ตอนที่ 82 – อุบัติเหตุที่โรงเตี๊ยม
เมื่อได้ยินสิ่งที่หลิงเทียนกล่าวทหารรับจ้างในห้องต่างมองหน้าซึ่งกันและกันด้วยสายตาอันตื่นตะลึง ไม่มีใครเชื่อในสิ่งที่พวกเขาเพิ่งได้ยิน
หลิงเทียนกล่าวต่อไปว่า“ หัวหน้าไป่เฟยหยุน ข้าเดาว่าเจ้าสงสัยว่าคนแปลกหน้าลึกลับและมู่หยุนกำลังทำงานร่วมกัน”
ไป่เฟยหยุนพยักหน้า“ หากไม่ใช่เพราะความจริงที่ว่ามู่หยุนได้เผยทักษะการต่อสู้ของเขาออกมาในเวลาเดียวกันกับที่คนแปลกหน้าลึกลับปรากฎตัวขึ้น ข้าคงไม่สามารถเชื่อมโยงมันเข้าด้วยกัน
'คำพูดของเจ้ามีเหตุผล” หลิงเทียนกล่าว “ถ้าหากมู่หยุนทำงานร่วมกับคนแปลกหน้าลึกลับจริง ๆ เราคงไม่สามารถลงมือกับเขาได้อย่างแน่นอน มิฉะนั้นเราจะตกอยู่ในอันตรายอย่างร้ายแรง ถ้าหากเราต้องพบเจอกับคนแปลกหน้าลึกลับ”
“คนแปลกหน้าลึกลับคนนั้นจะสามารถกำจัดพวกเราได้อย่างง่ายดาย” ไป่เฟยหยุนกล่าว
“ ออกคำสั่งห้ามไม่ให้ยุ่งกับมู่หยุนและทุกคนต้องแกล้งทำเป็นว่าพวกเขาไม่เห็นอะไรเลย”
……
หลังจากที่เขากล่าวคำอำลากับมู่หยุน เจี้ยนเฉินก็ออกมาเดินเล่นที่เมืองวายุทมิฬ แม้ว่ามันจะไม่ใช่เมืองใหญ่ แต่มันก็อยู่ใกล้กับป้อมปราการชายแดน ดังนั้นด้วยเหตุผลดังกล่าวทั้งสี่ทิศของเมืองจึงเต็มไปด้วยพ่อค้าและนักเดินทางที่คึกคักเช่นเดียวกับคาราวานที่มีทหารรับจ้าง
หลังจากมาถึงไม่ไกลจากสมาคมทหารรับจ้าง เจี้ยนเฉินเดินเข้าไปในโรงเตี๊ยมที่อยู่บริเวณใกล้เคียงเพราะมันเป็นเวลานานมากนับตั้งแต่เขาทานเนื้อครั้งสุดท้าย เขารีบเดินทางมาหลายวันจนเกือบลืมรสชาติของมันไปแล้ว
หลังจากรับประทานอาหารและดื่มด้วยความพอใจในหัวใจของเขาแล้ว เฉินเจียนก็ถูกพาไปที่ห้องของเขาโดยเสี่ยวเอ้อ
เจี้ยนเฉินนั่งอยู่บนเตียงเพื่อหยิบแกนอสูรระดับ 1 ออกมาเพื่อฝึกฝน ตอนนี้เจี้ยนเฉินไม่ต้องการเสียเวลาและฝึกฝนอย่างช้า ๆ เขาต้องการที่จะใช้แกนอสูรทุกอันเพื่อช่วยให้เขาฝึกฝนเพื่อช่วยให้เขาเติบโตอย่างแข็งแกร่งแม้กระทั่งสำนักหัวหยุนก็ยังต้องกลัวเขา จากนั้นเขาก็สามารถกลับไปหาครอบครัวของเขาได้อย่างภาคภูมิ แม้ว่าเขาจะสามารถแอบกลับไปได้โดยที่สำนักหัวหยุนไม่ทันได้สังเกตเห็น แต่เจี้ยนเฉินก็มีภาคภูมิใจในตัวเองมาก ดังนั้นเขาจะไม่ทำสิ่งนี้
พลังงานภายในแกนอสูรถูกใช้ออกไปอย่างรวดเร็วด้วยความเร็วที่น่ากลัวและถูกดูดซึมเข้าไปในทุกรูขุมขนในร่างของเขา อย่างไรก็ตามเฉินเจียนสามารถดูดซับได้เพียง 1% ของพลังงานในขณะที่อีก 99% ถูกดูดซึมเข้าสู่จุดตันเถียนของเขา จุดส่องสว่างทั้งสองภายในจุดตันเถียนของเขาเหมือนหลุมลึกที่ดูดซับพลังงานทั้งหมดโดยไม่มีการเปลี่ยนแปลงแม้แต่เพียงครั้งเดียว
เมื่อมันมาถึงจุดตันเถียน เจี้ยนเฉินทำอะไรไม่ได้มากเพราะมันไม่ได้อยู่ภายใต้การควบคุมของเขา แม้ว่าจุดส่องสว่างทั้งสองในจุดตันเถียนของเขาใช้พลังงานทั้งหมด แต่สิ่งที่ทำให้เจี้ยนเฉินมีความสุขก็คือความเร็วในการดูดซับของเขานั้นเร็วกว่าเดิมมาก แม้แต่อัตราการบ่มเพาะของเขาก็เร็วขึ้นเล็กน้อยซึ่งทำให้เจี้ยนเฉินรู้สึกสบายใจขึ้นมาเล็กน้อย
ในช่วงเช้าของวันถัดไป แสงของดวงอาทิตย์ส่องลงมาที่พื้นขณะที่เจี้ยนเฉินตื่นขึ้นจากการบ่มเพาะของเขา แกนอสูรระดับ 1 ที่เขาถืออยู่ในมือของเขานั้นไร้พลังงานอย่างสมบูรณ์ เขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะอย่างขมขื่น“ อัตราการบริโภคนี้มากเกินไป ข้าใช้แกนอสูรระดับหนึ่ง 50 อันในคืนเดียว แม้ว่าข้าจะยังมีแกนอสูรเหลืออีกเล็กน้อยในเข็มขัดมิติ ข้าก็จะใช้มันหมดภายใน 10 วันด้วยอัตราความเร็วนี้ "
เจี้ยนเฉินลุกจากเตียงแล้วก็ขยับเท้า หลังจากนั้น เขาก็เดินไปที่หน้าต่างและมองออกไปที่ผู้คนที่เดินไปมาตามถนนสายหลัก เขาบ่นกับตัวเองว่า “การบ่มเพาะไม่สามารถหยุดได้อย่างแน่นอน แต่ถ้าข้าไม่มีแกนอสูรใด ๆ และพึ่งการดูดซับพลังงานโลก ความเร็วในการบ่มเพาะจะเท่ากับ 10% ของความเร็วปกติและผลลัพธ์ก็ไม่เป็นที่พึงประสงค์ ดูเหมือนว่าข้าจะต้องคิดหาวิธีที่จะเติมเต็มแกนอสูรของข้า”
เจี้ยนเฉินเดินออกจากห้องไปที่ชั้นล่างของโรงเตี๊ยมเพื่อมองหาโต๊ะว่าง ๆ
“ลูกค้า ท่านต้องการสั่งอะไร?” เสี่ยวเอ้อต้อนรับอย่างจริงใจต่อเจี้ยนเฉินด้วยรอยยิ้มขณะที่เจี้ยนเฉินนั่งลงบนที่นั่งของเขา
“ พยัคฆ์บุปผาผัด 1 จานกับอาหารอย่างอื่น 2 อย่าง ข้าต้องการข้าวสวยอีก 1 ถ้วยด้วย” เจี้ยนเฉินสั่งอาหารสองสามจาน
“ขอรับ ลูกค้าโปรดรอสักครู่”
เจี้ยนเฉินนั่งอยู่ที่โต๊ะอย่างเบื่อหน่ายมองดูรอบ ๆ ร้านอย่างผ่าน ๆ มันไม่ได้ใหญ่มากและภายในเมืองวายุทมิฬ มันอาจมีคุณสมบัติเป็นร้านขนาดกลางเท่านั้น อย่างไรก็ตาม ขณะนี้เป็นเวลาอาหารเช้าและพ่อค้าและทหารรับจ้างจำนวนมากมารวมตัวกันภายในร้านเพื่อรับประทานอาหาร ส่วนใหญ่ของโต๊ะ 30-40 ตัวเต็มไปแล้ว; เหลือเพียง 5 ตัวที่ยังคงว่างอยู่
โรงเตี๊ยมเสียงดังมากเพราะมีทหารรับจ้างสองสามคนพูดกันเสียงดังโดยที่ไม่คำนึงถึงคนรอบข้าง
“ลูกค้า อาหารของท่านมาแล้ว” โดยใช้เวลาไม่มากนักสำหรับเจี้ยนเฉินที่รอเสี่ยวเอ้อนำอาหารมาให้อย่างรวดเร็วตามที่เจี้ยนเฉินสั่งและวางมันอย่างระมัดระวังบนโต๊ะของเขา
ในขณะที่เจี้ยนเฉินกินอาหารเช้า เขาก็ฟังเสียงซุบซิบนินทาจากทหารรับจ้างรอบ ๆ ถึงแม้ว่าโรงเตี๊ยมจะวุ่นวายมาก แต่ทหารรับจ้างที่มารวมตัวกันที่นี่ล้วนแต่เดินทางกันอย่างกว้างขวางและสามารถรับรู้เรื่องราวที่น่าสนใจที่เป็นปัจจุบันจากคำพูดของพวกเขา
ในขณะนี้ทหารรับจ้างบางคนเดินเข้ามาในโรงเตี๊ยม มีทั้งหมด 5 คน มีสามคนที่ดูเหมือนเป็นชายหนุ่มอายุ 20-30 ปีในขณะที่อีกสองคนดูเหมือนชายวัยกลางคนอายุ 40 ปี พวกเขาสวมเสื้อคลุมสีฟ้าสีเดียวกันและมีสัญลักษณ์สีเงินเหมือนกันที่หน้าอก พวกเขาทั้งหมดมาจากกลุ่มทหารรับจ้างเดียวกันโดยตัดสินจากตราสัญลักษณ์ของพวกเขา และกลุ่มของพวกเขานั้นก็ไม่ได้อยู่ในระดับต่ำเช่นกัน
ทั้งห้าคนเข้าไปในโรงเตี๊ยมด้วยกัน พวกเขาทุกคนมองไปรอบ ๆ เพื่อหาที่นั่งอย่างไรก็ตาม ตอนนี้เป็นเวลาเร่งด่วนและโต๊ะภายในโรงเตี๊ยมทั้งหมดก็เต็มไปหมดแล้ว มันไม่มีที่ว่างเหลืออยู่
“โชคร้ายอะไรเช่นนี้ หากคิดว่าไม่มีที่นั่งอีกต่อไป” ชายหนุ่มร่างผอมเพรียวสวมเสื้อคลุมสีฟ้าครามสาปแช่ง
ชายหนุ่มยืนอยู่ข้างหนึ่ง เขาจ้องมองไปที่โรงเตี๊ยม ในที่สุดมันก็หยุดที่โต๊ะของเจี้ยนเฉินครอบครองอยู่ในขณะนี้และเขาก็หัวเราะ “กันฮ่าว ใครบอกว่าไม่มีโต๊ะอีกแล้ว ? ดูนั่นไม่ใช่โต๊ะว่างหรือ ? แม้ว่ามันจะค่อนข้างแออัด ถ้าเราทุกคนอัดเข้าไปในโต๊ะเดียว แต่มันก็มิใช่เป็นไม่ไปได้”
นอกเหนือจากเจี้ยนเฉินยังมีคนไม่กี่คนที่ครอบครองโต๊ะด้วยตัวคนเดียว อย่างไรก็ตามกลุ่มคนดังกล่าวสามารถบอกได้ว่าคนอื่น ๆ ไม่ใช่คนที่พวกเขาสามารถต่อสู้ได้ มีเพียงเจี้ยนเฉินที่ไร้พลังอย่างสมบูรณ์ ดังนั้นความสนใจของชายหนุ่มจึงพุ่งไปที่เจี้ยนเฉิน
สายตาของผู้คนทั้งหมดมารวมตัวกันอยู่ที่เจี้ยนเฉิน หลังจากสังเกตว่าอายุของเจี้ยนเฉินไม่น่าจะเกิน 20 ปีพวกเขายิ้มอย่างชั่วร้าย หลังจากนั้นทั้งห้าก็เดินเข้าไปด้วยกัน
เมื่อเขามาถึงด้านหน้าของเจี้ยนเฉิน ชายหนุ่มที่ชื่อว่า“ กันฮ่าว” ตบเข้าที่ไหล่ของเจี้ยนเฉินและพูดด้วยรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงตาว่า “สหายน้อย ตอนนี้โต๊ะตัวนี้ตกเป็นของพวกเราแล้ว มันจะดีกว่าถ้าเจ้าสลับไปนั่งที่อื่น”
เจี้ยนเฉินขมวดคิ้วของเขาแล้วเงยศีรษะ สายตาของเขากวาดไปทั่วทั้งห้าคน เมื่อจิตวิญญาณของเขาระบุว่าห้าคนนั้นไม่แข็งแกร่งจริง ๆ จิตใจของเขาสงบลงในทันทีและพูดว่า“ ข้าขอโทษ แต่ข้าก็ต้องการโต๊ะนี้เหมือนกัน” เจี้ยนเฉินไม่กลัวผลที่จะตามมา แม้ว่าคนสองคนนั้นค่อนข้างชรา แต่ความแข็งแกร่งของพวกเขาก็ไม่สำคัญมากนัก
ท้ายที่สุดความแข็งแกร่งของพลังไม่ได้ขึ้นอยู่กับอายุเท่านั้น มีบางคนที่มีความสามารถโดดเด่นและกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับสูงสุดที่มีชื่อเสียงตั้งแต่อายุยังน้อย ในทางกลับกันคนที่มีระดับปานกลางจำนวนมากบางคนจะใช้ชีวิตทั้งชีวิตของพวกเขาไม่สามารถหลอมรวมอาวุธวิญญาณและเอาชนะเกณฑ์ที่จะกลายเป็นเซียน
สีหน้าของกันฮ่าวขุ่นมัวและจ้องมองเจี้ยนเฉินอย่างเย็นชาในขณะที่เขาพูดว่า“ เจ้าเด็กเหลือขอ อย่าปฏิเสธสุรามงคลแต่จะดื่มสุราลงทัณฑ์* หากเจ้าฉลาดจงออกไปจากสายตาของข้าตอนนี้”
*TL หมายเหตุ: อย่าลังเลทำอะไรจนกว่าจะถูกบังคับให้ทำ
แม้ว่าสถานการณ์ของเจี้ยนเฉินจะดึงดูดความสนใจของผู้อื่นในโรงเตี๊ยม แต่สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นบ่อยครั้งในทวีปเทียนหยวนและไม่มีอะไรแปลกใหม่ ดังนั้นทุกคนเฝ้าดูสถานการณ์ลุกลามราวกับว่าดูการแสดงและไม่มีความตั้งใจที่จะช่วยเหลือ
