ตอนที่ 77 การแข่งขันของคุณพ่อเริ่มต้นขึ้น
ตามเวลานัดหมาย ฉินห้าวตงไปที่ทางเข้างานพร้อมกับแม่หนูน้อย แต่ก็ไม่เห็นคุณครูหวางเจียหนีเลย
หลังจากรอสักพัก สองคนพ่อลูกก็เห็นหวางเจียหนีมาถึงอย่างรีบร้อน
“ ครูหวาง เราอยู่นี่ อยู่นี่ ! ” แม่หนูน้อยโบกมือตะโกนเรียกเธอไม่หยุด
ฉินห้าวตงเห็นใบหน้าของหวางเจียหนีดูเศร้าและมีคราบน้ำตาอยู่ราวกับว่าเธอเพิ่งร้องไห้มา
“ ครูหวาง เกิดอะไรขึ้น ? ” ฉินห้าวตงถาม
“ ไม่……ไม่มีอะไรค่ะ ฉันตื่นสายไปหน่อย ขอโทษที ”
หวางเจียหนีพูดแล้วฝืนยิ้มออกมา
“ เข้าไปกันเถอะค่ะ ชั้นเรามีแค่ถังถังคนเดียวที่เข้าร่วมการแข่งขันนี้ ”
ฉินห้าวตงพยักหน้า ขณะที่กำลังจะเดินเข้าไปในศูนย์ศิลปะพร้อมกับแม่หนูน้อยนั้น เขาก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งผ่านเข้าไป
ท่ามกลางกลุ่มคนพวกนั้นมีคู่รักวัยกลางคนคู่หนึ่งกำลังอุ้มเด็กชายอายุประมาณสี่ห้าขวบ ข้างเขามีหญิงสาววัยกลางคนที่ดูมีท่าทีประจบสอพลอเดินตามเข้าไป ด้านหลังของพวกเขามีผู้คุ้มสวมสูทราวเจ็ดแปดคน
ผู้หญิงคนนี้เป็นอาจารย์ของโรงเรียนอนุบาลจินจือยวี่เย่ ชื่อว่าจ้าวเยี่ยนเยี่ยน หวางเจียหนีได้รับผิดชอบห้องเรียนที่หนึ่งของชั้นอนุบาลหนึ่ง ในขณะที่เธอรับผิดชอบห้องเรียนที่สอง
เด็กผู้ชายคนนั้นชื่อหวางกวน เป็นเด็กในชั้นเรียนของจ้าวเยี่ยนเยี่ยน มาเข้าร่วมแข่งขันในวันนี้ด้วยเช่นกัน
คนพวกนี้ห้อมล้อมเด็กผู้ชายที่ชื่อหวางกวนราวกับเขาเป็นดารา พอหวางกวนเห็นแม่หนูน้อยในอ้อมแขนของฉินห้าวตง จึงตะโกนขึ้น “ ถังถัง กลับบ้านไปซะ แชมป์ต้องเป็นของฉัน ”
พวกเขาเป็นเด็กจากโรงเรียนอนุบาลเดียวกัน มักจะเล่นด้วยกันบ่อยๆ ดังนั้นพวกเขาจึงคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี
แม่หนูน้อยไม่ยอมทำตาม “ หวางกวน นายพูดเรื่องโกหกอีกแล้วนะ ฉันร้องเพลงเพราะกว่านาย ทำไมนายถึงต้องเป็นแชมป์ล่ะ ! ”
“ ฉันเป็นแชมป์ ฉันเป็นแชมป์ ไม่เพียงแต่ฉันจะเอาแชมป์ในตอนแรกเท่านั้น แต่รอบสุดท้ายฉันก็จะเป็นแชมป์อีก ถ้าเธอไม่เชื่อ เธอก็ถามครูจ้าวได้เลย ! ” หวางกวนพูดอย่างมั่นใจ
จ้าวเยี่ยนเยี่ยนที่อยู่ด้านข้างก็พูดประจบ “ ใช่แล้วจ้ะ เธอร้องเพลงเพราะขนาดนี้ เธอต้องเป็นแชมป์อย่างแน่นอน ”
แม่หนูน้อยเริ่มไม่พอใจ “ ครูจ้าว ครูพูดผิดแล้ว หวางกวนเป็นนักร้องที่แย่มาก เสียงเหมือนเป็ดร้องแกว๊ก แกว๊ก! ”
หวางเจียหนีพูดกับจ้าวเยี่ยนเยี่ยน “ ครูจ้าว เราเป็นแค่ครูในโรงเรียนอนุบาลที่พาเด็กๆ มาเข้าร่วมการแข่งขัน เราไม่มีสิทธิ์พูดว่าใครควรจะได้ที่หนึ่งนะคะ ”
จ้าวเยี่ยนเยี่ยนมองไปที่หวางเจียหนี แล้วสลับไปมองฉินห้าวตง สายตาของเธอเต็มไปด้วยความดูถูก
โอกาสในการเข้าร่วมการแข่งขันร้องเพลงที่หาได้ยากเช่นนี้ควรจะเป็นของคนรวยเท่านั้น แต่ชายหนุ่มที่อยู่ข้างหวางเจียหนีดูไม่เหมือนคนรวยแม้แต่นิดเดียว
แม้ว่าหวางกวนจะเป็นนักร้องที่แย่มากจริงๆ แต่พ่อของเขาก็คือหวางหงปิง นักพัฒนาโครงการอสังหาริมทรัพย์ที่มีชื่อเสียงของเจียงหนาน ตอนนี้เขายอมขายอพาร์ทเม้นให้กับเธอพร้อมกับส่วนลด 50 %
“ ครูหวาง คุณไม่จำเป็นต้องพูดอะไรทั้งนั้น วันนี้คนที่จะได้ที่หนึ่งคือหวางกวนถ้าคุณไม่เชื่อก็รอดูต่อไป ”
“ เป็นไปไม่ได้ การแข่งขันยังไม่เริ่มเลย คุณจะมั่นใจได้ไงว่าใครจะได้ที่หนึ่ง ? ยิ่งไปกว่านั้นถังถังยังเป็นนักร้องที่ร้องเพลงได้ดีจริงๆ ”
“ ฉันบอกพวกคุณไปแล้ว วันนี้คนที่ได้ที่หนึ่งจะต้องเป็นหวางกวนลูกของเรา ทำไมเธอยังพูดอะไรที่มันไร้ประโยชน์อีกล่ะ ? ”
หญิงวัยกลางผู้ที่พูดอยู่เป็นแม่ของหวางกวน ชื่อหม่าหง เธอมองไปที่หวางเจียหนีและฉินห้าวตงพักหนึ่ง จากนั้นเธอก็พูดอย่างหยิ่ง “ สิ่งที่ตระกูลหวางของเรามีคือเงิน และพ่อของฉันก็เป็นรองประธานสำนักงานวัฒนธรรม ถ้าที่หนึ่งไม่ได้เป็นของหวางกวน มันจะเป็นของพวกเธอได้อย่างนั้นเหรอ ? ”
“ คุณสุภาพสตรีคะ เรามาที่นี่เพื่อแข่งขันร้องเพลง ไม่ใช่มาแข่งว่าครอบครัวไหนรวยกว่ากัน รางวัลชนะเลิศอันดับหนึ่งต้องเป็นของคนที่ร้องเพลงได้ดี ยิ่งไปกว่านั้นมันไม่ได้ขึ้นอยู่กับคำพูดของคุณ แต่เป็นผลการตัดสินรอบสุดท้ายต่างหาก ” หวางเจียนหนีพูด
หม่าหงหัวเราะ สีหน้าเต็มไปด้วยความดูถูก “ การตัดสินเหรอ ? พวกเขาจะพูดตามที่ตระกูลหวางของเราขอให้พวกเขาพูด พวกเขาพึ่งใบบุญพ่อของฉันกันทั้งนั้น ”
หวางหงปิงเห็นดูท่าว่าจะไม่จบจึงพูดขึ้น “ เอาล่ะ เข้าไปได้แล้ว ”
หลังจากพูดเช่นนั้น พวกเขาก็เข้าไปที่หอประชุมอย่างเย่อหยิ่ง หวางกวนไม่ลืมที่จะปลุกปั้นให้แม่หนูน้อยโกรธโดยการพูดออกไปว่า “ ฉันเป็นแชมป์ ! ฉันเป็นแชมป์ ! ”
แน่นอนว่าแม่หนูน้อยไม่มีความสุข เธอพูดกับฉินห้าวตงด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย “ ป่าป๊า ที่เขาพูดมันจริงไหม ? ถังถังไม่สามารถเป็นที่หนึ่งได้เลยเหรอ ? ”
“ ไม่จริงเลยลูก ตราบใดที่ถังถังร้องเพลงได้ดี รางวัลชนะเลิศอันดับหนึ่งในวันนี้ต้องตกเป็นของลูกแน่นอน ” ฉินห้าวตงตอบ
“ เยี่ยมเลย ถังถังจะตั้งใจร้องเพลง หนูต้องได้ที่หนึ่ง! ” แม่หนูน้อยตื่นเต้นอีกครั้ง
“ ครูหวาง เข้าไปข้างในกันเถอะ ! ” ฉินห้าวตงพูดจบ ก็พาแม่หนูน้อยเข้าไปในหอประชุมพร้อมกับหวางเจียหนีที่เดินตามหลังมา
“ ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าคนพวกนี้คิดอะไรอยู่ ทำไมถึงสอนลูกแบบนั้น ” หวางเจียหนีส่ายหัวขณะเดินไป “ ที่จริงการที่ให้เด็กเข้าร่วมการแข่งขันมันเป็นเรื่องดีต่อพัฒนาการของพวกเขา แต่ถ้าพวกเขาถูกเลี้ยงดูตามใจมาแบบนี้ มันมีแต่ความล้มเหลวที่จะตามมา ”
ฉินห้าวตงพูด “ อย่าไปใส่ใจเลย ตราบใดที่แม่หนูน้อยร้องดีก็พอแล้ว ”
หวางเจียหนีได้ยินดังนั้นจึงพูดต่อ “ คุณฉิน คุณควรเตรียมใจไว้บ้างก็ดี เพราะว่าพ่อแม่ของหวางกวนมีอำนาจมาก ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้อะไรก็ยังไม่แน่นอน ”
“ สิ่งสำคัญคือกระบวนการที่ถังถังได้เข้าร่วมการแข่งขัน ส่วนผลจะเป็นอย่างไรนั้นมันไม่ได้สำคัญอะไร อีกอย่างวันนี้เป็นรอบคัดเลือก ผู้เข้าแข่งขันสิบอันดับแรกถึงจะได้เข้าร่วมรอบชิงชนะเลิศในคืนวันพุธ ”
ฉินห้าวตงยิ้มบาง เขารู้ว่าหวางเจียหนีกำลังเตือนเขา ดูท่าว่าเธอจะสูญเสียความมั่นใจไปแล้วว่าถังถังจะได้ที่หนึ่ง
“ ครูหวางอย่ากังวลไป ผมเชื่อว่ากรรมการจะตัดสินอย่างยุติธรรม ตราบใดที่แม่หนูน้อยร้องดี เธอจะต้องคว้าที่หนึ่งมาได้อย่างแน่นอน ”
หวางเจียหนีอ้าปากค้างแต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา อย่างไรก็ตามเธอก็ไม่เห็นด้วยกับคำพูดของฉินห้าวตง
ฉินห้าวตงไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาหันไปพูดกับแม่หนูน้อย “ ถังถัง วันนี้ลูกจะร้องเพลงอะไร ? ”
แม่หนูน้อยพูดอย่างลึกลับ “ความลับ เดี๋ยวป่าป๊าก็รู้ ”
“ ลับขนาดนั้นเลย….หนูไม่อยากให้ป่าป๊ารู้ก่อนเหรอ ? ”
“ ใช่ค่ะ นี่เป็นความลับแค่สำหรับป่าป๊า ! ” แม่หนูน้อยพูดพร้อมกับหัวเราะ
เวลาเก้าโมงเช้า การแข่งขันได้เริ่มตรงเวลา แม่หนูน้อยอยู่ลำดับที่หก และหวางกวนอยู่ในอันดับที่ห้า
ไม่นานก็ถึงคิวของหวางกวน ทันทีที่เขาปรากฏตัวบนเวที ยังไม่ทันที่เขาจะได้เริ่มร้องเพลง ก็มีเสียงปรบมืออย่างล้นเหลือจากผู้ชม เห็นได้ชัดว่าเป็นพวกหน้าม้าที่ตระกูลหวางจัดหามาให้
เพลงที่หวางกวนร้องคือเพลงนาชาตัวน้อย ซึ่งเป็นบทเพลงที่โด่งดังมาก แต่พอหวางกวนร้องออกมา มันดูแย่มากจริง แย่เสียจนทำลายภาพพจน์ของเพลงนี้จากในใจของทุกคนไปแล้ว
ผู้ชมบางคนก็แอบทำหน้าบูดบึ้ง บางคนก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา และบางคนก็ถึงกับปิดหู
อย่างไรก็ตามหวางกวนที่อยู่บนเวทีก็สนุกสนานกับการร้องเพลงของตัวเองมากและตื่นเต้นจนไม่มีคำไหนที่อยู่ในคีย์เลย
ในที่สุดบทเพลงนี้ก็ถูกขับร้องจนจบ ผู้ชมด้านล่างเวทีต่างพากันโล่งใจ คนของตระกูลหวางพากันปรบมือให้กับหวางกวนอย่างอบอุ่นภายใต้การนำของหวางหงปิง พวกเขาส่งเสียงเชียร์ไม่หยุด
“ ป่าป๊า เขาร้องเพลงได้แย่มาก ” แม่หนูน้อยหน้านิ่ว
“ ไม่เป็นไร คนต่อไปคือถังถัง ถังถังไปร้องเพลงเพราะๆ ให้ทุกคนฟังนะ ” ฉินห้าวตงพูด
ในตอนนี้พิธีกรบนเวทีประกาศขึ้น “ ขอต้อนรับผู้เข้าแข่งขันลำดับที่หก เธอมีชื่อว่าถังถัง มาพร้อมกับบทเพลงที่ชื่อว่า “ ฉันกำลังมองหาพ่อของฉัน”
ฉินห้าวตงที่ยืนอยู่ข้างเวทีตะลึง เขาไม่คาดคิดว่าแม่หนูน้อยจะเลือกเพลงนี้ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเธอถึงเก็บเป็นความลับต่อเขา
ถังถังก้าวขึ้นไปบนเวที เธอไม่เคยอายเมื่อต้องเจอกับผู้ชมที่มากมายและร้องเพลงออกไปอย่างดัง
“ ฉันไม่กลัวฝน ฉันไม่กลัวหิมะ”
“ แม้จะมีพายุหิมะถล่ม ”
“ ตราบใดที่ฉันเห็นเขา เห็นเขาทุกวัน ”
“ ไม่ว่าหิมะจะตกหนักแค่ไหน ฉันก็ไม่กลัว ”
“ ฉันอยากจะ อยากจะเจอพ่อของฉัน ”
“ ไม่ว่าฉันจะไปที่ใด ฉันก็ต้องการพ่อของฉัน…… ”
เสียงของแม่หนูน้อยหวานมาก เธอร้องเพลงได้ซาบซึ้งไปถึงอารมณ์ เธอนึกถึงตอนที่เพื่อนคนอื่นหัวเราะเยาะเธอ นึกถึงตอนที่เธอต้องการพ่อ จู่ๆ น้ำตาของเธอก็เอ่อล้นขณะที่เธอกำลังร้องเพลง
มองดูการแสดงจากแม่หนูน้อยที่ซึ้งกินใจ ในใจของฉินห้าวตงเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ในช่วงหลายปีมานี้เขาติดค้างลูกสาวของเขามากเกินไป ในดวงตาของเขาเกิดม่านหมอกแห่งความเศร้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ผู้ชมล่างเวทีต่างซาบซึ้งกับการแสดงของแม่หนูน้อย เมื่อเธอร้องเพลงจบ ในดวงตาของผู้คนเต็มไปด้วยหยดน้ำตาเอ่อล้น
หลังจากเงียบไปพักหนึ่ง พวกเขาก็ลุกขึ้นยืนปรบมือให้เธออย่างท่วมท้น ไม่มีการแข่งขันก็ไม่ได้เรียนรู้ความเจ็บปวด นอกจากนี้ยังเป็นการแข่งขันประกวดร้องเพลงเด็ก แต่แม่หนูน้อยกลับร้องได้ดีกว่าหยวนกวนมาก
หลังจากก้าวลงเวที แม้ว่าแม่หนูน้อยยังคงมีน้ำตาอยู่บนแก้ม แต่เธอก็กระโดดเข้าหาอ้อมกอดของฉินห้าวตงอย่างร่าเริง “ ป่าป๊า เพลงที่ถังถังร้องให้เป็นไงบ้าง ? หนูจะได้ที่หนึ่งไหม ? ”
ฉินห้าวตงหอมแก้มเรียบเนียนของลูกสาว เขาพูดกับเธอด้วยความรัก “ ถังถังเก่งที่สุดแล้ว รางวัลที่หนึ่งต้องเป็นของถังถังแน่นอน ”
หวางเจียหนีไม่คิดว่าแม่หนูน้อยจะแสดงได้ดีขนาดนี้ ดังนั้นเธอจึงพูดด้วยความตื่นเต้น “ ถังถัง หนูร้องได้ดีมาก อนาคตหนูต้องได้เป็นนักร้องแน่นอน ”
“ เหมือนโอวหยางชานชานเหรอคะ ? ” แม่หนูน้อยถามพลางกระพริบตา
“ ดังกว่าโอวหยางชานชานแน่นอนจ้ะ ” หวางเจียหนีพูด
“ สุดยอดเลย หนูอยากเป็นนักร้อง หนูอยากเป็นนักร้อง ! ”
แม่หนูน้อยยิ้มอย่างมีความสุขมากกว่าเดิม
ทางฝั่งหอประชุม หวางกวนดูเหมือนจะรู้สึกถึงความสามารถของถังถัง เขาหันไปพูดกับหม่าหงอย่างไม่มั่นใจกับ “ หม่าม๊า ผมยังจะเป็นแชมป์อยู่ไหม ? ”
หม่าหงพูดขึ้น “ แน่นอน ลูกเป็นคนตระกูลหวาง ไม่ว่าพวกเขาจะร้องดีแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์ ”
เวลาตอนเช้าผ่านไปอย่างรวดเร็ว ผู้แข่งขันทั้งหมดยี่สิบคนได้ขึ้นแสดงบนเวทีจนครบทุกคนแล้ว ตอนนี้เข้าสู่ช่วงตัดสินของคณะกรรมการ
การแข่งขันรอบคัดเลือกในวันนี้ไม่ได้ใช้วิธีลงคะแนนจากผู้ชมในหอประชุม แต่เป็นการลงคะแนนแบบหลังจากเสร็จสิ้นการแข่งขันแล้ว ผู้ตัดสินแต่ละท่านจะให้คะแนนของตน จากนั้นนำคะแนนของผู้ตัดสินแต่ละคนมารวมกันเป็นคะแนนตัดสิน
ผู้ตัดสินทั้งเจ็ดคนสุมหัวกันและกระซิบกระซาบ สีหน้าของพวกเขาดูลำบากใจมาก ในบรรดาผู้เข้าแข่งขันทั้งยี่สิบคน มีเด็กสิบแปดคนที่ตัดสินได้อย่างง่ายดาย แต่เด็กอีกสองคนคือถังถังกับหวางกวนเป็นอะไรที่ตัดสินได้ยากมาก
แม่หนูน้อยร้องได้ดีที่สุด ถ้าพูดตามหลักความเป็นจริงเธอเป็นที่หนึ่งอย่างไม่ต้องสงสัย แต่หวางกวนมาจากตระกูลหวาง แม้ว่าเขาจะร้องแย่มาก แต่หวางหงปิงได้เข้าไปพูดคุยกับผู้ตัดสินทั้งหมดตั้งแต่ก่อนเริ่มการแข่งขันแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นตาของหวางกวนยังเป็นรองประธานสำนักงานวัฒนธรรม พวกเขาจำเป็นต้องเห็นแก่หน้าของคนพวกนี้
สุดท้ายคณะกรรมการก็ได้ตัดสินใจครั้งสุดท้ายโดยตามแผนเดิม เขาประกาศให้หวางกวนเป็นผู้ชนะในการแข่งขัน และผู้เข้าแข่งขันหมายเลยหก ถังถังได้รางวัลรองชนะเลิศอันดับสอง
อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้ทำเรื่องที่มันขัดใจเขาเช่นนี้ เขามอบหมายให้รองผู้ตัดสินรับหน้าที่เป็นคนประกาศแทน
รองผู้ตัดสินเองก็ไม่พอใจเช่นกัน แต่เขาไม่มีทางเลือก ใครใช้ให้เขาเป็นแค่รองล่ะ ทำได้เพียงต้องฟังอย่างที่เบื้องบนจัดการมา ดังนั้นเขาจึงจับไมค์เดินขึ้นไปบนเวที
โชคดีที่เขามีประสบการณ์อย่างช่ำชองมากว่าหกปี หลายปีมานี้เขาได้ฝึกความสามารถพูดโกหกต่อหน้าผู้คนได้อย่างแนบเนียน
“ วันนี้ ผู้เข้าแข่งขันแต่ละคนได้แสดงความสามารถที่โดดเด่นของตัวเองออกมา โดยเฉพาะหนูน้อยหวางกวน มันเป็นสิ่งที่หาได้ยากมากในเด็กอายุเท่านี้ที่จะมีสไตล์การร้องเพลงที่ลึกซึ้ง มีน้ำเสียงที่แข็งแรง และขับร้องเพลงเด็กออกมาในแนวเพลง R&B ”
“ หลังจากการตัดสินที่เป็นเอกฉันท์ของคณะผู้ตัดสินแล้ว ผู้ชนะของการแข่งขันในวันนี้คือผู้เข้าแข่งขันหมายเลขห้า หวางกวน ! ”
เพียงหลังจากที่เขาพูดจบ ภาพที่ปรากฏคือผู้ชมด้านล่างเวทีต่างพากันเดือดดาล พวกเขาโต้เถียงและวิจารณ์กันเสียงดังอื้ออึงไปหมด
“ ห่าอะไรวะเนี่ย ! น่าสงสัยจริง…! ”
“ พวกเขาพูดมาได้ไงว่าเสียงแย่ๆ แบบนั้นมันมีพลัง ? มันผิดพลาดอะไรหรือเปล่า ? ”
“ ไม่มีคำไหนตรงคีย์เลย มันฟังดูเหมือน R&B ได้ยังไง ? เขาคิดว่าเขาเป็นใครกัน ? ”
“ ฉันได้ยินมาว่าเด็กหมายเลขห้ามาจากครอบครัวที่ร่ำรวย พ่อของเขาเป็นนักพัฒนาโครงการอสังหาริมทรัพย์ ดูเหมือนว่าการแข่งขันของคุณพ่อได้อยู่ในการเล่นครั้งนี้ด้วย ! ”
จบตอน
