ผู้ควบคุมเวลา (นิยายแปล) - ตอนที่ 39 ความทะเยอทะยาน

ตอนที่ 39 ความทะเยอทะยาน

“หึหึหึ…ไม่จำเป็นต้องปิดบัง…”

โอโรจิมารุ สังเกตเห็นว่า คาสึกิ ก้มหน้าลง ราวกับพยายามปกปิดความผันผวนทางอารมณ์ เขาก็หัวเราะเสียงแหบแห้งออกมา และกล่าวว่า “ไม่ว่าจะเป็นผลงานในการสอบจูนินหรือการอดทนอดกลั้นจนถึงตอนนี้ มันได้แสดงให้เห็นว่าเธอนั้นมีความทะเยอทะยาน แต่ฉันไม่รู้ว่าความทะเยอทะยานของเธอนั้นคืออะไร…..”

“เช่นนั้นแล้วบอกฉันหน่อยได้ไหมว่าจริงๆแล้วเธอนั้นต้องการอะไร”

เมื่อ โอโรจิมารุ พูดออกมาเช่นนี้ คาสึกิ ดูตื่นตระหนกเล็กน้อย แต่ภายนอกเขาสงบมาก เพราะเห็นได้ชัดว่า โอโรจิมารุ นั้นแตกต่างจาก ดันโซ ความปรารถนาที่จะควบคุมนั้นน้อยกว่า ดันโซ มาก และเขาไม่สนใจว่าลูกศิษย์ของตนเองนั้นจะมีความทะเยอทะยานหรือไม่มีความทะเยอทะยานอะไรเลยแม้แต่น้อย

เป็นเช่นนี้มาโดยตลอด.

ในมุมมองของ โอโรจิมารุ ความทะเยอทะยานยังเป็นคุณสมบัติที่ยอดเยี่ยม ซึ่งหมายถึงความเชื่อมั่นที่มากขึ้นและคู่ควรกับการฝึกฝนมากขึ้น

ท่าทางของ คาสึกิ ชะงักไปเล็กน้อย หลังจากลังเลอยู่ 2-3 วินาที เขาก็หายใจเข้าลึก ๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมองไปทาง โอโรจิมารุ โดยมีแสงแวบวาบในดวงตาของเขาและพูดว่า: “…ฉันต้องการแข็งแกร่งขึ้น”

ต่อหน้า โอโรจิมารุ มันเป็นไปไม่ได้ที่จะปิดบัง ดังนั้น คาสึกิ จึงคิดหาวิธีจัดการกับสถานการณ์เช่นนี้หลายครั้ง และทางออกที่ดีที่สุดนั่นก็คือการไม่ปกปิดความทะเยอทะยานของเขา

สำหรับผู้คนที่แตกต่างกัน มีวิธีตอบสนองต่ออีกฝ่ายที่แตกต่างกัน คาสึกิ เคยพิจารณาหลายวิธีที่จะรับมือกับคนที่มีแนวโน้มว่าจะเข้ามาวุ่นวายกับเขา และ 1 ในนั้นก็คือ โอโรจิมารุ และแม้ในกรณีที่เลวร้ายที่สุดอย่างการถูก ดันโซ บังคับให้เข้าร่วมหน่วยรากเขาก็คิดหาวิธีรับมือเอาไว้แล้ว .

“ฉันคิดว่าการที่พ่อตายนั่นก็เพราะความอ่อนแอของเขา ถ้าเขาแข็งแกร่งพอ เขาจะไม่ละทิ้งภารกิจเพื่อช่วยเพื่อนของเขา แต่จะทำทั้ง 2 อย่างให้สำเร็จไปด้วยกัน!”

เสียงของ คาสึกิ ดังขึ้นเล็กน้อย กำกำปั้นเอาไว้แน่น ดูเหมือนว่าเขาจะไม่สามารถยับยั้งอารมณ์ที่ปั่นป่วนได้

มันไม่ใช่การเสแสร้ง

นี่เป็นความคิดภายในใจของเขา เขาไม่ได้ปั้นเรื่องโกหก และในเมื่อมันเป็นความจริง ก็เป็นไปไม่ได้ที่ใครจะมองเห็นจุดอ่อนจากคำพูดของเขา

เป้าหมายของเขาไม่ใช่แค่การเอาชนะ เขี้ยวสีขาว ของ โคโนฮะ เท่านั้น แต่ยังไปถึงจุดสูงสุดของโลกนินจาและยืนอยู่เหนือกว่า เซียน 6 วิถี!

“เช่นนี้นี่เอง”

โอโรจิมารุ มอง คาสึกิ ด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า

คาสึกิ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ราวกับว่าเพิ่งฟื้นจากการสูญเสียการควบคุมอารมณ์ชั่วขณะ มองไปทาง โอโรจิมารุ ด้วยท่าทางประหม่าเล็กน้อย

“ความคิดของเธอนั้นถูกต้อง”

โอโรจิมารุ จ้องมองไปที่ คาสึกิ แสดงรอยยิ้มอันน่าหลงใหลที่ดูเหมือนมองเห็นได้ทะลุถึงหัวใจ กล่าวว่า: “เมื่อมีพละกำลังที่แข็งแกร่งพอ เธอสามารถทำอะไรและจัดการกับทุกสิ่งได้จริงๆ ใครก็ตามที่มีความทะเยอทะยานเช่นนี้มันก็ไม่ใช่เรื่องผิด”

“แม้ว่าตอนนี้เธอจะยังอ่อนแอ แต่ตราบใดที่เธอติดตามฉันและก้าวไปข้างหน้า เธอจะแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ และเหนือกว่า เขี้ยวสีขาว พ่อของเธออย่างแน่นอน”

ในเวลาเช่นนี้การแสดงสีหน้าให้เข้ากับสถานการณ์เป็นสิ่งที่สมควรทำที่สุด แต่ก็ง่ายที่จะเปิดเผยจุดอ่อนเช่นกัน ท้ายที่สุด เขาบอกความจริงกับ โอโรจิมารุ ได้ไม่หมด ยังมีความทะเยอทะยานอีกหลายอย่างที่เขาไม่ได้บอก

ดังนั้น คาสึกิ จึงหายใจเข้าลึกๆและแสดงท่าทางมั่นใจทางสีหน้า

“เข้าใจแล้ว อาจารย์โอโรจิมารุ…”

“ฮ่าๆๆ เธอยอดเยี่ยมและมีความมั่นใจ ฉันยังเชื่อว่าเธอสามารถเหนือกว่าพ่อของเธอได้”

โอโรจิมารุ หัวเราะออกมาซึ่งขัดแย้งกับภาพลักษณ์ของเขา หลังจากนั้นก็พูดว่า: “ถ้างั้นก็ไปฝึกต่อ หากเธอมีคำถามใด ๆ เธอสามารถมาหาฉันได้ทุกเมื่อ”

“ครับ”

คาสึกิ ตอบอย่างสุภาพและเดินจากไป

หลังจากออกจากฐานวิจัยของ โอโรจิมารุ คาสึกิ ยังคงดูสงบนิ่ง แต่ในใจก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

เขาจงใจเปิดเผยความทะเยอทะยานที่ต้องการจะแข็งแกร่งขึ้นต่อหน้า โอโรจิมารุ มันอาจจะปลอดภัยในเวลาอันสั้น และหัวข้อที่อันตรายกว่านี้ไม่ควรเกิดขึ้นอีกในระยะเวลาสั้นๆ

แต่ในอนาคต…

เขาจะแข็งแกร่งขึ้น ความทะเยอทะยานที่เคยอ้างก็จะใช้ไม่ได้ผล

สงครามโลกนินจาจะเกิดขึ้นในไม่ช้า และหลังจากสงครามเริ่มต้นขึ้น ทุกอย่างจะมุ่งไปที่สงคราม และในสงครามที่กินเวลาหลายปีนี้ เขาจะต้องพัฒนาความแข็งแกร่งต่อไป

ตราบเท่าที่ความแข็งแกร่งนั้นเพียงพอที่จะเอาชนะ โอโรจิมารุ และเหนือกว่า โฮคาเงะ รุ่นที่ 3 ฮิรุเซ็น เขาจะสามารถจัดการกับมันได้อย่างใจเย็นไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นอย่างไรก็ตาม

“เป้าหมายต่อไปคือระดับคาเงะ!”

ดวงตาของ คาสึกิ เป็นประกายและเขาพึมพำในใจ

…………….

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว.

2 เดือนผ่านไป

ในที่สุดสถาบันก็จัดให้มีการสอบการจบการศึกษา ซึ่งกลุ่มของ โอบิโตะ ไก และคนอื่นๆ สามารถสอบผ่านทุกคน

ณ เวลานี้ ในบ้านของคาสึกิ 

คุเรไน กำลังดูตกใจเล็กน้อยกับสิ่งที่ได้ยิน

“ท่านโอโรจิมารุ 1 ใน 3 นินจาในตำนาน ยอมรับนายเป็นลูกศิษย์จริงๆเหรอ!”

ในรายชื่อการจัดตั้งทีมของนักเรียนที่จบการศึกษาของสถาบัน เธอไม่เห็นชื่อของ คาสึกิ เลยเข้ามาถาม คาสึกิ ด้วยความประหลาดใจ และเหตุนี้เธอจึงได้รู้ว่า โอโรจิมารุ รับ คาสึกิ เป็นลูกศิษย์แล้ว

“ใช่.”

“และดูเหมือนว่า อาจารย์โอโรจิมารุ จะไม่มีแผนที่จะจัดตั้งทีมด้วย”

คาสึกิ พยักหน้ายิ้ม เขารู้ว่า คุเรไน คิดอะไรอยู่ แต่หลังจากที่เขามี โอโรจิมารุ เป็นอาจารย์ พวกเขาก็ไม่สามารถอยู่ร่วมทีมเดียวกันได้

อันที่จริง คาสึกิ ถอนหายใจเกี่ยวกับเรื่องนี้เล็กน้อย ณ จุดนี้ ในความคาดหวังในตอนแรก เขาจะจบการศึกษาตามปกติ เข้าร่วมทีม และเป็นเกะนินธรรมดา

จากนั้น เขาจะทำภารกิจง่ายๆของเกะนินอย่างมีความสุข และเขาสามารถพัฒนาความสัมพันธ์กับผู้หญิงในทีม 3 คนได้ด้วย และสัมผัสกับความมีชีวิตชีวาและความสวยงามของยุคนี้

แต่สถานการณ์กลับเปลี่ยนแปลงบ่อยครั้งโดยไม่คาดคิด

ตอนนี้ความน่าจะเป็นที่จะจัดตั้งทีมได้หายไปแล้ว

คุเรไน รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยหลังจากตกใจ “ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีทางที่จะได้อยู่กับ คาสึกิ…”

หากเป็นสถานการณ์อื่น เธอยังสามารถลองขอให้พ่อของเธอแทรกแซงการจัดทีมได้ แต่ถ้าเกี่ยวข้องกับ โอโรจิมารุ ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะเปลี่ยนแปลงใดๆ

“ชิซึเนะ เองก็ได้เป็นศิษย์ของ ท่านหญิงซึนาเดะ ด้วย”

ริน ที่ยืนอยู่ข้างๆได้เริ่มพูด

คาสึกิ พูดอย่างสบายๆ: “ท่านจิไรยะ เท่านั้นที่ยังไม่มีลูกศิษย์”

ริน ยิ้มอย่างน่ารักและพูดว่า: “ท่านจิไรยะ ไม่รับศิษย์ แต่ลูกศิษย์เพียงคนเดียวของ ท่านจิไรยะ ได้รับศิษย์เข้าร่วมทีม 3 คน และ คาคาชิ น้องชายของนายก็เป็น 1 ในนั้น”

“คุณมินาโตะ?”

คาสึกิ ยิ้มอย่างอ่อนโยนและพูดว่า “ถ้าให้ฉันเดา…อีก 2 คนที่เหลือคือเธอ และคนสุดท้ายคือ โอบิโตะ”

ริน มองไปที่ คาสึกิ ด้วยความประหลาดใจและพูดว่า: “คาสึกิ นายเห็นรายชื่อการจัดตั้งทีมแล้วเหรอ?”

“ไม่.”

คาสึกิ ส่ายหัวและพูดว่า: “คาคาชิ บอกฉัน”

“ฉันจำไม่ได้ว่าเคยบอกพี่ตอนไหน?”

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่ คาคาชิ ปรากฏตัวในห้องนั่งเล่น จากนั้นเขาก็ถอนหายใจแล้วก็พึมพำว่า: “ทำไมต้องจัดทีมแบบนี้ก็ไม่รู้? อยู่ร่วมทีมเดียวกันกับคนที่ได้อันดับต่ำสุด และสาวน้อยเจ้าปัญหา ทีมแบบนี้ มันไม่ได้ช่วยอะไรฉันเลย กลับกันมันจะสร้างปัญหาให้ฉันมากกว่า”

“….…”

เพราะคำบ่นที่ไร้ความปรานีของ คาคาชิ ริน จึงได้แต่ยิ้มอย่างเคอะเขิน

เมื่อได้ยินคำพูดของ คาคาชิ ริมฝีปากของ คาสึกิ ก็กระตุก เขามองไปทาง ริน และพูดว่า: “ได้ยินแล้วใช่ไหม ริน เขาไม่ชอบเธอ เช่นนั้นในอนาคตถ้าเขาได้รับบาดเจ็บ เธอไม่ต้องไปใช้วิชาแพทย์ช่วยเขานะ ปล่อยให้เขารักษาตัวเอง”

“…….”

คาคาชิ อดไม่ได้ที่จะกรอกตาหลังจากได้ยินคำพูดของ คาสึกิ 

ริน อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเมื่อได้ยินเช่นนี้ และมองไปที่ คาคาชิ แล้วพูดว่า: “ไม่ต้องห่วง ฉันจะไม่ปฏิบัติกับนายเหมือนอย่างที่ คาสึกิ พูดหรอก และฉันจะพยายามเรียนรู้วิชาแพทย์ให้ดีที่สุด ถ้านายได้รับบาดเจ็บฉันจะไม่รีรอหรือลังเลที่จะช่วยนายอย่างแน่นอน”