ตอนที่ 124 -ปราณกระบี่ที่แข็งแกร่ง
เจี้ยนเฉินยังคงอยู่กลางอากาศโดยที่ไม่สามารถเคลื่อนไหวไปในทิศทางอื่นได้ โดยที่ราชาพยัคฆ์ขนทองนั้นเร็วมากไม่มีทางที่เจี้ยนเฉินจะหลบได้
ในช่วงเวลาแห่งความสิ้นหวัง เจี้ยนเฉินพลันหันหลังออกทันทีด้วยมือทั้งสองข้างของเขาพุ่งออกไปยังหัวของราชาพยัคฆ์ขนทอง เขายืมแรงส่งไปข้างหลังเพื่อผลักตัวเองให้ไปข้างหน้าให้เร็วขึ้น เพื่อหนีจากปากอันโชกเลือดของราชาพยัคฆ์ขนทอง
ขาของเขาเซเล็กน้อยขณะที่เขาตกลงบนพื้น ก่อนที่เจี้ยนเฉินจะสามารถพยุงตัวเองได้ พลังขนาดใหญ่ได้กระแทกเข้าที่หน้าอกของเจี้ยนเฉิน ซึ่งไม่สามารถมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้ เจี้ยนเฉินลอยไปด้านหลังเหมือนกระสุนปืนราวกับว่าเขาถูกยิงขึ้นไปในอากาศอีกครั้ง เสื้อผ้าที่เขาใส่ถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆ เพราะหน้าอกของเขากลายเป็นรอยขนาดใหญ่ทำให้ดูเหมือนว่าด้านหน้าของเขาเป็นหลังของเขา ทันใดนั้นพลังที่แข็งแกร่งอีกอันที่ไหลเวียนอยู่ทั่วร่างกายของเขาพลันกระแทกเข้ากับอวัยวะภายในของเขาในทันที
เจี้ยนเฉินลอยไปข้างหน้า 30 เมตรก่อนที่จะกระแทกกับลำต้นของต้นไม้และล้มลงกับพื้น ศีรษะของเขากระแทกกับกิ่งไม้อย่างแรงในขณะที่เขาล้มลงกับพื้นหมดสติโดยไม่รู้ตัว
ราชาพยัคฆ์ขนทองไม่มีความตั้งใจที่จะปล่อยเจี้ยนเฉินไป กระทืบเท้าพุ่งเข้าหาเจี้ยนเฉิน มันอ้าปากกว้างเพื่อเตรียมพร้อมที่จะกินเขา
ขณะที่ราชาพยัคฆ์ที่กำลังจะกัดเจี้ยนเฉินก็มีแสงกระพริบสีฟ้าและสีม่วงกระพริบอย่างบ้าคลั่งขึ้นมาจากร่างของเจี้ยนเฉิน แม้ว่าแสงจะสลัวมาก แต่พวกมันก็สะดุดตาอย่างมากในเวลากลางคืน เมื่อแสงกระพริบทั้งคู่ปรากฏขึ้น พวกมันสว่างทั่วทั้งป่าและทันใดนั้นปราณกระบี่ที่แข็งแกร่งจำนวนมากก็ปกคลุมพื้นที่ แต่เมื่อมันมาถึงอย่างรวดเร็ว ปราณกระบี่ก็หายไปอย่างรวดเร็ว
“ฮูว์ ! ”
ในเวลาเดียวกัน เสียงกรีดร้องที่โศกเศร้าก็หลุดออกมาจากปากของราชาพยัคฆ์ขนทองที่มองเห็นร่องรอยแห่งความกลัวปรากฏอยู่ในดวงตาของมัน มันเหมือนราชาพยัคฆ์ตกตะลึงและมันถอยกลับไป 10 เมตรอย่างรวดเร็ว แววตาของราชาพยัคฆ์สับสน มันจ้องไปที่ร่างที่หมดสติของเจี้ยนเฉิน ดวงตาสีแดงเข้มก่อนหน้านี้ชัดเจนขึ้นอีกครั้งเมื่อร่างกายของมันเริ่มสั่นสะท้าน
ทันใดนั้นเลือดเริ่มทะลักออกมาจากร่างของราชาพยัคฆ์ขนทองเป็นสายอย่างต่อเนื่อง ก่อนหน้านี้ที่ขนของมันทั้งหมดเป็นสีทองแต่ตอนนี้ถูกย้อมเป็นสีแดงด้วยเลือด ร่างกายถูกปกคลุมไปด้วยบาดแผลจำนวนนับไม่ถ้วน ในขณะที่บาดแผลมีขนาดใหญ่ภายในไม่กี่นาที พวกมันยิ่งลึกและตัดกันไปมาเป็นจำนวนนับไม่ถ้วน แม้แต่ที่หัวราชาพยัคฆ์ก็ไม่เว้นที่ว่างไว้ สายตาของมันช่างน่าสมเพชทีเดียว
ราชาพยัคฆ์ขนทองในเวลานั้นไม่ได้เก็บรักษาสง่าราศีอันงดงามของมันไว้ แต่ดูเหมือนว่ามันเพิ่งออกมาจากการต่อสู้ที่สิ้นหวังด้วยบาดแผลลึกนับไม่ถ้วน
ร่างยักษ์ของราชาพยัคฆ์ขนทองสั่นเล็กน้อยเมื่อดวงตาจ้องมองไปที่เจี้ยนเฉินที่หมดสติ ในขณะนั้นเจี้ยนเฉินอยู่ตรงกลางกอหญ้าและต้นไม้ทั้งหมดภายในระยะ 100 เมตรถูกตัดเป็นชิ้น ๆ จำนวนนับไม่ถ้วนที่ลอยอยู่ในอากาศ ท้องฟ้าถูกปกคลุมไปด้วยฝุ่นผงจากพื้นโลกสูงขึ้นไปบนท้องฟ้า 100 เมตร ท้องฟ้าเต็มไปด้วยฝุ่นผงอันความหนาแน่นจนสายตาของคนที่อยู่ในนั้นถูกปิดกั้นอย่างสมบูรณ์หากมีใครพยายามมองไปรอบ ๆ
ร่างกายของราชาพยัคฆ์ขนทองสั่นอย่างรุนแรงมากขึ้นเมื่อมองไปรอบ ๆ ตัวเองอย่างไม่เชื่อและตกใจ สัตว์อสูรระดับ 5 มีความรู้จำนวนมากและถึงแม้ว่ามันจะไม่สามารถสื่อสารได้เหมือนมนุษย์ แต่ก็ยังสามารถคิดได้ ความฉลาดของมันนั้นเท่ากับมนุษย์ แต่ในเวลานี้ราชาพยัคฆ์ขนทองรู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก
ในขณะที่สัตว์อสูรระดับ 5 สามารถทำลายสิ่งต่าง ๆ ได้อย่างง่ายดายภายในรัศมี 100 เมตร แต่ถ้าให้มันทำลายทุกอย่างเป็นฝุ่นผงในทันทีนั้นเป็นสิ่งที่แม้แต่สัตว์อสูรระดับ 6 ก็ไม่สามารถทำได้ มันเป็นปริมาณปราณกระบี่ที่แข็งแกร่งก่อนหน้านี้ที่ทำให้หัวใจของราชาพยัคฆ์ขนทองสั่นด้วยความกลัว ในอีกเสี้ยววินาที ปราณกระบี่ได้ก่อให้เกิดบาดแผลลึกบนร่างกายของราชาพยัคฆ์นับไม่ถ้วนทำให้มันหวาดกลัวต่อชีวิตของมัน
ครู่ต่อมาฝุ่นผงในอากาศตกลงสู่พื้นดินซ้อนกันจนกลายเป็นชั้นของฝุ่นละออง ภายในรัศมี 100 เมตรไม่มีร่องรอยของสิ่งมีชีวิตใด ๆ เว้นแต่เจี้ยนเฉิน นอกเหนือจากฝุ่นละอองแล้วไม่มีอะไรอื่นที่มองเห็น แม้แต่ต้นไม้ใหญ่ที่เจี้ยนเฉินกระแทกก็หายไป
ดวงตาของราชาพยัคฆ์มองดูรอบ ๆ ตัวเองและปล่อยเสียงคำรามอันน่ากลัวก่อนที่จะวิ่งหนีไปพร้อมกับหางของมันที่หลุบอยู่ระหว่างขาของมัน ความเร็วของมันนั้นเร็วกว่าตอนที่ไล่เจี้ยนเฉินมา
ตอนนี้พื้นที่เงียบอย่างสมบูรณ์หลังจากที่ราชาพยัคฆ์ออกจากพื้นที่ ทิ้งเจี้ยนเฉินไว้คนเดียวบนพื้นในสภาพที่หมดสติ ตอนนี้ฝุ่นละอองปกคลุมร่างกายของเขาแล้ว ..
เวลาผ่านไปอย่างเงียบ ๆ เพราะท้องฟ้ายามค่ำคืนเงียบลง ดวงอาทิตย์ที่สว่างขึ้นค่อย ๆ ลอยขึ้นไปในอากาศและเปล่งแสงของดวงอาทิตย์ที่ทำให้โลกอบอุ่นขึ้น เมื่อส่องลงไปยังพื้นที่ที่ไม่มีพืชปกคลุมอยู่บนพื้นดินที่มีแดดก็เกือบจะเหมือนพรมของเจี้ยนเฉินที่หลับใหลอยู่
บางทีอาจเป็นเพราะร่องรอยของสัตว์อสูรระดับ 5 ที่อาจจะรู้สึกได้ ทำให้ไม่มีสัตว์ร้ายตัวอื่นเข้ามาใกล้พื้นที่ในคืนนั้น แม้แต่สัตว์ป่าทั่วไปก็ยังไม่กล้าเข้ามาใกล้ ดังนั้นจึงไม่ชัดเจนว่าพวกมันไม่ได้อยู่ในพื้นที่หรือไม่กล้าเข้าใกล้
ทันใดนั้นภายในวงกลมที่ไม่มีพืชอยู่ กองฝุ่นเริ่มสั่นสั่นสะเทือน กองฝุ่นสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงและร่วงออกไป มันค่อย ๆ เผยให้เห็นคนที่อยู่ข้างใต้
ร่างที่ถูกซ่อนอยู่ใต้ชั้นฝุ่นตลอดทั้งคืนคือเจี้ยนเฉิน
เจี้ยนเฉินปัดฝุ่นผงลึกลับบนตัวเขาอย่างช้า ๆ เปิดดวงตาของเขาขึ้นเพื่อรับการต้อนรับจากท้องฟ้าสีครามที่อยู่เหนือหัว เช่นเดียวกับที่เจี้ยนเฉินต้องการเงยศีรษะของเขา จิตใจของเขาก็เริ่มกระตุกทันทีเตือนให้เขานึกถึงสภาพที่เขาเป็นอยู่ รู้สึกถึงความเจ็บปวดอย่างฉับพลันที่พุ่งผ่านร่างของเขา เจี้ยนเฉินอดไม่ได้ที่จะตะโกนออกมา
เจี้ยนเฉินนอนอย่างอ่อนแรงลงบนพื้นหายใจเบา ๆ ด้วยจิตวิญญาณของเขา เจี้ยนเฉินก็รู้ตัวดีอยู่แล้วว่าร่างกายของเขาอยู่ในสภาพใด แม้ว่าจะไม่ได้มีส่วนร่วมในการตรวจร่างกายภายใน อวัยวะภายในของเขาแต่ละชิ้นได้รับความเดือดร้อนจากการบาดเจ็บสาหัสซึ่งเบากว่าเมื่อเขาอยู่นอกเมืองเวค อย่างไรก็ตามสำหรับคนอื่น ๆ การบาดเจ็บเช่นนี้อาจเป็นอันตรายถึงชีวิต
หน้าอกของเขายับเยินไปแล้วจนถึงจุดที่สามารถมองเห็นกระดูกหน้าอกของเขาหลังจากถูกราชาพยัคฆ์ขนทองฟาดให้แตกเป็นชิ้น ๆ
เจี้ยนเฉินคิดถึงการจู่โจมที่เขาได้รับจากกรงเล็บของราชาพยัคฆ์ขนทองก่อนจะหมดสติและศีรษะของเขาสั่นเทาในความทรงจำเป็นเวลาเสี้ยววินาที แต่เมื่อเขามองไปรอบ ๆ ความว่างเปล่าก็ทักทายเขา บริเวณรอบตัวเขาเป็นพื้นที่ของความว่างเปล่าโดยไม่มีแม้แต่หญ้าสักต้นเดียว มีเพียงชั้นฝุ่นที่ปกคลุมพื้นและไม่มีร่องรอยใด ๆ ของราชาพยัคฆ์ขนทอง
