เถ้าแก่ขั้นเทพ! - ตอนที่ 61-62

         หลังพิจารณาให้ดี เจียงเหวิ่นฉางจึงตัดสินใจเลือกดาบลึกล้ำ และเพิ่มระดับการฝึกฝนพื้นฐานสู่ขอบเขตหลอมกายระดับที่ห้า

         หากต้องใช้พลังมากกว่านี้เพื่อจัดการหมาป่าสีเทาที่แทบจะยังไม่มีสติปัญญา ก็ถือว่าเจียงเหวิ่นฉางใช้เวลาในสถาบันวิญญาณเมฆาอย่างสูญเปล่าแล้ว

         เพื่อจัดการกับหมาป่าสีเทาเหล่านี้ที่ยังไม่มีแม้ปัญญาใด เพียงขอบเขตหลอมกายระดับที่ห้าก็เกินพอ!

         นอกจากนี้ แต่ละชั้นของหอคอยแห่งการทดสอบยังมีข้อจำกัด ในโหมดง่ายของชั้นแรก ระดับการฝึกฝนสูงที่สุดคือขอบเขตหลอมกายระดับที่เก้า

         แน่นอนว่ายังมีเหตุผลอื่นร่วมด้วย

         นั่นก็คือสิ่งของภายในระบบร้านค้ามันแพงจนเกินไป!

         อาวุธระดับแรกเริ่มหนึ่งผลึกวิญญาณ อาวุธลึกล้ำสิบผลึกวิญญาณ และอาวุธโลกาหนึ่งร้อยผลึกวิญญาณ…

         เพิ่มขึ้นหนึ่งระดับหมายถึงราคาเพิ่มขึ้นเป็นสิบเท่า!

         แม้เจียงเหวิ่นฉางร่ำรวย กระนั้นก็ไม่ใช่หมายถึงใช้จ่ายอย่างสุรุ่ยสุร่ายได้

         หากทุ่มเทผลึกวิญญาณมากมายกับเกมอะไรก็ไม่รู้ เช่นนั้นจะต่างอะไรกับเอาทรัพสินที่มีไปโยนทิ้งเล่น?

         สำหรับขอบเขตพลัง ตราบเท่าที่ต่ำกว่ากำลังปัจจุบันนั้นสามารถปรับเปลี่ยนไปมาได้อย่างอิสระ

         อย่างไรแล้วกำลังของเจียงเหวิ่นฉางก็เป็นถึงขอบเขตจิตวิญญาณระดับที่สาม!

         เมื่อเลือกเริ่มอีกครั้ง เจียงเหวิ่นฉางจึงกระชับดาบยาวในมือไว้แน่น

         โฮก!

         เสียงคำรามร้องอันคุ้นเคยดังขึ้น เป็นผลให้ร่างของนางต้องตึงเครียด

         “เข้ามา!”

         เจียงเหวิ่นฉางสูดลมหายใจเข้าลึกพร้อมเผยประกายในดวงตา

         ถัดจากนั้น ร่างของหมาป่ายักษ์จึงปรากฏพร้อมพุ่งทะยานเข้าหา

         เจียงเหวิ่นฉางเผยดวงตาเด็ดเดี่ยว ร่างขยับเคลื่อนออกไปด้านข้าง

         แขนซ้ายนั้นค้ำยันเกื้อหนุนร่างกาย แขนขวาสะบัดข้อมือออกใช้งานดาบอย่างคล่องแคล่ว

         คมดาบเผยประกายแสงอันเย็นเยือกพาดผ่านหน้าท้องของร่างหมาป่ายักษ์

         เจียงเหวิ่นฉางรู้สึกได้กระจ่างถึงแรงต้านที่ตัวดาบยาวส่งผ่านมา

         นี่คือความรู้สึกของดาบที่จมในเลือดและเนื้อเพื่อกรีดผ่าน!

         ร่างหมาป่ายักษ์ส่งเสียงร้องก่อนจะล้มลงกับพื้น

         กระนั้นเจียงเหวิ่นฉางยังไม่กล้าหย่อนความระวัง เพราะนางทราบเรื่องที่ยังมีการโจมตีอีกหนึ่งระลอก!

         พริบตาถัดจากนั้น ร่างหมาป่ายักษ์ถึงสามจึงปรากฏในสายตาเจียงเหวิ่นฉาง

         “ต้องสำเร็จ!”

         เจียงเหวิ่นฉางถูกสังหารในฉากนี้วนเวียนหลายสิบครั้ง โทสะขณะนี้จึงสุมอัดพร้อมระบาย พบเห็นเหยื่อตรงหน้าเช่นตอนนี้นางจึงไม่ปรานี!

         ร่างขยับวูบเกิดเป็นภาพเงาเข้าโจมตีใส่หมาป่ายักษ์ประหนึ่งภูตผี

         ดาบยาวในมือของนางเผยความเหี้ยมโหดครั้งแล้วครั้งเล่า ร่างของหมาป่ายักษ์เหล่านั้นเกิดบาดแผลจนแทบไม่อาจนับ

         ผ่านไปกว่าสิบชั่วลมหายใจ เสียงร้องอื้ออึงจึงดังขึ้น ร่างของหมาป่ายักษ์ตัวสุดท้ายล้มลงกับพื้นแล้ว

         เจียงเหวิ่นฉางค่อยสูดลมหายใจเข้าลึก รอยยิ้มปรากฏเหยียดชัดที่แก้มของนาง

         “ท่านผ่านชั้นแรกของหอคอยแห่งการทดสอบโหมดง่ายแล้ว ต้องการท้าทายโหมดปกติหรือไม่?”

         แทบจะในทันที ข้อความได้ปรากฏที่ตรงหน้าเจียงเหวิ่นฉาง

         เจียงเหวิ่นฉางไม่คิดปฏิเสธ ขณะนี้ในใจของนางมีแต่จิตวิญญาณการต่อสู้อันร้อนแรง

         เช่นนั้นจึงพยักหน้ารับ “เอาเลย!”

……

         “ระยะเวลาเล่นเกมต่อวันถึงขีดจำกัดแล้ว! เกมจะปิดตัวลง!”

         ปู้หลี่เกื๋อชอกช้ำ ที่ตรงหน้าคือหมาป่ายักษ์ที่ยังจับจ้องตนเองอยู่

         รอบด้านนั้นปรากฏเป็นร่างหมาป่ายักษ์ถึงสี่

         กระนั้นสภาพร่างกายของหมาป่ายักษ์เหล่านี้ไม่ใช่ดี ทั้งร่างมีแต่บาดแผลปกคลุม รวมถึงขายังได้รับบาดเจ็บ

         “ฮึ่ย ตายเสีย!”

         ปู้หลี่เกื๋อคำรามร้องพุ่งทะยานออกพร้อมความคลุ้มคลั่งในสายตา

         ตัวเขาไม่ทราบว่าตกตายไปกี่ครั้งแล้ว ขณะนี้ยังเหลือศัตรูอีกถึงตัวหนึ่ง!

         และนี่คือโอกาสสุดท้ายที่จะได้ไขข้อข้องใจ เขาต้องคว้าโอกาสนี้ไว้!

         ปู้หลี่เกื๋อเผยความตั้งใจเด็ดเดียวโดยไม่ทันได้ตระหนักถึงเสียงอื่นใด

         ขณะคิดไปสังหารหมาป่ายักษ์ที่ตรงหน้า ภาพตรงหน้าตัดไปพร้อมตัวเขากลับสู่พื้นที่เริ่มต้น

         ปู้หลี่เกื๋อหันมองรอบด้านก่อนจะนิ่งงันไป ใบหน้านั้นแปรเปลี่ยนจนสุดท้ายกลับกลายเป็นโทสะ

         เขาร้องออกด้วยความโศกศัลย์เสียงดัง “โว้ย! อีกแค่หนึ่งตัวเอง! อีกแค่หนึ่งตัวก็จะผ่านชั้นแรกได้อยู่แล้ว!”