ผู้ควบคุมเวลา (นิยายแปล) - ตอนที่ 8 ทีมของ คาคาชิ

ตอนที่ 8 ทีมของ คาคาชิ

ห้องทำงานของโฮคาเงะ

บนโต๊ะทำงานของ ฮิรุเซ็น มีเอกสารเกี่ยวกับภารกิจและการกระทำล่าสุดของ คาคาชิ

นับเป็นครั้งที่ 3 แล้วที่ คาคาชิ ขัดแย้งกับทีมใหม่และมีความสัมพันธ์ที่ไม่ดีต่อกันซึ่งทำให้ยากต่อการปฏิบัติภารกิจตามปกติ

ดันโซ ยืนถือไม้เท้าอยู่หน้าโต๊ะของ ฮิรุเซ็น แล้วพูดอย่างเคร่งขรึม: “…ดูเหมือนว่านายจะหาสถานที่ที่เหมาะสมสำหรับเด็กคนนั้นไม่ได้ เช่นนั้นนายควรมอบเขาให้กับฉันจะดีกว่า”

ฮิรุเซ็น ที่ปากกำลังคาบไปป์ มอง ดันโซ แล้วพูดว่า: “นายต้องการที่จะฝึกลูกของ ซาคุโมะ ให้เป็นเครื่องมือที่ไร้อารมณ์ความรู้สึกอย่างงั้นเหรอ?”

ดันโซ พูดอย่างเฉยเมย: “ถ้าให้ฉันฝึก เขาจะไม่ทำผิดพลาดเหมือนอย่าง ซาคุโมะ และจะกลายเป็นนินจาที่ยอดเยี่ยมกว่าพ่อของเขา”

ฮิรุเซ็น ยืนขึ้นแล้วตะคอกขึ้นว่า: “อย่าบอกนะว่านายมาหาฉันเพราะเรื่องนี้โดยเฉพาะ ดันโซ”

ดันโซ มอง ฮิรุเซ็น อย่างลึกซึ้งแล้วพูดว่า “เปล่า เกี่ยวกับ คาคาชิ ฉันเพิ่งจะได้ยินมา ส่วนจุดประสงค์ที่ฉันมาที่นี่ก็เพื่อถามนายเกี่ยวกับคิริงาคุเระว่านายพร้อมที่จะทำสงครามกับพวกมันแล้วหรือยัง…”

ฮิรุเซ็น สูดลมหายใจเข้าลึกๆ

แล้วพ่นควันออกมาเป็นวง

เขาเดินไปที่หน้าต่างและมองไปยังท้องฟ้าไกลออกไป หลังจากหยุดนิ่งไป 2-3 วินาที เขาพูดอย่างเคร่งขรึม: “อย่าพึ่งรีบร้อน หากเรารีบเคลื่อนไหวอาจตกหลุมพรางของพวกมันได้ ส่งหน่วยสอดแนมไปสืบหาข่าวก่อน เรื่องนี้ฉันขอฝากให้นายจัดการ”

“ตกลง.”

ดันโซ พยักหน้า เดินออกจากห้องทำงานและพูดว่า: “…ฮิรุเซ็น อย่าเอาพรสวรรค์ของเด็กคนนั้นไปใช้โดยเปล่าประโยชน์”

ลูกชาย 2 คนของ ซาคุโมะ, คาสึกิ นั้นเขาไม่สนใจ ส่วน คาคาชิ ที่เปิดเผยพรสวรรค์ออกมานั้นทำให้เขาสนใจ มิฉะนั้นเขาจะไม่พูดถึงเรื่องนี้ แต่ถ้า ฮิรุเซ็น ไม่เห็นด้วย เขาก็ไม่มีอะไรจะพูดตอนนี้เขาไม่ได้มีเวลามากนัก คอยมาจัดการเรื่องนี้อีกครั้งในภายหลัง

ฮิรุเซ็น ไม่ตอบ จนกระทั่งหลังจากที่ ดันโซ จากไป เขาหันศีรษะและมองไปยังทิศทางที่ ดันโซ หายตัวไป

เขาส่ายหน้า และภาพเงาของ ซาคุโมะ ก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขาและมันทำให้เขาอดที่จะถอนหายใจออกมาไม่ได้

การตายของ ซาคุโมะ ส่งผลกระทบอย่างมากต่อโคโนฮะ

ขณะนี้หมู่บ้านนินจาอื่นๆ กำลังพยายามท้าทายโคโนฮะอยู่บ่อยครั้ง และเหตุผลหลักก็เนื่องจากโคโนฮะได้สูญเสียกำลังรบอันทรงพลังอย่าง ‘เขี้ยวสีขาว’ ไป

คาคาชิ ได้รับผลกระทบจากการตายของ ซาคุโมะ ด้วย ไม่ว่าเขาจะได้รับมอบหมายให้เข้าร่วมทีมใด เขาก็มักจะขัดแย้งกับทีมนั้นเสมอ เป็นเวลากว่า 2 ปีแล้วหลังสำเร็จการศึกษา เขาไม่สามารถเข้ากับทีมไหนได้เลย หากเป็นแบบนี้ต่อไปข้อเสนอของ ดันโซ ก็คงจะได้รับการพิจารณา

“ลูกของนายเป็นนินจาที่โดดเด่น ซาคุโมะ แต่เรื่องเข้ากับผู้คน…”

ฮิรุเซ็น พึมพำ

ลูก 2 คนของ ซาคุโมะ คาสึกิ และ คาคาชิ ถ้า คาสึกิ สามารถเรียกว่า ‘ยอดเยี่ยม’ คาคาชิ ก็เป็นอัจฉริยะอย่างไม่ต้องสงสัย ราวกับว่าเขาสืบทอดพรสวรรค์ของ ซาคุโมะ มาทั้งหมดและอาจกลายเป็น เขี้ยวสีขาว รุ่นที่ 2 ของโคโนฮะ

การจัดทีมให้กับ คาคาชิ เป็นปัญหาในขณะนี้ เขาจัดทีมให้ คาคาชิ หลายครั้งแล้ว แต่ทุกครั้งก็อยู่ได้ไม่นาน

และตอนนี้ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะมอบ คาคาชิ ให้กับ ดันโซ

แม้ว่าหน่วยรากจะเหมาะกับ คาคาชิ ก็จริง แต่ถ้าเขาทำเช่นนั้นดวงวิญญาณที่ตายไปของ ซาคุโมะ คงจะอยู่ไม่เป็นสุข เพราะ ซาคุโมะ ขัดแย้งกับ ดันโซ เป็นอย่างมากนับตั้งแต่ก่อนที่เขาจะเสียชีวิต และคงไม่ต้องการเห็นลูกชายของเขาถูกหน่วยรากใช้เป็นเครื่องมือ

“…ถ้าเช่นนั้น”

ในที่สุด ฮิรุเซ็น ก็ตัดสินใจได้หลังจากความคิดมากมายแวบเข้ามาในหัวของเขา จากนั้นก็ออกคำสั่ง: “ไปเรียก มินาโตะ มาพบฉัน”

โจนินธรรมดาๆ ยากที่จะรับมือกับ คาคาชิ ได้ และโจนินไม่กี่คนที่เขาคิดว่าเหมาะสมก่อนหน้านี้ก็เข้ากันไม่ได้กับ คาคาชิ จึงเหลือเพียง มินาโตะ เท่านั้น.

หลังจากการเสียชีวิตของ ซาคุโมะ มินาโตะ ก็เป็นผู้เหมาะสมที่จะสืบทอดตำแหน่ง โฮคาเงะ รุ่นที่ 4 มากที่สุดในหมู่บ้าน และ มินาโตะ จำเป็นต้องฝึกฝนผู้สืบทอดสายตรงของเขา ซึ่งเด็กอัจฉริยะอย่าง คาคาชิ ถือว่าเหมาะสม

“ครับ.”

หน่วยลับรับคำสั่งและหายตัวไปอย่างรวดเร็ว

ฮิรุเซ็น กลับไปนั่งที่นั่ง หยิบท่อไปป์ขึ้นสูบ ส่ายหน้าแล้วพึมพำว่า: “…ไม่คาดคิดเลยว่าสุดท้ายแล้ว ฉันต้องโยนปัญหานี้ไปให้ มินาโตะ จัดการ”

เนื่องจากสถานการณ์ที่ตึงเครียดในโลกนินจา มินาโตะ จึงเป็นที่ต้องการตัวในหลาย ๆ ที่ ก่อนหน้านี้เขาก็นึกถึง มินาโตะ เช่นกัน แต่ตอนนั้นเขายังไม่ว่าง แต่ทว่าตอนนี้เขากลับมาแล้ว

เขาไม่กังวลที่จะมอบเรื่องนี้ให้ มินาโตะ จัดการ ท้ายที่สุด มินาโตะ เป็นผู้เหมาะสมที่จะสืบทอดตำแหน่ง โฮคาเงะ รุ่นที่ 4 การสอนเด็กอัจฉริยะเช่นนั้นก็คงเป็นเรื่องง่ายๆสำหรับเขา

ขณะที่กำลังครุ่นคิด ฮิรุเซ็น ก็หยิบเอกสารออกมา

เอกสารประกอบด้วยข้อมูลเฉพาะเกี่ยวกับนักเรียนบางคนของ สถาบัน ในปีนี้ โดยจัดเรียงตามความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขากับ คาคาชิ

ด้านบนคือข้อมูลส่วนตัวของ คาสึกิ แต่ ฮิรุเซ็น แค่ชำเลืองมองและวางมันไว้

มันคงไม่เหมาะสมถ้าจะให้พี่ชายทางสายเลือดมาอยู่ในทีมเดียวกัน ยิ่งไม่ต้องพูดถึง มินาโตะ เป็นว่าที่ โฮคาเงะ รุ่นที่ 4 ถ้าคาสึกิ มีพรสวรรค์เหมือนกับ คาคาชิ มันก็มีค่าเท่ากัน เช่นนั้นควรฝึกฝนคนที่มีความสามารถที่โดดเด่นคนอื่นในหมู่บ้านก่อนเพื่อที่ทีมจะได้มีความสามารถที่หลากหลายขึ้น

“ไมโตะไก…อุจิวะ โอบิโตะ…โนฮาระ ริน…”

ฮิรุเซ็น พึมพำอยู่ครู่หนึ่งและตัดสินใจเลือก

คนแรกคือ โอบิโตะ ซึ่งเป็นลูกหลานตระกูลอุจิวะ ให้กับ มินาโตะ ดูแล จากนั้นตระกูลอุจิวะจะไม่คัดค้านผู้สืบทอดตำแหน่ง โฮคาเงะ ของ มินาโตะ มากนัก

ต่อมา ไมโตะ ไก เด็กจากครอบครัวธรรมดาเนื่องจากเขาเป็นเด็กผู้ชาย ดังนั้นจึงตัดออกไป คนสุดท้าย โนฮาระ ริน คือตัวเลือกที่เหมาะสมซึ่งสามารถสร้างสมดุลในทุกด้าน

“เท่านี้ก็เรียบร้อย ฮ่าๆๆๆ”

หลังจากเลือกได้ ฮิรุเซ็น ก็จุดไปป์และระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

โฮคาเงะ ผู้สง่างาม แม้จะอยู่ในตำแหน่งที่สูง แต่ก็จงใจแทรกแซงตำแหน่งของนักเรียนในสถาบันในปีหน้าหลังจากสำเร็จการศึกษา

อย่างไรก็ตาม พรสวรรค์โดยกำเนิดของ คาคาชิ นั้นสมควรได้รับความสนใจและเอาใจใส่ ยิ่งได้อยู่ภายใต้การดูแลของ มินาโตะ ยิ่งไม่ต้องพูดถึง เขามั่นใจได้ว่าเขาเลือกผู้สืบทอดได้ถูกต้อง

โดยทั่วไปจะไม่มีปัญหา

หลังจากตัดสินใจเกี่ยวกับปัญหาการจัดตำแหน่งของ คาคาชิ  ฮิรุเซ็น ก็ไม่สนใจนักเรียนคนอื่นมากนัก เขาเก็บเอกสารข้อมูลเกี่ยวกับ คาสึกิ และคนอื่นๆ กลับเข้าที่ แล้วโยนปัญหานี้ทิ้งไป

“หวังว่า ดันโซ จะจัดการเรื่องของ คิริงาคุเระ ได้”

ฮิรุเซ็น มองขึ้นไปบนเพดานและพ่นควันออกมา

สิ่งที่น่าปวดหัวสำหรับเขาในตอนนี้คือสถานการณ์ของโลกนินจา มีความขัดแย้งอย่างต่อเนื่องระหว่างหมู่บ้านนินจาใหญ่ๆ และเกือบจะเป็นสถานการณ์ที่มีศูนย์กลางอยู่ที่โคโนฮะ

ไม่มีเหตุผลอื่นใด แคว้นไฟเป็นแคว้นที่มีทรัพยากรธรรมชาติที่อุดมสมบูรณ์ที่สุด โคโนฮะชนะสงครามโลกนินจาครั้งที่ 2 และได้รับผลประโยชน์มากมาย นี่คือจุดสำคัญที่ทุกหมู่บ้านเลือกโคโนฮะเป็นเป้าหมาย

มันเป็นไปไม่ได้ที่จะแบ่งทรัพยากรและผลประโยชน์ให้กับคนอื่น

ในโลกนินจา ถ้าคุณแบ่งทรัพยากรไปให้ครั้งหนึ่งแล้ว มันก็จะมีครั้งที่สอง ดังนั้นคุณต้องใช้ความแข็งแกร่งเข้าจัดการกับความโลภของคนอื่นเพื่อรักษาสันติภาพ และ ฮิรุเซ็น รู้เรื่องนี้ดี

ดังนั้นหากสถานการณ์ไม่สามารถกลับสู่ความเสถียรภาพได้จริงๆ และสงครามโลกนินจาครั้งที่ 3 ก็กำลังจะปะทุขึ้น โคโนฮะทำได้เพียงต่อสู้ด้วยกำลังทั้งหมดที่มีและพูดกันด้วยสงคราม!

เมื่อคิดได้เช่นนั้นแล้ว

ดวงตาของ ฮิรุเซ็น ก็เป็นประกายเย็นชา

โคโนฮะซึ่งได้รับทรัพยากรมากมายในสงครามโลกนินจาครั้งที่ 2 มีกระดูกที่มั่นคงและแข็งแรง แม้ว่าจะสูญเสีย เขี้ยวสีขาว แห่งโคโนฮะไป แต่ โอโรจิมารุ และ จิไรยะ ผู้เป็นศิษย์ของเขาก็เติบโตขึ้นจนมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวอยู่ในขณะนี้ และยังมีรุ่นใหม่ที่มีความสามารถที่โดดเด่นอย่าง นามิคาเสะ มินาโตะ อยู่ด้วย

หากต้องการทำสงครามจริงๆ โคโนฮะ ก็จะมอบสงครามให้ เพราะสุดท้ายแล้วโคโนฮะไม่เคยกลัวหมู่บ้านใดๆ!