ผู้ควบคุมเวลา (นิยายแปล) - ตอนที่ 23 ภารกิจคือการสอบจูนิน
ตอนที่ 23 ภารกิจคือการสอบจูนิน
เอ๋? !
จู่ๆ คาสึกิ ก็ดึง คุเรไน และ ริน เข้ามาในบ้าน ทั้งคู่ตัวแข็งไปชั่วขณะ เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ สมองของเด็กหญิงตัวเล็กๆที่มีความแก่แดดเกินวัยก็ประมวลผลราวกับรถไฟที่เคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง
คาสึกิ กำลังคิดจะทำอะไร?
จู่ๆก็ลากพวกเธอเข้ามาในบ้าน แบบนี้มัน…
แต่ ราริน ก็อยู่ข้างๆ เธอ อยากให้ทั้ง 2 อยู่ด้วยกันไหม? นี่เป็นการกระทำที่ลามกซึ่งน่ารังเกียจเกินไป! ไม่ ยอมรับไม่ได้เด็ดขาด!
แต่…
นี่ก็เป็นโอกาส…
ทางฝั่งของ ริน ก็มีความคิดคล้ายๆ กันในเสี้ยววินาที จิตใจของเธอโผบินขึ้นไปบนท้องฟ้าแต่ท่าทางกลับแข็งทื่อเล็กน้อย
“การเข้าร่วมการสอบจูนินเป็นภารกิจที่ ท่านโฮคาเงะ มอบให้ฉัน”
ในบรรยากาศแปลกประหลาดที่ทำให้พวกเธอไม่กล้าแม้แต่จะพูด คาสึกิ เดินไปที่ห้องนั่งเล่นและพูดว่า: “…มันไม่ใช่ภารกิจลับ ไม่เป็นไรที่จะบอกพวกเธอ แต่เป็นการดีกว่าที่จะไม่ให้คนอื่นรู้”
คำพูดของ คาสึกิ ทำให้ คุเรไน อึ้ง
เธอและ ริน มองหน้ากัน ดวงตาเป็นประกายด้วยความรู้สึกอับอายอย่างเป็นเอกฉันท์อย่างแปลกประหลาด จากนั้นพวกเธอก็หันศีรษะไปด้านข้างอีกครั้ง และร่องรอยของการขัดขืนที่พุ่งพล่านก่อนหน้านี้ก็ค่อยๆจางหายไป
คาสึกิ เห็นท่าทางของคนทั้ง 2 คนทำให้เขานึกสนุกเล็กน้อย หากโตเป็นสาว อาจเป็นไปได้ที่จะรู้สึกถึงอารมณ์ของหนุ่มสาว แต่พวกเธอยังเป็นเด็กที่อายุยังไม่ถึง 9 ขวบซ้ำ ดังนั้นสามารถใช้คำว่าน่ารักเพื่ออธิบายท่าทางของพวกเธอในตอนนี้เท่านั้น
แต่จะว่าไปแล้ว ตอนนี้คุณโลลิตัวน้อยที่มีอายุ 9 ขวบ ทั้ง 2 คนกำลังคิดอะไรอยู่? !
คาสึกิ เดินไปที่ห้องนั่งเล่น เทน้ำใส่แก้ว ชี้ไปที่ตู้เย็นแล้วพูดว่า “ในตู้เย็นมีนมกับน้ำอัดลม พวกเธออยากดื่มอะไรหน่อยไหม”
“…เอ่อ เอ่อ”
เมื่อได้ยินคำพูดของ คาสึกิ คุเรไน และ ริน ก็ค่อยๆ ฟื้นตัว หน้าแดงมองไปทาง คาสึกิ และแววตาของพวกเธอมีร่องรอยของความประหลาดใจจากนั้นก็พูดว่า: “คาสึกิ นายเพิ่งพูดว่า…ภารกิจของ ท่านโฮคาเงะ?”
“ใช่”
คาสึกิ พยักหน้าและกล่าวว่า: “อย่างที่พวกเธอรู้ การสอบจูนินครั้งนี้คล้ายกับสงคราม และผลที่ตามมาอาจเป็นเรื่องสำคัญมากซึ่งจะต้องส่งผลต่อการเจรจาระหว่างโคโนฮะและหมู่บ้านคิริงาคุเระ แม้ว่ามันจะส่งผลแค่เพียงเล็กน้อยก็ตาม ดังนั้นพวกเราโคโนฮะจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อจัดการกับมัน และฉันก็เป็นหนึ่งในผู้ที่ได้รับมอบหมายให้เข้าสอบโดยเฉพาะด้วย”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ ริน ก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ แล้วพูดว่า: “อีกนัยหนึ่ง การสำเร็จการศึกษาก่อนกำหนดก็เป็นคำสั่งของ ท่านโฮคาเงะ ด้วยหรือ?”
“ใช่”
คาสึกิ พยักหน้าอย่างช่วยไม่ได้ จากนั้นกล่าวว่า: “ถ้าไม่ใช่เพราะภารกิจนี้ ฉันก็ยังอยากจะอยู่ในสถาบัน และเข้าเรียนกับพวกเธออีกสัก 2-3 เดือน”
คุเรไน รู้สึกประหลาดใจและนึกถึงบางสิ่ง มองไปที่ คาสึกิ ด้วยความตกตะลึงและพูดว่า: “การที่ ท่านโฮคาเงะ เลือกนายเข้าร่วมการสอบจูนินเช่นนั้น… งั้นก็แสดงว่า ความแข็งแกร่งของนายได้รับการยอมรับจาก ท่านโฮคาเงะ น่ะสิ?!”
ริน เองก็มองไปที่ คาสึกิ ด้วยสายตาเหลือเชื่อ
เรื่องแบบนี้ฟังดูเหนือจิตนาการเกินไปหน่อย มันไม่น่าเชื่อ ถ้าคนที่พูดนี่ไม่ใช่ คาสึกิ พวกเธอก็คงจะคิดว่าอีกฝ่ายจงใจหลอกลวงพวกเธอ
“นี่…”
คาสึกิ หัวเราะและพูดว่า: “ถ้าฉันจะบอกว่า คาคาชิ ไม่เคยชนะฉันในการต่อสู้ได้เลยสักครั้ง พวกเธอจะเชื่อไหม”
ในเรื่องนี้ คาสึกิ และ ริน เกือบจะมีความคิดเหมือนกัน
เชื่อ!
พวกเธอเกือบจะเชื่อโดยสัญชาตญาณว่านี่คือสิ่งที่ คาสึกิ สามารถทำได้!
แม้ว่า คาสึกิ จะไม่ได้มีการแสดงที่น่าทึ่งอะไรออกมามากมาย แต่พวกเธอก็ยังเชื่อ และหลังจากที่เห็นว่า คาสึกิ เอาชนะ ฮิโนะ ได้อย่างง่ายดาย พวกเธอก็แทบไม่ต้องตั้งคำถามเกี่ยวกับความแข็งแกร่งของเขา.
คุเรไน ฉุกใจขึ้นมาและพูดว่า: “หมายความว่าคำพูดเยาะเย้ยถากถางเหล่านั้น… คาสึกิ นายไม่เคยปฏิเสธหรือพูดอะไรเกี่ยวกับมันเลย…”
“ คาคาชิ คือน้องชายของฉัน ทำไมฉันต้องไปแข่งกับเขา”
คาสึกิ หัวเราะและพูดว่า “อีกอย่าง ถ้าฉันเรียนจบเร็ว ฉันก็ไม่ได้เรียนกับพวกเธออีกต่อไป และมันก็ไม่ใช่เรื่องน่าอายขอแค่เรารู้จักตัวเราดีก็พอ”
คุเรไน และ ริน ต่างก็พยักหน้า พวกเธอเห็นด้วยอย่างมากกับมุมมองนี้ และพวกเธอก็ไม่รู้ตัวเช่นกันว่าตั้งแต่เมื่อใดที่แก้มของพวกเธอมีสีแดงจางๆ
อย่างไรก็ตาม
ท่ามกลางเสียงเยาะเย้ยตลอดทั้งวัน คาสึกิ ยังคงสามารถมาสถาบันอย่างเฉยเมย พูดคุยและหัวเราะได้ทุกวัน ไม่เคยได้รับผลกระทบใดๆ และเด็กผู้ชายคนอื่นๆในชั้นเรียนก็ไม่มีใครสามารถเทียบ คาสึกิ ได้เลย เขานั้นดูดีไปซะทุกอย่าง หล่อเหลา เก่ง แถมยังอัธยาศัยดีอีกด้วย!
นี่คงเป็นความรู้สึกตกหลุมรัก
ทั้ง 2 จ้องมองไปที่ คาสึกิ ซึ่งทำให้ คาสึกิ ทำอะไรไม่ถูก และในที่สุดเขาก็กระแอมออกมาทำลายบรรยากาศแปลกๆนี้
หากมีอายุ 15-16 หรือ 17-18 ปี ในโลกนินจาก็ถือได้ว่าเป็นผู้ใหญ่แล้ว การจ้องมองแบบนี้ไม่เป็นไร แต่ตอนนี้พวกเขาอายุแค่ 8-9 ปี เช่นนั้นการจ้องมองของพวกเธอดูอันตรายจริงๆ
ระดับความอันตรายอาจสูงถึงระดับ คางูยะ
“จะว่าไปแล้ว ไม่คิดเลยว่าจะมาเป็นแขกที่บ้านของนายภายใต้สถานการณ์เช่นนี้” คุเรไน ที่มีปฏิกิริยารีบมองไปทางอื่นและพยายามเปลี่ยนเรื่อง
ริน ก็ฟื้นตัวเช่นกัน และเธอก็พูดชื่นชม คาสึกิ ว่า “ด้วยความแข็งแกร่งวของนาย ก็ไม่น่าแปลกใจที่ ท่านโฮคาเงะ จะเลือกให้เข้าร่วมการสอบจูนิน… แต่ให้ระวังเรื่องความปลอดภัยของตนเองด้วยล่ะ นินจาจากหมู่บ้านอื่นก็คงจะแข็งแกร่งเช่นกัน”
“อืม”
คาสึกิ พยักหน้าพร้อมกับเผยรอยยิ้ม จากนั้นมองไปที่ คุเรไน และ ริน แล้วพูดว่า: “มันอาจจะหยาบคายไปสักหน่อยที่ดึงพวกเธอเข้ามาอย่างเร่งรีบ แต่ฉันก็ไม่ต้องการอธิบายเกี่ยวกับภารกิจที่หน้าประตู…”
ขณะที่พูด จู่ๆ คาสึกิ ก็สงบสติอารมณ์และรวบรวมสมาธิมองไปที่ทิศทางของประตู แต่การเคลื่อนไหวนี้ก็ไม่ขัดจังหวะเขาเลย แต่ยังคงพูดต่อด้วยรอยยิ้ม
ในเวลาเดียวกัน.
ที่ประตู.
คาคาชิ ที่กำลังจะผลักประตูเข้าไปก็เงียบเมื่อได้ยินเสียงเคลื่อนไหวในบ้านและพูดว่า: “หนึ่ง…สอง…อืม ในที่สุดพี่ก็เลิกเป็นคนแล้ว…”
แม้ว่าเขาจะรู้ว่า คาสึกิ โด่งดังมากในสถาบัน แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้พบกับเด็กผู้หญิง 2 คนที่บ้าน หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ล้มเลิกแผนการที่จะเข้าไปข้างใน
คาคาชิ บ่นพึมพำ
เขาไม่เข้าใจพฤติกรรมของ คาสึกิ สักเท่าไหร่
ในความคิดของเขา ผู้หญิงมักจะชอบสร้างปัญหา โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพวกเธอต้องมาเข้าร่วมทำภารกิจ พวกเธอมักจะเป็นตัวถ่วง จนบางครั้งก็ต้องมาคอยปกป้องสาวเจ้าปัญหาจนภารกิจเกือบล้มเหลว
เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อไม่นานนี้เองทำให้เขามีปากเสียงกับอีกฝ่ายอย่างรุนแรงหลังจบภารกิจ
ผู้หญิงคนเดียวก็สร้างปัญหาให้มากอยู่แล้ว ไม่ต้องพูดถึงปัญหาที่เกิดจากผู้หญิง 2 คน เขาเกรงว่าจะเพิ่มเป็น 2 เท่า…ในแง่หนึ่ง นี่ก็เป็นสิ่งที่น่าชื่นชมเช่นกัน
อย่างน้อย คาคาชิ ก็คิดว่าตัวเองทำไม่ได้
สิ่งที่เขากังวลที่สุดคือหากสถานการณ์นี้ยังคงพัฒนาต่อไป เขาอาจจะมีพี่สะใภ้มากมายในอนาคต ถ้าเป็นแบบนี้คงปวดหัวน่าดู
เรื่องอื่นๆ ที่คุณอาจชอบ
