บทที่ 108: เท่าไหร่?
“มัน…” เมื่อเห็นสีหน้าของเจี้ยนเฉิน เจ้าของแผงลอยก็ลังเล แม้ว่าเขาจะรู้ว่าหินสีขาวนี้ไม่ใช่สิ่งของธรรมดา แต่ก็ยังไม่รู้ว่ามันใช้ทำอะไร เขาได้ค้นหาในหนังสือเกี่ยวกับสมบัติโบราณหลายเล่มเพื่อทำความเข้าใจประวัติศาสตร์เบื้องหลังหินสีขาวนี้ แต่เขากลับไม่พบอะไรเลย เขาไปหาเพื่อนสนิทหลายคนแต่ก็กลับมามือเปล่า หลังจากคิดไปมา ในที่สุดเขาก็กำหนดราคาตายตัวสำหรับหินสีขาวนี้
มันช่างน่าเศร้าที่ทวีปเทียนหยวนนี้มีคนไม่มากที่รู้เกี่ยวกับหินสีขาวที่แปลกประหลาดและไม่มีใครเคยแสดงความอยากรู้อยากเห็นแบบนี้มาก่อน แต่สำหรับผู้ที่ยังอยากรู้อยากเห็นพอและเลือกที่จะซื้อมันทันทีที่เห็น เมื่อพวกเขาได้ยินราคา ทุกคนวางหินและออกไปทันที ในขณะที่เจ้าของแผงลอยรู้ว่าหินก้อนนี้ไม่ใช่หินธรรมดา ทั้ง ๆ เขาก็ไม่รู้ว่าต้องใช้มันทำอะไรเขาก็ยังต้องการที่จะขายในราคาที่ค่อนข้างสูง ดังนั้นเมื่อทุกคนได้ยินราคาของหิน พวกเขาจึงไม่ลังเลเลยที่จะปล่อยหินและลืมมัน
เมื่อเจี้ยนเฉินถามราคาเกี่ยวกับหินสีขาวนี้ เจ้าของแผงลอยก็รู้สึกลังเลอีกครั้ง ตอนนี้เขาต้องการเงินจริง ๆ ดังนั้นจึงอาจกล่าวได้ว่าหินสีขาวนี้เป็นวิธีการเดียวในการหารายได้ของเขา หากเขาตั้งราคาสูงเกินไป เขาก็กลัวว่าเจี้ยนเฉินคนนี้จะวางหินลงและเดินออกไปเหมือนลูกค้ารายอื่น แต่ถ้าเขาตั้งราคาต่ำเกินไป เขาก็จะรู้สึกไม่สบายใจ ด้วยราคาที่เป็นปัญหา จิตใจและความคิดของเขาก็ขัดแย้งกันและไม่รู้ว่าจะบอกราคาเท่าไหร่
หลังจากลังเล เจ้าของแผงลอยก็เอ่ยปากพูดว่า “ลูกค้า ถ้าท่านสนใจหินสีขาวนี้จริง ๆ แล้ว โปรดระบุราคามาได้เลย”
เมื่อได้ยินอย่างนี้ เจี้ยนเฉินก็มองชายคนนั้นด้วยรอยยิ้มที่ขบขัน “นี่เป็นสินค้าของท่าน แน่นอนว่าท่านตั้งราคามาจะเหมาะสมกว่า ทำไมท่านอยากให้ข้าเสนอราคา ? ”
เจ้าของแผงลอยแผงลอยรู้สึกอับอายในขณะที่เขาฟังเจี้ยนเฉินและหัวเราะแหะ ๆ ว่า “ลูกค้า ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากจะบอกราคา แต่เป็นเพราะข้ากลัวว่าถ้าข้าบอกแล้วท่านจะหนีไป มีลูกค้าคนอื่นก่อนหน้านี้แสดงความสนใจในหินสีขาว แต่ตอนที่พวกเขาได้ยินราคา พวกเขาก็วางมันลงและออกไป”
“โอ้ แล้วท่านคิดว่าหินสีขาวนี้มีค่าเท่าไหร่ ? ” เจี้ยนเฉินถามด้วยความสนใจ เขาตั้งใจอย่างแน่วแน่ที่จะซื้อหินสีขาวนี้โดยไม่คำนึงถึงราคาหรือการใช้งานจริง หากมันสามารถกระตุ้นปฏิกิริยาที่รุนแรงเช่นนี้จากแสงสีฟ้าและแสงสีม่วงในจุดตันเถียนของเขา นี่ก็ไม่ใช่วัตถุธรรมดาทั่วไป เขาไม่สามารถพูดได้อย่างแน่นอน แต่หินสีขาวนี้อาจแก้ปริศนาเกี่ยวกับปัญหาของจุดตันเถียนของเขา
ดังนั้นด้วยเหตุผลดังกล่าว เจี้ยนเฉินจึงตั้งใจแน่วแน่มากที่จะได้รับรางวัลนี้
เจ้าของแผงลอยกัดริมฝีปากเมื่อเขามองเจี้ยนเฉิน “ลูกค้า ถ้าท่านยืนกรานที่จะซื้อหินสีขาวนี้ ข้าจะบอกราคาให้ ดูนะ มันมากไปหรือไม่ ? ” เจ้าของแผงลอยยื่นมือออกมาห้านิ้วราวกับว่าจะตบมือกับเจี้ยนเฉิน
เมื่อเห็นการเคลื่อนไหวนี้ เจี้ยนเฉินก็รู้สึกขำ ในขณะที่เขาพูดอย่างไม่แน่นอน “เป็นไปได้ไหมว่าท่านจะขายมันในราคา 50 เหรียญทอง”
เมื่อได้ยินอย่างนี้ ใบหน้าของเจ้าของแผงลอยก็เริ่มแดงจากจำนวนเงิน ราวกับว่าจำนวนเงินที่เจี้ยนเฉินเสนอให้นั้นแตกต่างจากเหรียญหลายพัน
เจ้าของแผงลอยถอนหายใจและพูดว่า “ลูกค้า ข้าจะบอกท่านอย่างตรงไปตรงมาและชัดเจน ข้าต้องการขายหินก้อนนี้ในราคา 500 เหรียญม่วง ท่านยังต้องการมันอีกหรือไม่ ? ” ในขณะที่เขาพูด ดวงตาของเจ้าของแผงลอยจ้องมองเจี้ยนเฉินอย่างใกล้ชิด.
"อะไรนะ ! 500 เหรียญม่วง ! ท่านล้อเล่นรึเปล่า ? " เจี้ยนเฉินร้องออกมาด้วยความตกใจขณะที่เขามองดูเจ้าของแผงลอยด้วยความไม่เชื่อ เมื่อเขาได้ยินคำว่า "เหรียญม่วง" ริมฝีปากของเจี้ยนเฉินรู้สึกหนักเป็นพิเศษ เหรียญม่วง 500 เหรียญเทียบเท่ากับ 50,000 เหรียญทอง
ใบหน้าของเจ้าของแผงลอยยิ่งแดงขึ้นเมื่อเขามองใบหน้าของเจี้ยนเฉิน เขารู้ว่า 500 เหรียญม่วงเป็นราคาที่ไม่มีใครจะซื้อ
“ นั่น…ลูกค้า หากท่านเสนอราคาที่ข้าสามารถตกลงได้อย่างน้อยที่สุดข้าก็สามารถขายให้ท่านได้” เจ้าของแผงลอยพูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นกังวล
เมื่อเหตุการณ์เป็นเช่นนี้ เจี้ยนเฉินจึงสูดหายใจเข้าลึก ๆ ในขณะที่เขามองดูก้อนหินสีขาวในมือของเขาด้วยความลังเล
หลังจากนั้นไม่นานเจี้ยนเฉินก็ตัดสินใจ “ข้าจ่ายได้มากสุดเพียง 100 เหรียญม่วง ไม่ว่าท่านจะขายมันหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับท่าน” เขาจ้องมองเจ้าของแผงลอยอย่างรวดเร็ว แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังรู้สึกประหม่าอยู่ในใจ เจี้ยนเฉินตั้งใจแน่วแน่ที่จะซื้อหินสีขาวนี้ ถ้าเขาสามารถหาซื้อได้ง่ายที่นี่ มันจะเป็นการดีที่สุด ถึงกระนั้นเหรียญม่วง 100 เหรียญก็ไม่ได้มีค่าเล็กน้อยสำหรับเจ้าของแผงลอย
เจียนเฉินได้เห็นแล้วว่าเจ้าของแผงลอยอายุ 30 ปีเป็นอย่างไร เนื่องจากเจ้าของแผงลอยมีความคิดเจ้าเล่ห์ ไม่มีทางที่เจี้ยนเฉินจะเปิดเผยว่าเขาสนใจหินสีขาวก้อนนี้มากแค่ไหน มิฉะนั้นหากเจ้าของแผงลอยรู้ว่าเขาต้องการมันมากแค่ไหน เป็นไปได้ว่าเขาจะโขกราคาสูงขึ้นไปอีก
ไม่เพียงแค่นั้น,เจี้ยนเฉินไม่อยากให้คนอื่นรู้ว่าเขามีเงินเท่าไหร่ หากคนที่มีจุดประสงค์ชั่วร้ายรู้เข้า เขาน่าจะติดตามเขามาเพื่อขโมยเงิน แม้ว่าเขาจะแข็งแกร่งพอและไม่จำเป็นต้องกลัวศัตรูในระดับเซียนผู้เชี่ยวชาญ แต่เขาต้องการหลีกเลี่ยงปัญหามากที่สุดเท่าที่จะทำได้
เมื่อเจ้าของแผงลอยได้ยินข้อเสนอ 100 เหรียญม่วงของเจี้ยนเฉิน เขาก็มีความสุขแต่แล้วก็อายทันที “ ลูกค้า ท่านสามารถเพิ่มราคาขึ้นอีกหน่อยได้หรือไม่ ? ”
เจี้ยนเฉินหัวเราะเบา ๆ ในขณะที่เขาส่ายหน้า เมื่อเห็นแววตาอันมีความสุขในสายตาของเจ้าของแผง เจี้ยนเฉินเข้าใจว่าชายคนนั้นกำลังคิดอะไรอยู่
เมื่อเห็นว่าเจี้ยนเฉินคงไม่ให้ราคาที่สูงกว่านี้ เขาก็ดูผิดหวังเล็กน้อย แต่หลังจากคิดถึงมันในขณะที่กัดริมฝีปาก เขาพยักหน้า “ตกลง เหรียญม่วง 100 เหรียญ ข้าขายให้ท่านที่ราคานี้ ! ”
เจี้ยนเฉินหยิบเหรียญม่วง 100 เหรียญออกมาจากเข็มขัดมิติ เขานับเงินให้เจ้าของแผงลอยช้า ๆ แล้วจึงนำก้อนหินสีขาวมาเก็บไว้ในเข็มขัดมิติก่อนเดินออกไป
เจี้ยนเฉินต้องการศึกษาหินสีขาวที่แปลกประหลาดนี้และจุดประสงค์ของมัน แต่ในถนนที่พลุกพล่านที่ซึ่งผู้คนไหลเหมือนน้ำในแม่น้ำ นี่ไม่ใช่สถานที่ที่ดีที่สุด
อย่างไรก็ตามเมื่อเจี้ยนเฉินออกจากพื้นที่ คนสองคนสังเกตเห็นเขา คนสองคนนี้ดูเหมือนจะอายุ 20 ปีและทั้งคู่ดูมีเล่ห์เหลี่ยมและฉ้อฉล
“เสี่ยวซาน ดูเหมือนว่าเราได้เจอเป้าหมาย” เด็กหนุ่มที่อ่อนแอด้านซ้ายเฝ้าดูเจี้ยนเฉินออกจากพื้นที่ในขณะที่เขาพูดด้วยเสียงตื่นเต้น
คนที่ชื่อว่าเสี่ยวซานพยักหน้า “ใช่แล้ว ชายคนนั้นดูไม่แก่เกินไป พละกำลังของเขาคงไม่ค่อยแข็งแกร่ง ดูเหมือนเขาจะตัวคนเดียว นี่เป็นโอกาสที่ดี เมื่อเห็นเขาหยิบเหรียญม่วงออกมาจำนวนมาก ข้ายินดีที่จะเดิมพันว่าเขามีมากกว่านั้นมากในเข็มขัดมิติ หวงฮัวเอ๋อ เจ้าตามเขาไป ข้าจะไปแจ้งคนที่เหลือ" หลังจากนั้นเสี่ยวซานก็หายตัวไปอย่างรวดเร็ว ขณะที่หวงฮัวเอ๋อเริ่มติดตามเจี้ยนเฉินไป
