 ของเมืองเวค พวกเขาไม่มีวินัยและไม่สามารถควบคุมได้ แม้ว่าพวกเขาจะเป็นเพียงตระกูลเล็ก ๆ ก็ตาม เมื่อพวกเขาพบผู้เชี่ยวชาญที่มีชื่อเสียงในทวีปเทียนหยวน พวกเขาจะถูกกำจัดทั้งหมดด้วยการกระดิกนิ้วเพียงเล็กน้อย”
คนส่วนใหญ่ที่รับประทานอาหารในโรงเตี๊ยมเป็นทหารรับจ้างผู้ที่มีอารมณ์ร้อนและกล้าหาญบางคนบ่นในขณะที่พวกเขาจากไป แต่พวกเขาก็พูดค่อนข้างเบาราวกับกำลังบ่นกับตัวเอง ไม่มีแม้แต่คนเดียวที่กล้าพูดออกมาดัง ๆ อย่างไรก็ตาม สำหรับเรื่องนี้ทหารทุกคนที่มีความแข็งแกร่งในระดับหนึ่งจะได้ยินเสียงพึมพำดังอย่างชัดเจน
พ่อค้าส่วนใหญ่ในโรงเตี๊ยมไม่กล้าที่จะแสดงความไม่พอใจในสีหน้าของพวกเขา พวกเขาลุกจากที่นั่งอย่างเชื่อฟังและรีบเดินออกจากโรงเตี๊ยม มีเพียงพ่อค้าที่มีกำลังประมาณหนึ่งเท่านั้นที่จากไป พวกเขาล้วนแสดงความไม่พอใจอย่างยิ่ง พวกเขาทุกคนเป็นพ่อค้าต่างเมือง และแม้ว่าพวกเขาจะไม่กลัวตระกูลเทียนซ่งแต่มังกรที่แข็งแกร่งก็ไม่สามารถกำหราบงูเจ้าถิ่นได้ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาจะไม่ต่อต้านตระกูลเทียนซ่งที่มีกำลังเหนือกว่าเล็กน้อยและสร้างปัญหาให้ตัวเองมากขึ้น ในที่สุดพวกเขาทั้งหมดก็เดินออกจากโรงเตี๊ยมเช่นกัน
ชายวัยกลางคนสวมเสื้อคลุมสีขาว 4 คนคอยดูแลทางเข้าโรงเตี๊ยม สายตาที่มีพลังดั่งเช่นสายฟ้าของพวกเขากวาดอย่างไม่หยุดยั้งต่อผู้คนที่จากไป แม้ว่าพวกเขาเคยได้ยินทหารรับจ้างสองสามคนสาปแช่งตระกูลเทียนซ่งด้วยความไม่พอใจ พวกเขาไม่กล้าพูดอะไรสักคำเดียวและทำราวกับว่าพวกเขาไม่เคยได้ยินคำสาปแช่ง ทหารรับจ้างสองสามคนในโรงเตี๊ยมเป็นคนต่างเมืองที่มีอำนาจหนุนหลังอยู่ในระดับหนึ่งหรือเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มทหารรับจ้าง แม้ว่าตระกูลเทียนซ่งจะประกาศตัวเองว่าเป็นตระกูลชั้นนำในเมืองเวค แต่พวกเขาก็ไม่ต้องการที่จะทำลายอำนาจจากข้างนอกเพราะบางคนมีอำนาจมากจนแม้แต่ตระกูลเทียนซ่งก็ไม่สามารถที่จะยั่วยุได้
ในไม่ช้าลูกค้าของโรงเตี๊ยมก็จากไป ในโรงเตี๊ยมขนาดใหญ่ที่เหลืออยู่มีเพียงคนรับใช้บางคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยความงุนงง ทำให้สูญเสียสิ่งที่พวกเขาจะต้องทำ เจ้าของโรงเตี๊ยมยืนอยู่อีกด้านหนึ่งด้วยความกังวล ขณะที่เขาจ้องมองที่โรงเตี๊ยมที่ว่างเปล่า ใบหน้าของเขาเผยความเจ็บปวดที่เขาไม่สามารถแสดงออกมาได้ รายได้ส่วนหนึ่งหายไป
ในขณะนั้นมีเพียงคนเดียวที่ยังคงอยู่ในโรงเตี๊ยมนอกเหนือจากเจ้าของและคนรับใช้ก็คือเจี้ยนเฉิน แม้แต่ลูกค้าที่พักอยู่ชั้นบนก็ถูกบังคับอย่างหนักและนำออกมาโดยเสี่ยวเอ้อของโรงเตี๊ยม
เจี้ยนเฉินนั่งบนเก้าอี้พร้อมกับสีหน้าสบาย ๆ จ้องมองด้วยความสนใจต่อตระกูลเทียนซ่งที่ยังคงยืนตั้งป้อมอยู่ด้านนอกร้าน สีหน้าของเขาผ่อนคลายอย่างสมบูรณ์ แม้ว่าภายนอกเจี้ยนเฉินจะดูไร้กังวล แต่เขาระวังตัวของเขามานานแล้ว อย่าลืมว่า เวลานี้พวกเขามาถึงด้วยเจตนาไม่ดี ยิ่งไปกว่านั้นเขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ามีผู้เชี่ยวชาญที่ทรงพลังจำนวนหนึ่งอยู่ในหมู่คนเหล่านี้
ในขณะนั้นนายน้อยของตระกูลเทียนซ่งที่เจี้ยนเฉินได้พบเมื่อวานในเทือกเขาสัตว์อสูรนั้นเดินเข้าไปในโรงเตี๊ยมโดยได้รับความคุ้มครองจากกลุ่มคนจำนวนมาก ทันทีที่เขาเข้าไปในโรงเตี๊ยม เขาจ้องมองอย่างเยาะเย้ยไปที่เจี้ยนเฉินที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ แววตาที่ชั่วร้ายทอประกายในสายตาของนายน้อยหนุ่ม
“เจ้าสารเลว ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะยังอยู่ที่นี่ในวันนี้ เมื่อวานนี้ข้าให้เจ้าไป วันนี้ ข้าจะถอนรากถอนโคนเจ้า” นายน้อยหนุ่มพูดด้วยรอยยิ้มที่เย็นชา เขามองเจี้ยนเฉินแล้วพูดว่า“ แล้วเจ้ากลัวหรือไม่ ? ตอนนี้เจ้าเสียใจหรือไม่?”
สมาชิกของตระกูลเทียนซ่ง ยืนอยู่ข้างหลังเขา ทุกคนมองไปที่เจี้ยนเฉินอย่างรวดเร็ว
เจี้ยนเฉินแค่นเสียงเบา ๆ ด้วยความรังเกียจ สายตาของเขากวาดไปทั่วกลุ่มคนที่ยืนอยู่ด้านหลังนายน้อยหนุ่มขณะที่เขาพูดว่า “อย่าบอกข้าว่าเจ้าคิดว่าคนจำนวนเพียงแค่นี้เพียงพอที่จะทำให้ข้าตกใจได้ ? เจ้ามั่นใจในตัวเองมากไปหน่อย”
นายน้อยของตระกูลเทียนซ่งแค่นเสียงกลับมาขณะที่เขาพูดว่า "เจ้าหยิ่งกว่าที่ข้าคิด อย่างไรก็ตามข้าอดไม่ได้ที่จะชื่นชมความสามารถของเจ้าในการพูดคุยเรื่องใหญ่โต แม้ในเวลาเช่นนี้เจ้ายังคงไม่ยอมรับความผิดหรือคุกเข่าขอความเมตตาจากข้า เป็นไปได้ไหมที่เจ้าคิดว่าวันนี้เจ้าสามารถเดินออกไปต่อหน้าผู้เชี่ยวชาญของตระกูลเทียนซ่งได้ ? นอกจากนี้ข้ายังนำคนอย่างน้อย 100 คนมาด้วยในวันนี้” นายน้อยพูดด้วยความมั่นใจอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ ในความเห็นของเขา เขาจะขย้ำเจี้ยนเฉินอย่างแน่นอนในวันนี้
เจี้ยนเฉินอดไม่ได้ที่จะยิ้มบาง ๆ ต่อคำพูดเหล่านี้ ตอนนี้เขาค้นพบได้ทันทีว่าการพูดคุยกับบุตรชายเจ้าสำราญของผู้ปกครองที่ร่ำรวยเช่นเขาผู้ซึ่งไม่เคยออกไปดูโลกภายนอกนั้นเป็นเรื่องที่น่าขบขัน
“ แล้วเจ้าเชื่อข้าไหมเมื่อข้าบอกว่าไม่เพียงแต่ข้าจะออกจากที่นี่ในวันนี้ แต่ข้าจะทำลายกองกำลังทั้งหมดของเจ้าในคราวเดียวกัน ? ” น้ำเสียงของเจี้ยนเฉินค่อย ๆ เข้มขึ้นเมื่อเขาพูด
